Έγινα ποιητής για να πεθαίνω όταν το θέλω εγώ και όχι όταν το θέλουν οι άλλοι. Λατρεύω τον δυόσμο, τις φράουλες και την πατατοσαλάτα. Δεν πατάω το κουμπί στα φανάρια. Όταν βρέχει βγάζω ένα πιάτο στο παράθυρο. Κάποτε έπαθα δηλητηρίαση από φιλί κι από τότε φιλάω με το βλέμμα. Έχω αδυναμία στα κορίτσια που έχουν συμμετρικά δάκτυλα και ασύμμετρο χαμόγελο. Αν κατοικούσα μέσα σε ρολόι θα ήμουν ο λεπτολεπτοδείκτης. Αυτός που δείχνει τη στιγμή. Είμαι πάντα στην ώρα μου. Ωραίος δηλαδή. Κι αν κάποιες φορές βρείτε ωμή τη γραφή μου, είναι για δύο λόγους. Για να τη μαγειρέψει ο αναγνώστης ή, αν είναι κανίβαλος, να τη φάει.

[ απόσπασμα από την ταυτοποίηση ]

**********

Δεν είναι κουκούτσια
αυτά που βρίσκετε
μέσα στα μανταρίνια.
Ψυχές είναι, που έχασαν
τον δρόμο τους.

[ στον Κάμπο της Χίου ]

**********

Προσοχή στο κενό

Χάσαμε
το χαμόγελό μας.

Την αξιοπρέπεια,
το κουράγιο,
τα όνειρα,
την ανθρωπιά.

Εντέλει
τον εαυτό μας.
Και η κοπέλα
από τα ηχεία
ήταν ξεκάθαρη.

«Παρακαλείσθε
να προσέχετε
τα προσωπικά σας
αντικείμενα!».