ΟΛΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΟΤΙ ΟΛΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΛΛΙΩΣ
(από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Εκπαιδευτικού και λογοτεχνικού ενδιαφέροντος, η “Συστηματική Βιομυθολογία” είναι μια συλλογή από ιστορίες bonsai, καθεμία από τις οποίες φέρει την επιστημονική ονομασία ενός βιολογικού είδους στα λατινικά. Κάθε ιστορία έχει θεμελιωθεί πάνω σε μια βιολογική αλήθεια: οι υδροβάτες περπατούν πράγματι πάνω στο νερό, κάποιες αράχνες καταβροχθίζουν πράγματι το ταίρι τους μετά το ζευγάρωμα, κάποιες σαύρες πετούν πράγματι αίμα από τα μάτια τους, κάποιες πεταλούδες πράγματι πίνουν τα δάκρυα κροκοδείλων… Για όσους αγαπούν τη φύση, τη βιολογία, την περιπλοκότητα των αισθημάτων, την ποικιλία των συμπεριφορών, για γονείς, παιδιά και εκπαιδευτικούς, για νέους 6 έως 106 ετών, η “Συστηματική Βιομυθολογία” εγγυάται μια συναρπαστική και πρωτότυπη ανάγνωση.
Meleagris gallopavo
«Μ’ αγαπάς;», ρώτησε η Ιουλιέτα, μια παχιά και ερωτοχτυπημένη γαλοπούλα, τον Ρωμαίο, τον αρραβωνιαστικό της. «Σε λατρεύω, καρδιά μου!», είπε ο Ρωμαίος. «Κι αν δεν είχα τα πλουμιστά φτερά μου;», ρώτησε η Ιουλιέτα, «θα μ’ αγαπούσες και τότε;». Αρέσκονται σε τέτοια παιχνίδια οι ερωτευμένοι, θέλουν να είναι βέβαιοι ότι ο έρωτάς τους είναι τόσο αγνός και άπειρος όσο τον νιώθουν, και δεν μπορεί καμιά δύναμη του σύμπαντος να τον φθείρει. «Φυσικά!», απάντησε μελωμένος ο Ρωμαίος. «Κι αν έλειπαν και τα φτερά και η ουρά μου, θα μ’ αγαπούσες και τότε;», επέμεινε στη διερεύνηση η Ιουλιέτα. «Τότε θα σ’ αγαπούσα ακόμη πιο πολύ!», αποκρίθηκε με φανατισμό ο αρραβωνιαστικός της. «Κι αν τα καλλίγραμμα πόδια μου έλειπαν κι αυτά, δε θα χανόταν ούτε τότε η αγάπη σου για μένα;», ρώτησε ναζιάρικα η γαλοπούλα. «Αν μπορώ το πρόσωπό σου να κοιτάζω, που μοιάζει με το φως στον ξάστερο ουρανό, ήλιε μου, τότε δεν έχω ανάγκη από τίποτε άλλο!». Ένθερμη λίαν η δήλωση ήταν του ερωτευμένου, την άκουσε αυτή η αόρατη δύναμη που ακούει τις δηλώσεις και τις δοκιμάζει την επόμενη στιγμή, σα να υπάρχει. Το επόμενο πρωινό ο Ρωμαίος αναζήτησε παντού την Ιουλιέτα, αλλά δεν τη βρήκε πουθενά. Παγωμένο ρίγος απλώθηκε στο δέρμα του και μούδιασε το ράμφος του. Η στέρηση του έρωτα δε μοιάζει με καμιά άλλη, χτυπά όλα τα κύτταρα με έναν υπόκωφο πόνο που κανείς δεν μπορεί να παραδεχθεί εκτός από αυτόν που τον νιώθει. Ο Ρωμαίος συνέχισε να ψάχνει με απύθμενη μανία, η ανάγκη του να νιώσει την αγάπη του τον είχε πανικοβάλλει. Σε ένα δωμάτιο ─μήτε που κατάλαβε πώς βρέθηκε μέσα σε αυτό─ αντίκρυσε ένα αποτρόπαιο θέαμα. Το κεφάλι της αγαπημένης του Ιουλιέτας πάνω σε ένα ξύλο. Ο Ρωμαίος, όμως, δε συνειδητοποίησε τι έβλεπαν τα μάτια του. Η καρδιά του φτερούγισε όπως ποτέ πριν μέσα στο στήθος του, τίναξε τα φτερά του από αληθινή ευτυχία και έτρεξε για να νιώσει την αγαπημένη του. «Κοίτα!», είπε μια μύγα στο σύντροφό της, «ο Ρωμαίος νομίζει ότι αυτό το κεφάλι πάνω στο ξύλο είναι η αρραβωνιαστικιά του! Τελικά καλά το λένε ότι ο έρωτας αποβλακώνει εντελώς όλα τα ζωντανά!». «Κυνική σε βρίσκω», σχολίασε ο αρσενικός, «εσύ όταν ερωτεύτηκες ήσουν καλύτερη;». «Εντάξει, όλοι τα έχουμε περάσει, αλλά δεν κάναμε έτσι!», απάντησε ενοχλημένη η μύγα, «δε θα έκανα, δα, έρωτα με το κεφάλι σου πάνω σε μια οδοντογλυφίδα!». «Εγώ θα έκανα έρωτα και με την ανάμνησή σου και μόνο!» είπε αυτάρεσκα ο αρσενικός, που πάντα ήθελε να υπενθυμίζει στη θηλυκιά του ότι ο έρωτάς του για κείνη ήταν ισχυρότερος από τον δικό της˙ διασκέδαζε, έτσι, τον πόνο του ότι η μύγα είχε συμβιβαστεί μαζί του επειδή δεν είχε βρει κάποιον καλύτερο. Καθώς οι μύγες συζητούσαν, ο Ρωμαίος κοιτούσε βαθιά μες στο πρόσωπο την αγαπημένη του, μην μπορώντας να αρθρώσει λέξη από την ευτυχία που ένιωθε και την αγωνία που είχε περάσει. Κατόπιν θέλησε να της κάνει έρωτα γλυκό, μην παίρνοντας στιγμή το βλέμμα του από το δικό της. Στιγμή δεν κατάλαβε πως το σώμα της έλειπε.
************************************************************
***********************************************************
Sciadopitys verticillata
Ο γενναίος σαμουράι έκαμε να ξαποστάσει κάτω από τη σκιά ενός δένδρου μετά τη φοβερή μάχη με τους εισβολείς. Τα χέρια του έτρεμαν από την αδρεναλίνη που αναμεμιγμένη με τον κίνδυνο έρεε στο σώμα του προσδίδοντάς του υπεράνθρωπες ιδιότητες. Μολονότι, όμως, ο ιερός αγώνας ήταν νικηφόρος, ο νεαρός πολεμιστής δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Το πρόσωπό του ήταν συννεφιασμένο από μικρές συσπάσεις αγωνίας για το μέλλον. «Τι έχεις;», του ψιθύρισε το δένδρο. Ο Ιάπωνας δεν αιφνιδιάστηκε από την ερώτηση του δένδρου, παρότι δεν είχε ακούσει ποτέ ξανά δένδρο στη ζωή του να μιλάει. Γνώριζε, όμως, από τις αρχαίες αφηγήσεις για την ιερότητα του ξύλου, των φύλλων και της σκιάς, κι αγαπούσε τα δένδρα σαν αδέλφια του που περιποιούνταν τα πνευμόνια και τις ψυχές όλων των ανθρώπων με τιμή. «Φοβάμαι», αποκρίθηκε στο δένδρο με παρρησία, «η οικογένεια έχει κανονίσει να πάρω για γυναίκα μου μια υπέροχη κοπέλα, την οποία και ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα, κι αναρωτιέμαι αν πάντοτε θα την αγαπώ όπως τώρα κι αν πάντοτε θα με αγαπάει κι εκείνη». «Γιατί να πάψει η αγάπη σας;», ρώτησε το δένδρο. «Δεν ξέρω, οι άνθρωποι αλλάζουν, οι επιθυμίες αλλάζουν και οι αρχαίες αφηγήσεις λένε πως μόνον όποιος προσαρμόζεται επιβιώνει. Εγώ, όμως, δεν τις θέλω τις αλλαγές, θέλω τα πράγματα να μένουν όπως είναι». «Δεν είναι πρόβλημα αυτό, γενναίε πολεμιστή», αποκρίθηκε το δένδρο καθώς ένα δροσερό αεράκι χάιδεψε το πλούσιο φύλλωμά του. «Εγώ βρίσκομαι σε αυτή τη γη διακόσια πενήντα εκατομμύρια χρόνια και δεν έχω αλλάξει». Εντυπωσιάσθηκε ο τολμηρός σαμουράι με την ηλικία του δένδρου και ρώτησε με ζωηρό ενδιαφέρον «πες μου το μυστικό σου, δένδρο των μεγααιώνων». «Δεν υπάρχει συνταγή για να ανταποκριθείς στις μεταβαλλόμενες συνθήκες, γενναίε πολεμιστή. Μπορείς στο βωμό της αλλαγής να προσφέρεις την αλλαγή ή τη σταθερότητα, είναι η τύχη που θα κρίνει αν η προσφορά σου θα γενεί αειφορική. Ο γάμος είναι ούτως ή άλλως μια παράξενη συμφωνία μεταξύ δυο ανθρώπων, πως θα θέλουν πάντοτε να βαδίζουνε μαζί. Αν θέλεις να προσφέρεις σε αυτόν τη σταθερότητα, κοίταξε στα μάτια το υπέροχο κορίτσι σου ακριβώς πριν το παντρευτείς και πες του ότι υπόσχεσαι να στέκεσαι δίπλα του πάντα, ως αυτός που γνωρίζει κι όχι άλλος». Τα λόγια του δένδρου χαράχτηκαν στην ψυχή του έντιμου σαμουράι που απεχθανόταν τις αλλαγές κι ήθελε με τους ίδιους τρόπους και τις ίδιες αρχές να αντέχει σε όλες τις θεομηνίες, τις βροχές, τους κεραυνούς, τους ανεμοστρόβιλους, τους σεισμούς, τις πλημμύρες και τις πυρηνικές εκρήξεις. Κρατώντας το κορίτσι του πριν από το μυστήριο και κοιτάζοντάς το βαθιά μέσα στα μάτια, είπε: «υπόσχομαι να είμαι πάντοτε αυτός που παντρεύεσαι αυτή τη στιγμή και όχι άλλος, ακόμη κι όταν ο καιρός θα μας έχει προσπεράσει». Δύσκολος πολύ ήταν ο αρχαίος πολεμιστής, μα το κορίτσι δεν έφυγε από το πλάι του, όπως πρέπει σε όλους τους ανθρώπους που το λόγο τους προσφέρουν με τιμή στο βωμό της τύχης.
Από τη “Συστηματική Βιομυθολογία” διαβάζει ο συγγραφέας, Δημήτριος Γ. Μουζάκης
