Καλοκαιρνή νύχτα

«Μεγάλη Άρκτος» λέγεται μπροστά μου ο αστερισμός.
Κι απ’ τους ανθρώπους βλέπω μόνο τις σκιές
και τους ακούω να τερετίζουν τις φλύαρες στροφές,
που υμνούνε το ζευγάρωμα, τις επιφανειακές
κι ότι αυτό είναι ο μόνος σκοπός, ο αληθινός.

Μεσ’ απ’ τις σιωπηλές πνοές ασθμαίνουν οι γάτες σε φαλσέτο.
Μα, ‘κει μπροστά, διογκώνονται τα σύννεφα μνημειωδώς,
αρχέγονα, σαν φάλαινας τοξοκέφαλης κορμός.
Κι άμοιρος ζωγράφος κάθεται, ψηλός και φαλακρός,
το φεγγάρι, μπροστά στ’ απέραντο του καβαλέτο.