Τα στόματα ανοιχτά διάπλατα να δαγκώσουν τον ρόλο που μας δώσανε.

Ψεύτικος, πικρός φοβάται την αλήθεια

Φοβάται τον άνεμο, άγριος γδέρνει το πετσί, φοβάται το νερό, διψασμένος στεγνώνει τη βροχή.

Μυριάδες σταγόνες ξελογιάζουν τα φύλλα.

Το μεδούλι χύνεται στην αυταπάτη και κάπου εκεί έξω ένα φιλί ετοιμοθάνατο

Τόσο ήσυχα, τόσο ακόμα…

***

Η σειρά μου τώρα…

Και ήθελα να σε ρωτήσω ποια είναι η απάντησή σου;

Ένα παλιό τραγούδι ή μια νέα σιωπή; Δύο κίτρινες λέξεις ή ένα άγνωστο βλέμμα. Μια ιστορία που διαβάζω ή ένα μυστικό που μόλις αρχίζω να λύνω.

Και ήθελα να σε ρωτήσω τι φανταζόσουν… Έναν καθαρό ουρανό

Ή δύο ατελείωτες θάλασσες;

Ένα αόρατο χάδι ή τρεις ξεχασμένες στροφές στα όνειρα.

Μια δυνατή ανάμνηση ή δύο σκιές του μέλλοντος.

Δύο άγνωστες λέξεις στον αέρα ή εμένα που δεν γνώρισες ποτέ…

Τι φοβάσαι; Ένα πρωί Δευτέρας ή δύο φύλλα που πέφτουν σε ένα δάσος

Δύο λέξεις, μια απόσταση, ένα ξεκίνημα ή ένα αντίο;