Ομολογία πίστεως

Βγήκα στους δρόμους φωνάζοντας τ’ όνομά μου. Δεν υπήρχε καμία άλλη θέση για μένα στον κορεσμένο τους χωροχρόνο παρά μόνο αν το έπαιρνα από την αρχή.
Θα ξεκινούσα πάλι από το άπειρο.
Κι έτσι όπως δεν είχε σχήμα και μορφή, έπρεπε να το ονοματίσω.
Αρχή σοφίας, ονομάτων επίσκεψις.
Ας μην ήταν αυτό το πρώτο του όνομα και χρωστούσα ονόματα άλλων και αξιώματα να εκστομίσω σε προσταγή. Θα έδινα το δικό μου σαν μια στάση και ομολογία πίστεως.
Θα μου αρκούσε να ομολογούσα πως με πιστεύω.

Χαμένη του κέντρου (Self-portait)

Δεν τους ικανοποιούσε που εξασφάλιζα γαλήνη και ισορροπία. Με πίεζαν να πάρω θέση και να σχηματίσω άποψη.
Έτσι γυρίζει ο κόσμος! Μόνο όταν γνωρίζεις και προσκολλάσαι, θα δεις μια μέρα τα ουράνια ν’ ανοίγουν για σένα!
Έτσι κι έγινε. Ο κόσμος γύριζε. Γνώρισα και έμαθα πολλά. Οι ουρανοί άνοιγαν κι έκλειναν.
Οι φίλοι ανήλθαν και κατήλθαν. Πιάνονταν από τα παπούτσια μου και τις άκρες του σακακιού μου. Δίπλα μου κανείς δεν στεκόταν.
Έμεινα μια χαμένη του κέντρου.

Ύμνος στην προβλεψιμότητα

Τα ίδια πράγματα βλέπω κάθε φορά που ξυπνάω:
Το τρίγωνο μεταξύ του ώμου σου και της μασχάλης, τη μυρωδιά του κουρασμένου σώματος, την ανάμνηση μιας πανομοιότυπης, προηγούμενης προκεκλημένης νύχτας με την προσδοκία μιας ανάλογης επομένης.
Σημάδια εραστών μιας ακάματης δύναμης στον κύβο του ημιτόνου χ.
Το φάλτσο μιας νότας που ξέφυγε από τα όρια του πενταγράμμου και όρισε εκ νέου τη μουσική αρμονία.
Επανάληψις μήτηρ πάσης μαθήσεως ως την παρεπομένη.