Ποιητής από τους πιο ιδιαίτερους της σύγχρονης γερμανόγλωσσης λογοτεχνίας, γνωστός για την τρυφερή ειρωνεία και την αγάπη του για τη φύση, ο Thomas Rosenlöcher γεννήθηκε το 1947 στη Δρέσδη. Σπούδασε οικονομικές επιστήμες και αποφοίτησε από το Ινστιτούτο Λογοτεχνίας «Γιοχάννες Μπέχερ» της Λειψίας. Υπήρξε ακόμη δοκιμιογράφος, μεταφραστής και συγγραφέας παιδικών βιβλίων. Βραβεύτηκε επανειλημμένα. Πέθανε τον Απρίλιο που μας πέρασε, την 13η του μηνός, στην Κράισα, κωμόπολη της Σαξωνίας μετά από βαριά ασθένεια.

~.~

Το εργαστήριο της Εδέμ

Θάμνος βαθύς. Ο καλός Θεούλης όλα τα βλέπει.
Ο καλός Θεούλης; Μα ποιος πιστεύει σήμερα σ’ αυτόν,
μου έκανε, καθώς ξαπλώναμε κατάχαμα επιτόπου
κι εγώ με μπατονέτα ιατρική, άου, σε πονάω;
σαν να ’μουν σ’ εργαστήριο κλινικής τής έψαυα τα ενδότερα.
Ένα κουμπάκι κόκκινο μες στο απαλόχρωμό του κάδρο.
Το αίνιγμα το πιο βαθύ της ιστορίας.
Ώς και το ξύλο ανέδιδε άρωμα μετά.
Δίπλα μας βάλθηκε ένας πετεινός να κακαρίζει,
ώσπου έπιασε σωστό κρεσέντο
και η φυλλωσιά η κρυψώνα μας από το πρώτο φως
αντί για νυχτοπράσινη βάφτηκε χρυσαφιά.
Μα τότε επάνω μας, σαν να μας έβλεπε στ’ αλήθεια ο Θεός,
έπεσε ξαφνικά ένας ίσκιος: Σταμάτα, η μαμά μου.
Στα γόνατα πεσμένη, τα θάμνα παραμέριζε
κι όλο τραβούσε εμπρός, μέχρι που βρέθηκε
να μας κοιτάζει σοβαρά με τα γυαλιά της:
Τι κάνετε εδώ κάτω μες στους θάμνους, κτήνη!
Αμέσως, τσακιστείτε, βγείτε έξω! – Αχ, πως συρθήκαμε
μπροστά της, με την ουρά στα σκέλια σαν σκυλί:
Όσο για εσένα, ακούς, να μη σε ξαναδώ εδώ πέρα!
Ήταν το χέρι αυτό, τ’ άτεγκτο κι αυστηρό,
που απ’ το εργαστήριο της Εδέμ με πέταξε έξω.