۩ – χρυσή εποχή

 

Λέω για όταν, απ’ την πολλή χαρά

ν’ αγαπηθούμε, πέφτουμε

κατάχαμα «ω! σάρκα ζωντανή

που θα χάσεις τη φωνή

στον θρήνο», λέω για όταν

εμπνευσμένοι, εμείς χτίζουμε το σενάριο

με σφυρί και καρφιά

και το απολίθωμα ενός αγγέλου ξεκολλά

τα φτερά απ’ τον ασβέστηστο ντουβάρι,

στο βάθος της σκηνής. λέω για όταν

αγκάλιαζα σε σένα όλη τη ζωή: τη δική σου

και τη δική μου, που έλαμπαν ενωμένες

από μια πανάρχαιη χαρά

τη νύχτα, που έπεφτε από δυτικά

πάνω στην ύπαιθρο. λέω για όταν

εσύ ξαναγινόσουνα παρθένα για μένα

με μια διάφανη αιμορραγία φωτός –ω!, πράγμα

ανοίκειο

πολύ οικείας φύσης– ω! ζωή

όλη ανέγγιχτη, όλη

άτακτη, προτού ο έρωτας

τα σαρώσει

όλα, όλα τα μετόπισθεν,

ολάκερη τηζωή

 

9.10.13

 

*

Αποποίηση ονόματος

 

Έλεγε πάντα

πείτε της πως την αγαπώ

και πείτε της ότι διάνυσα πολύ δρόμο

για να την αγαπήσω.

 

Πείτε της πως αν βγαίνανε

άγγελοι και διάβολοι από το στόμα της,

εγώ έβλεπα το στόμα της μονάχα.

 

Πείτε της ότι έπιασε ρίζες μέσα μου

για πάντα.

Πείτε της το, σας παρακαλώ. Έλεγε πάντα.

 

30.4.16

 

*

Μικρή άρια των παιδιών

 

Ο αέρας, ο πρώτος

που ανάσανες, ήταν μαρτιάτικος πρωινός αέρας. Ο ήλιος

έκαιγε ήσυχος στο κύμα του

από το μεγάλο παράθυρο γιατί μεγάλη

ήταν η καρδιά

και αδιάφορη

όπως ο ήλιος που ακουμπά το φως του

πάνω στα νερά του ποταμού

και ταξιδεύει λαγαρός

μέχρι τη θάλασσα

που τον χώρο της διασχίζουν απ’ άκρη σ’ άκρη

σφυρίγματα γλάρων και τίποτα πια

δεν μπορεί να σε βλάψει.

Είναι όμορφο να προστατεύεις

τον καινούργιο αέρα

στο πρόσωπο εκείνου που γεννιέται,

με χέρια ανθρώπινα να διατηρείς

ιερό το ιερό, να κάνεις τον αέρα πιο καθαρό

εκεί όπου αγγίζει

η καρδιά, γιατί η καρδιά είναι απλή κι ανάλαφρη

σαν χαρταετός

και άλλα πράγματα που πάνε από τη γη στον ουρανό.

Όμορφο είναι να λες θα κάνω ό,τι μπορώ

κι ακόμα περισσότερα, από οποιαδήποτε άλλη

πάνω στη γη: πάρε, ζωή

από τη ζωή μου

την αθώα σου ελευθερία.

 

13.10.2008

 

*

 

για πάντα για πάντα για πάντα…

 

θα ’θελα να φορούσες εκείνο το φουστάνι

που αγόρασες μια μέρα του Ιούλη

αφού είχες πει σ’ αγαπώ κι εγώ

 

θα ’θελα να φορούσες εκείνο το φουστάνι

για μένα, τελευταία φορά,

 

ύστερα, θα ’θελα να λιώσω στο χώμα

και να αναπαυτώ εκεί που εκείνη αναπαύεται

 

8.1.14

 

***************************

Από την Ανθολογία: 

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΟΥ ΦΛΕΒΕΣ / Σύγχρονοι Ιταλοί Ποιητές,

Μετ.: Ευαγγελία Πολύμου Εισ.: Σταύρος Δεληγιώργης

 

 

Ανθολογούνται οι:

ALDA MERINI (1931 – 2009)

CRISTINA ANNINO (Γεν. 1941 )

GIANMARIO LUCINI (1953 – 2014

PATRIZIA VALDUGA (Γεν. 1953 )

PATRIZIA CAVALLI (Γεν. 1947

IDA TRAVI (Γεν. 1948)

FEDERICO TAVAN (1949 – 2013)

MARIA GRAZIA CALANDRONE (Γεν. 1964 )

CARMINE VITALE (Γεν. 19650

FRANCESCO TOMADA (Γεν. 1966 )

FRANCESCO MAROTTA (Γεν. 1954

LUCIA MARILENA INGRANATA (Γεν. 1955 )

GIULIANO MESA (1957 – 2011)

MASSIMILIANO DAMAGGIO (Γεν. 1969)

NATALIA CASTALDI (Γεν. 1971)

 

 

***************************************************************************************

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

 

 

Η Μαρία Γκράτσια Καλαντρόνε εμφανίζεται στο ποιητικό προσκήνιο το 1994 με τη συλλογή Illustrazioni (Εικονογραφήσεις) για την οποία λαμβάνει το βραβείο «EugenioMontale». Το 1998 κερδίζει το Κρατικό Βραβείο για Νέους Συγγραφείς και δημοσιεύεται η συλλογή Pietra diparagone(Πέτρα σύγκρισης), που περιλαμβάνει ποιήματα εμπνευσμένα από τον πατέρα της Τζιάκομο Καλαντρόνε. Ο τελευταίος είχε λάβει μέρος ως εθελοντής στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, διετέλεσε βουλευτής του PCI και ήταν συγγραφέας ιστορικών και πολιτικών δοκιμίων. Συχνά η Καλαντρόνε εμπνέεται στη θεματολογία της από ιστορικά και κοινωνικά γεγονότα, όπως η καταστροφή της Χιροσίμα, οι εκτελέσεις των Ρώσων Εβραίων στο Μπάμπι Γιαρ και ο βομβαρδισμός της Γκέρνικα. «Guernica» είναι άλλωστε και ο τίτλος των ποιητικών σπαραγμάτων που εμπνεύστηκε από τον εμφύλιο στην Ισπανία και έγραψε για το «Théatre en vol».

Γεννημένη στο Μιλάνο, το 1964, η Καλαντρόνεζει και εργάζεται στη Ρώμη. Η πολυσχιδής προσωπικότητά της συνδυάζει παράλληλα τις ιδιότητες της θεατρικής συγγραφέως, της performer, της διοργανώτριας πολιτιστικών εκδηλώσεων και της παρουσιάστριας πολιτιστικών προγραμμάτων για την RAI. Εργάζεται, επίσης, ως κριτικός λογοτεχνίας στις εφημερίδες «Il Manifesto» και «Corriere della Sera», για το «alfabeta2» και το «Doppiozero», συνεργάζεται με το τετραμηνιαίο περιοδικό κινηματογράφου «Rifrazioni», καθώς και με το περιοδικό τέχνης και ψυχανάλυσης «IlCorpo», ενώ συν-διευθύνει την σειρά ποίησης «Τα αύριο» των εκδόσεων AragnoEditore.