Καλοκαιρνή νύχτα
«Μεγάλη Άρκτος» λέγεται μπροστά μου ο αστερισμός.
Κι απ’ τους ανθρώπους βλέπω μόνο τις σκιές
και τους ακούω να τερετίζουν τις φλύαρες στροφές,
που υμνούνε το ζευγάρωμα, τις επιφανειακές
κι ότι αυτό είναι ο μόνος σκοπός, ο αληθινός.
Μεσ’ απ’ τις σιωπηλές πνοές ασθμαίνουν οι γάτες σε φαλσέτο.
Μα, ‘κει μπροστά, διογκώνονται τα σύννεφα μνημειωδώς,
αρχέγονα, σαν φάλαινας τοξοκέφαλης κορμός.
Κι άμοιρος ζωγράφος κάθεται, ψηλός και φαλακρός,
το φεγγάρι, μπροστά στ’ απέραντο του καβαλέτο.
Βράδυ
Η νεκρή νότα από χορδές που ‘χουν ραγίσει,
των πονεμένων φωνών η κραυγή, έχει πια σβήσει,
με βογγητά το ζώο αυτό, η μέρα, έχει χαθεί.
Μα τι γιορτή απ’ τα ουράνια ξαφνικά!
Με πέπλο θεσπέσιο, εξιλεωτικά,
σιγά, έχει η ζωή πια σκεπαστεί.
Και τα μάτια λάμπουν, όπως στις γιορτές.
Και βλέπουν τα στέρεα να γίνονται αχνά
κι οι χειρονομίες πιο πλούσιες, πιο μεθυστικές.
Απ’ το παράθυρο, η λαμπρότητα της νύχτας θα τρυπώσει,
σώπα, αγάπη μου! Η μέρα έχει τελειώσει.
Ίσως να βρούμε και πάλι τη χαρά!
Βόλτα με το αυτοκίνητο
…κι όλο να τρέχει, κίτρινο, σ’ ένα χώρο ερημιάς,
ανάμεσα σ’ ύπνο και ξύπνο, λαχανιασμένο,
γύρω ομίχλη, τον κάθε θάμνο κάνει τυφλωμένο,
τ’ αμάξι στρίβει…έτσι μεμιάς.
Κάθομ’ ακίνητος, η καρδιά μου έχει κρεπάρει,
στην πύλη του Βραδεμβούργου δεν έφτασα κοντά;
Στα δεξιά ο ουρανός, μουντός, υψώνεται λοξά,
όπου μικρό κρέμεται, λευκή σταγόνα, το φεγγάρι.
**********
Ο Ernst Blass (1890-1939) ήταν ένας απ’ τους σημαντικότερους ποιητές του Γερμανικού εξπρεσιονισμού, αν και συχνά γυρνούσε σε πιο νεοκλασικούς τρόπους. Υπήρξε εκδότης του φιλολογικού περιοδικού «Οι Αργοναύτες» (1914-1921), όπου συνεργάστηκε με τους Walter Benjamin, Ernst Bloch, Carl Sternheim, Franz Werfel, Robert Musil κ.α. Αργότερα εργάστηκε ως κριτικός θεάτρου και κινηματογράφου.
