Πολλές απορίες είχα όταν ήμουν μαθητής. Το γράφημα της ενέργειας έναντι “προόδου αντίδρασης” για ενζυμικές και μη ενζυμικές αντιδράσεις που υπήρχε σε εγχειρίδια βιολογίας και χημείας μου φαινόταν λανθασμένο. Δεν είναι δυνατόν, σκεφτόμουν, μια ενζυμική και μια μη ενζυμική αντίδραση να προοδεύουν με τον ίδιο ρυθμό, έχοντας το ίδιο αρχικό και τελικό σημείο σε άξονα τεταγμένων “προόδου αντίδρασης”. Ο “περιοδικός πίνακας των στοιχείων” μου φαινόταν λανθασμένα βαπτισμένος. Αφού υπάρχουν μονοατομικά και διατομικά (ή και πολυατομικά) στοιχεία, συλλογιζόμουν, ο περιοδικός πίνακας δε θα έπρεπε να είναι “των στοιχείων”, αλλά “των ατόμων των στοιχείων”. Όταν έλυνα απλές ασκησούλες γενετικής, γινόταν μέσα μου επανάσταση. Όταν ο καθηγητής έλεγε “διασταυρώνεται πολλές φορές καφέ ποντικός με άσπρο και προκύπτουν μόνο καφέ ποντίκια, άρα τα διασταυρούμενα στελέχη είναι αμιγή και το γονίδιο για το καφέ χρώμα αυτοσωμικό επικρατές”, πάντοτε αναρωτιόμουν γιατί τα στελέχη να μην είναι αμιγή και το γονίδιο φυλοσύνδετο. Προσπαθούσε να με πείσει ο δύσμοιρος καθηγητής, “σου λέει τίποτα η εκφώνηση για τα φύλα;”, όμως εγώ δεν πειθόμουν. Θεωρούσα ότι έπρεπε να εξεταστεί και το σενάριο της φυλοσύνδετης γενετικής θέσεως.

Ίσως σκεπτόμουν ανοησίες. Δεν έχει σημασία. Είχα, όμως, την παρρησία να τις εκστομίσω, και έκαστη φορά να εντυπωσιαστώ με την οργή του διδάσκοντα. Εκείνος είχε όλη την ανθρωπότητα στο πλευρό του. Εγώ στο πλευρό μου είχα μόνο ένα διαβολάκι που με εξανάγκαζε σε συνεχή αναρώτηση. Μάλλον ήταν αναμενόμενη η πρόκληση της ιερής οργής.