Rheingold! Rheingold! reines Gold!
O leuchtete noch
in der Tiefe dein laut’rer Tand!
Traulich und treu ist’s nur in der Tiefe:
falsch und feig ist was dort oben sich freut!

Xρυσέ του Ρήνου, Άγιε Χρυσέ
Ας έλαμπε για μια φορά ακόμα η χρυσαχτίδα σου στο βυθό!
Τώρα πια μόνο στα βαθιά νερά υπάρχει τρυφερότητα και αλήθεια!
Μικρόψυχοι και ψεύτες ειν΄ όλοι αυτοί
Που ξεφαντώνουν εκεί πάνω!
(Das Rheingold, Richard Wagner, 1869)

Από τα λαμπρότερα μυαλά της αδιαλλάκτως αδιάλλακτης διανόησης, ο Ιωαννίδης ανήκει στη χορεία των επιστημόνων που αναγνωρίζονται διεθνώς ως σκαπανείς της επιστήμης και του στοχασμού. Προβάλλοντας ευαίσθητες κεραίες στα κοινωνικά κελεύσματα απομονώνει βαθύτερες νοηματικές διασυνδέσεις και καταδυόμενος ως δεινός Δήλιος Κολυμβητής τις έλκει να αναδυθούν στην επιφάνεια προσδίδοντας τους καίρια σημασία μέσω νοημάτων κατακλυζομένων από καυστική κριτική και ευρύ σκεπτικισμό.
“Κρατώντας την αναπνοή μου κολύμπησα με ευχαρίστηση προς το σημείο που ο ουρανός φώτιζε περισσότερο. Φορούσα όλα μου τα ρούχα και κρατούσα πάντα στο χέρι αυτό το γράμμα. Έμοιαζε όπως το κρατούσα σαν δύο αναχαιτιστιστικά πτερύγια . Κολύμπησα όπως μπορούσα ,σύντομα διαπίστωσα πως δεν υπήρχε ουρανός πάνω μου. Αυτό που φαινόταν για ουρανός ήταν μια οροφή. Την είχαν ζωγραφίσει να μοιάζει φωτεινός ουρανός της Λευκάδας. Συνέχισα να κολυμπάω πιο πέρα, η οροφή ήταν συνεχής χωρίς καμιά οπή. Κολυμπούσα σε μια αυστηρά κλειστή στέρνα; αναμφίβολα σύντομα θα πνιγόμουν”
Κάθε αναμέτρηση με το έργο του είναι άσκηση σκέψης. Εαν λοιπόν η σκέψη είναι ίδιον του ανθρώπου ως «ελλόγου όντος» αλλά οι καιροί επιφυλάσσουν πνευματική ένδεια, ψυχική αποξένωση και απομάκρυνση από το σκεπτέο, η ριζοσπαστική θεώρηση του Ιωαννίδη μας παρακινεί σε επανέναρξη του σκέπτεσθαι.
Η διατιτραίνουσα εσωτερικότητα τού παρέχει τη δυνατότητα να ιχνηλατήσει το πλέγμα των κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων και να εξετάσει πολυπρισματικά τα ζητήματα της ηθικής και της πνευματικής πορείας του τόπου μας. Εργαλεία του ο ιδιαίτερα ρηξικέλευθος λογοτεχνικός τρόπος, η πολυεπίπεδη συνειρμική γραφή, η ποικιλία αφηγηματικών αποχρώσεων και η ανεπανάληπτη ικανότητα σύνθεσης, που του επιτρέπουν να εκθέτει σκοτεινά γεγονότα με συμβολική α-χρονική σειρά.
Το παρελθόν μέσα από τα κείμενα του ανατοκίζεται δημιουργικά είτε ως ιστορία είτε ως πληγωτικά σβησμένη (ή αν θέλετε αμαυρωμένη) Ελλάδα, κρατάει από το παρελθόν βιώματα και διαθλάσεις. Στα βιβλία του ενέχει κομβικό ρόλο αυτή η ικανότητα του να κρατάει, το maintenir, το maintenant, το τώρα που χρονίζεται με τη διαδοχή επώδυνων γεγονότων και προγεφυρώνει το μέλλον. Ποιο είναι όμως το μέλλον;