Στη σκιά

Με δύναμη βίαιη η νύχτα ερχότανε.

Τ’  απόγευμα έπεφτε από φόβο κλαίγοντας,

και σε  κελιά  βαθιά κι  ανοιχτά, ακουγόταν

τα πουλάρια του ανέμου τρελαμένα να τρέχουνε.

 

Αποκτούσε ένα ατελείωτο, ματωμένο περίγραμμα

το τραχύ ντύμα που τα πάντα σκέπαζε.

«Μυστήριο» σε ένα σύμβολο μαύρο γελούσε,

στο γέλιo του δείχνοντας μια φριχτή ευτυχία.

 

Το Κακό ξαμολούσε  της Διαστροφής τα  τέρατα

Τραβούσε ένας απόστολος στη θυσία ολόισια …

τραγουδώντας  τις μεγάλες, δυνατές του ιδέες,

 

τις δυνατές του ιδέες σιγανά τραγουδώντας…

Και, εκεί, απειλούμενο  από σκιές μοχθηρές,

τ’  απόγευμα έπεφτε από φόβο κλαίγοντας.

 

`

********

 

Μες στη  σιωπή

 

Αυτός ο στίχος που έχεις ζητήσει

ας  έρθει καταπάνω σου σαν απεσταλμένος

κάποιας ανάμνησης  αναποδογυρισμένης

πάνω απ’ τα χώματα μιας λήθης…

για να σου αφήσει, υπονοούμενο,  στο αυτί

την πιο μυστική του αγωνία,

όταν στις νύχτες σου ανήσυχη,

από τις αναμνήσεις, ενδεχομένως,

θα διαβάζεις  μια έστω φορά

του ποιητή τις στροφές.

 

Εγώ; Ζω με το πάθος

εκείνου του μακρινού  οράματος,

που έχω φυλάξει σαν ιερή υπόσχεση,

γέρος πλέον στην καρδιά.

Και ξέρω μες  στην  πικρή μου εμμονή

πως το κουρασμένο μου κεφάλι,

απ’ την φυλακή της ονειροπόλησης αυτής

θα πέσει, σύντομα, ελευθερωμένο.

Όταν αφεθώ στον ύστατο  ύπνο

πάνω στο τελευταίο μαξιλάρι.