Ξέρες ενδοσκόπησης

Πάει καιρός που οι ποιητές κανακεύουν τις λέξεις τους.
Τις ανατρέφουν με μουσική και με ορθοφωνία —
χασμωδία καμιά μην μειώσει το τεχνικό αποτέλεσμα.

Γυρεύουν τις σπάνιες και άφθαρτες,
που η άνεργη ανάγκη δεν ακούμπησε
κι ούτε ο χειρώνακτας μόχθος έχει λερώσει.

Έπειτα τις συρράπτουν αναπάντεχα
σε εξεζητημένες πόζες,
μακριά
από το αναχρονιστικό «νόημα»
και τους ενοχοποιημένους σκοπούς —
ο ένας τον άλλον συγχαίροντας.

Κι έτσι λιγοστεύουν τα σχοινιά–ποιήματα
απ’ τα άφωνα βάθη της αδικίας να μας τραβήξουν
και λίγο φως στους έγκλειστους να υποσχεθούν.

Έτσι ξεχνιούνται οι κρίκοι–ποιήματα,
να δέσουν τον έναν με τον άλλον σε ανάχωμα
κόντρα στη βία των καιρών.

Πάει καιρός που ακάρφωτες μένουν οι λέξεις —
αυτάρεσκες, να κολυμπούν σε ξέρες ενδοσκόπησης.