Κύριε, πόσο οι εύθραυστες μας απολαύσεις είναι ρηχές,
πόσο ξινή η γεύση που αφήνει μετά τη γλύκα η πεθυμιά,
πόσο υπόκεινται συχνά στις ανεπαίσθητες της Τύχης αλλαγές,
πόσο γοργά αναλώνονται, όπως το χιόνι στη φωτιά.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.

Πόσο όμορφες μοιάζουν, όταν η ανάγκη σε κάνει να ποθείς,
πόσο απεχθείς, όταν η καρδιά τις έχει όποτε θελήσει,
πώς για ό,τι έχει κατακτηθεί, φαίνεται να μην άξιξε τόσο να βιαστείς
κι όπου το άπληστο μυαλό γι ακόμα πιο πολλά θα λαχταρήσει.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.

Ποιός πρίγκηπας είναι τόσο τρανός, που δύναμη να μη ζητήσει κι άλλη,
ποιός άνθρωπος τόσο πλούσιος, που ακόμα πιο πολλά να μην επιθυμήσει,
σε ποιόν έδειξε ποτέ η Τύχη τέτοια εύνοια μεγάλη,
ώστε την ηρεμία στην ψυχή να του δωρίσει.
Αφού στη ζωή αυτή είναι μάταιες, όλες οι ηδονές που θα γευτείς,
Κύριε, δώσε μου τη δύναμη, που σε κάνει να τις περιφρονείς.