Η σπασμένη καρδιά

Είναι στα σίγουρα τρελός, όποιος κι αν πεί,
πως είχε ερωτευτεί μιά ώρα μόνο,
όχι ότι η αγάπη τόσο γοργά μπορεί να μαραθεί,
μ’ αυτή καταβροχθίζει δέκα και σε πιο λίγο χρόνο·

Ποιός θα με πιστέψει, κι αν το ορκιστώ,
ποιός δε θα κορόϊδευε, αν τολμούσα έστω να πω
ότι είχα για έναν χρόνο τη χολέρα,
η ότ’ είδα φλασκί μπαρούτι να καίει όλη μέρα;

Αχ, τι ασήμαντο πράγμα είν’ η καρδιά,
αν στης αγάπης κάποτε τα χέρια πέσει!
Κάθε άλλη λύπη αφήνει μια γωνιά
γι άλλους καημούς, ζητάει κάπου να χωρέσει·

Κι ενώ αυτοί έρχονται σε μας, μοναχή θα μας ελκύσει
η αγάπη· μας καταπίνει, χωρίς καν να μας μασήσει·
απ’ αυτήν, σαν αλυσοδεμένοι στ’ απόσπασμα πεθαίνουν στη σειρά,
η άπληστη πέρκα είναι αυτή, κι εμείς τα ψαράκια τα μικρά.

Αν δεν είναι έτσι, τι να έχει απογίνει
η καρδιά μου, όταν για πρώτη φορά σε είδα;
Την κουβαλούσα μπαίνοντας στην κάμαρα εκείνη,
μα βγαίνοντας, να τη βρω δεν είχα πια ελπίδα.

Το ξέρω, αν είχε ως εσένα πάει,
θα είχε μάθει στη δικιά σου να χωράει
οίκτο για μένα πιο πολύ· αλλά με το πρώτο χτύπημα, αλί,
τη ράγισε η αγάπη, όπως το γυαλί.

Μα τίποτα δε χάνεται στο πουθενά,
ούτε κανένα μέρος δεν αδειάζει τελείως στη ζωή,
γι’αυτό νομίζω, στο στήθος μου τα κομμάτια αυτά
βρίσκοντ’ ακόμα κι ας μην είναι πια μαζί·

και τώρα, όπως τα σπασμένα γυαλιά, εκατό
δείχνουν πρόσωπα μικρότερα, έτσι λοιπόν κι εγώ:
τα κουρέλια της καρδιάς μου μπορεί να προσέξουν άλλη,
αλλά μετά από τέτοι’ αγάπη, αδύνατον ν’ αγαπήσουν πάλι.