I.

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Γυρνά χιλιάδες χρόνια στα νερά μας,
γεμίζει ναυαγούς τα ψαροχώρια,
σαπίζει τα πορτοπαράθυρά μας
και κλείνει στο λιμάνι τα βαπόρια.

Χτυπά χιλιάδες χρόνια τα ίδια μέρη
– κάτι σαν κάθειρξη, σαν ομηρεία –
κι αδιάκοπα, χειμώνα-καλοκαίρι,
εδώ τελειώνει κάθε της πορεία·

εδώ που τον εξέβρασε εκών άκων
– τότε μας έλεγαν νησί των Φαιάκων – ,
εδώ τον περιμένει να γυρίσει,

μπορεί να ’χει αργήσει, μα δε τη νοιάζει,
θα ’ρθει, γιατί μονάχα αυτή του μοιάζει·
θα ξαναρθεί, μ’ αυτή να τρικυμίσει.