Σονέτο της ψυχής και της ανάγκης…

Ταριχεύοντας την μνήμη και την επιθυμία·
Ανασταίνεται μέσα σε ένα σύννεφο ο ουρανός-
Νομίζω λευκά και θρησκεύω ο δόλιος κατακόκκινα·
Μέσα μου όλες οι νομοτέλειες ετελεύτησαν..

Δαγκώνω το φρούτο το ζουμερό της αμφισβήτησης·
Ο Χρόνος είναι ο κούφιος μάγος και ο λαοπλάνος·
Γυρεύω ανέμους και μου επιστρέφονται άγριες θύελλες-
Ευτυχώς σε όλες τις καταφάσεις κωφεύω..

Πώς μπουρδουκλώθηκε ο βιοπορισμός με τις ανάγκες μου!
Κρατώ τα όσα συμπεράσματα και μόνο για τον εαυτό μου·
Τσίγκλησέ με Στιγμή και αίμα σκοτεινό θα βγάλω-

Ανήκω σε μια Ιστορία που δεν κατανόησαν οι προύχοντες..
Ζω; Ή μήνα είμαι κιόλας ο νεκρός που αναστήθηκε;
Λείπω απ’ τα σονέτα και μοντέρνα ξεκαλούπωσα το χάος!

**

Πορεία νυχτερινή…

Βουβό λοιπόν και άνευ σημασίας το ‘’συμπέρασμα’’
Ανοίξανε οι πύλες και μετάλαβα μυστήρια των ουρανών
Σκλήρυνε τόσο η εποχή
Τώρα ακολουθώ ένα γλάρο αργοπλεύστη και λευκό όπως ο έρωτας
Ποικιλοτρόπως βελάζω

Η νύχτα
φουμάρει τα άοκνα άστρα
Άσεμνα βεβηλώνει τις σκιές η κραταιά πανσέληνος
Αποποιούμαι όλες τις περιουσίες της γης
Κωφεύω

Δες βάρη που με επιφόρτισε ο Ιανουάριος
Σαν ένας άστεγος κοιμάμαι που τα άστρα αγαπά με την ψυχή του
Όταν σεμνύνεται η σιωπή εγώ σεμνύνομαι και μεγαλώνω
Γερνώ μέσα σε πλουραλιστικό λιβάνι και ξεθυμασμένο χόρτο
Γερνώ μυρίζοντας τεκμήρια από παράδεισο…