Οκτώβριος

Οι σημύδες μοιάζουν με χρυσές πηγές.
Κρύο. Όπως το τελευταίο γράμμα σου, που πήρα.
Κι ο ήλιος, σαν κάποιος που’ταν κοντά σου μέχρι χτές,
μα ψυχράθηκε και φεύγει. Πέφτουν τα φύλλα απ’ τη φιλύρα.

Κήπος

Σκοτεινιάζει και φωτίζει,
όταν στον κήπο η άνοιξη φανεί.
Κάτι, μαραμένο, ακόμα ανθίζει.
Χτές άνθιζ’ η καρδιά μου. Σήμερα το γιασεμί.

Οφηλία

Αχ, ψέμματα θα λέω για πολύ καιρό
μέσ’ σε δίχτυ από φύκια, σε γυάλα με νερό,
πριν το πιστέψω τελικά,
ότι δεν αγαπήθηκα. Απλά.

Φωτογραφία

Όταν είναι μάλλον τύχη, η αποτυχία:
Το σώμα κάποιου κι ολόκληρη η γη
και θα μείνει μόνο μια φωτογραφία,
δεν είναι – δεν είναι αρκετή…
Γράμμα
Κάποιος παίρνει ένα γράμμα. Κάποιου χτυπάει η καρδιά.
Πάει να το διαβάσει κάτω απ’ την ανθισμένη τη μηλιά.
Διαβάζει. Πιάνει το λαιμό με το’να χέρι,
χάνει το έδαφος, βυθίζεται στ’ αγέρι.