Την Κυριακή 04.06.23 παρακολουθήσαμε με αμείωτο ενδιαφέρον το θεατρικό έργο «Υβόννη, Πριγκίπισσα της Βουργουνδίας», του Πολωνού Συγγραφέα Βιτόλντ Γκομπρόβιτς(1904-1969) έργο που έγραψε και έκδωσε στα νιάτα του μεταξύ 25-30 ετών. Η πολύ ωραία μετάφραση για την ελληνική γλώσσα αποδίδεται στον Κωστή Σκαλιόρα, ενώ η σκηνοθεσία, τόσο η παραγωγή, τα σκηνικά, φωτισμός όσο και οι δημόσιες σχέσεις ανήκουν στην εξαιρετικά πολυμήχανη Σοφία Φιλιππίδου –έχει επιμεληθεί μεταξύ άλλων την ενδυματολογική εμφάνιση των ηθοποιών, την αισθητική του χώρου, αλλάζοντας χρωματιστά φίλτρα την ώρα του θεατρικού δρώμενου, αλλά και σε εκείνη οφείλεται η κατασκευή Μετσοβίτικου στυλ γκροτέσκες μάσκες. Η μουσική επένδυση διακριτική και ευαίσθητη είναι σύνθεσης Μιχάλη Βρέττα. Ο Κώστα Φωτόπουλος καλλιτέχνησε το αφισάκι της παράστασης. Ο δε Αλέξανδρος Μαρίνος, πλην του εντυπωσιακού του ρόλου ως Πρίγκιπας Φίλιππος επιμελήθηκε ένα εξίσου εντυπωσιακό μακιγιάζ για τις εκφραστικές ανάγκες της παράστασης.

Η θεατρική παράσταση ήταν επιτυχής, διότι είναι απόσταγμα διαφορετικών δυνάμεων πεμπτουσίας. Καταρχάς, η σκηνοθέτις πρόσφατα έλαβε αρνητική απάντηση σε καλλιτεχνική πρόταση επιχορήγησης που υπέβαλλε στο Ίδρυμα Ωνάσης (2022-2023)[i]. Δεν απογοητεύεται, όμως. Αντιθέτως, θέτει υψηλούς στόχους. Με πλαίσιο τη θεσμική άρνηση, σε πείσμα των αντιξοοτήτων εκθλίβει διανοητικό νέκταρ απ’ τις πέτρες και έρχεται να διαμορφώσει στίλβον θεατρικό ήθος στην κυριολεξία με καθημερινό και προσωπικό μόχθο επί μιας εκκολαπτόμενης ομάδας περί των 18 συντελεστών –νεαρών και πολυτάλαντων νέων ηθοποιών, με μικρή βέβαια πείρα στο θεατρικό σανίδι, όπου όμως γιγαντώνουν κάτω από τον σωστά εστιασμένο μεγεθυντικό φακό της Φιλιππίδου. Ο εξαίρετος ηθοποιός Μάκης Νάνος (ρόλος Ιννοκέντιος/βασιλικός σερβιτόρος) με ωραία κίνηση και λεπτό συναίσθημα επί σκηνής παραδέχτηκε στα παρασκήνια ότι είναι μόλις η δεύτερη παράσταση στην οποία συμμετείχε. Η θέληση, το πείσμα και ο καλός δάσκαλος, όμως, τον διαμόρφωσε σε μία ελπιδοφόρα θεατρική παρουσία επί σκηνής.

Η Σοφία Φιλιππίδου δεν αφήνει την παραμικρή δύναμη, δυνατότητα και σθένος των ηθοποιών να πάει χαμένο. Καταφέρνει να μαγειρέψει σκηνοθετικά το όποιο καλό στοιχείο, ή αναδεικνύοντας το καλό από το όποιο ατελές – γιατί όλοι οι άνθρωποι είμαστε μικρές ατελείς κουκίδες, παλεύοντας ακόμα και με υλικοτεχνικές αντιξοότητες, όπως η ξαφνική άνοδος της θερμοκρασίας και η απουσία κλιματισμού, που έλιωναν το εξαιρετικό μακιγιάζ των ηθοποιών του Αλέξανδρου Μαρίνου-κεντρικός ρόλος Πρίγκιπα Φιλίππου, εξαιρετική επίδοση και εύχαρις κίνηση α λα Δον Ζουάν.