Σήμερα, 2022, η λέξη «ποιητής» δε θυμίζει εποχή.
Υπάρχει βαθιά πίστη πως κάθε γενιά είναι ύποπτη στα
ομολογούμενα αδίστακτα στοιχεία της αθανασίας.
Σκεφτείτε δυνατά και θα βρείτε νερό.
Θάνατος ανεξίτηλο μελάνι γεμάτο μαύρο.
Ο σκηνοθέτης, ένας θαυματοποιός:
υποψιάζομαι πιο πεζές τις καθημερινές δουλειές ή,
έστω, τις θυσίες του πνεύματος.
Ο,τι προλάβουμε.
Δεν είναι παρήγορο ότι είναι Σεπτέμβριος;
Καλή χρονιά!
Δεν είναι ακριβώς σπάνιο να γράψει κανείς τι είναι το
φως της οικουμένης.
«Άδοξα αιδοία
γεμάτα αηδία
τραβούν αοιδούς
σε νέα ιστορία»
Αυτή είναι μια περίπτωση προσκυνητή-χειροπράκτη.
Η ορατότητα σβήνει στα πρώτα γράμματα.
Απρόσμενα γίναμε ποιητές γιατί είπαμε να μην
μάθουμε να ζούμε. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι.
Πιθανόν να υπάρχουν αρνητικές ή θετικές συνέπειες.
Πιθανόν.
Δεν μας τρώει το άγχος του ταξιδιώτη λες;
Από όσο θυμάμαι, η ιστορία των αναμνήσεων είναι
μια επινοημένη λοταρία.
Όπου κι αν πηγαίνει υπάρχουν πάντα ποιητές.
