Τα αποδυτήρια του Αγίου Κοσμά όπως κάποτε τα ουρητήρια στην Πλατεία Βάθη και Βικτώριας
Οι αντρικές καταστάσεις έχουν άμεσο λόγο για την ύπαρξη του Αντρικού Έρωτα. Τα αποδυτήρια των χώρων άθλησης και τα μπάνια των στρατοπέδων. Και τα δύο λανσάρουν έστω και άθελα τους το αντρικό κορμί. Γυμνό, γυμνασμένο, σε εφίδρωση και καμιά φορά τριχωτό. Αυτό μου έχει πει και ο Ποιητής Γιώργος Σαράτσης, ο αγαπητός Γιώργος εκ Θεσσαλονίκης που στην πραγματική του ζωή δουλεύει ως γυμναστής και είχε την τύχη ή την ατυχία να πάει φαντάρος (αυτό εξαρτάται από τον αποδέχτη). «Νικόλα τα αντρικά είναι όλα ομοφυλοφιλικά, μην ακούς….» Γιατί όλοι η άντρες στην Ελλάδα είναι ομοφυλόφιλοι. Το φανερώνουν, δεν το φανερώνουν. …
Ο Φίφης ο Αχτύπητος αν και δεν προσέφερε τίποτα στην τέχνη του εγχώριου κινηματογράφου κάτι προσέφερε, εξίσου σημαντικό ίσως. Το χιούμορ της λαϊκής αδερφής. Έστω και της φραγκάτης. Ένα χιούμορ που σε σώζει από συνεδρίες ψυχολόγων, ψυχιάτρων κτλ. Γιατί στα χωριά πίστευαν ανέκαθεν ότι οι αδερφές από τα γεννοφάσκια τους ήταν ψυχωτικά άτομα. Αμ, δεν. Δεν μιλάμε ούτε για τις σύγχρονες αδερφές που την αράξουν στο Γκάζι λες και δεν έχουν καμιά δουλειά, και κάποιος τους χορηγεί φράγκα να κουνάν το κώλο τους πέρα δώθε ανά την επικράτεια της περιοχής, ούτε για αυτές που μαζεύονται στα πάρκα, σκασιαρχείο από την οικογένεια, (σκασιαρχείο όχι και τόσο, απλά κινέζικα) και το σημάδι από την βγαλμένη βέρα αντιφεγγίζει ακόμα και στα σκοτάδια. Που τα συγκεκριμένα σκοτάδια τα έχουμε λατρέψει. Κουβέντα και ιστορία. Μιλάω για τις αδερφές, Μάγκες….
Αλλά το μπάσιμο δεν ήταν ούτε οι τσόντες των καναλιών, ούτε τίποτα άλλο. Ούτε το χωριό, που στα χωριά γίνονται τα έκτροπα γιατί είναι όλοι το παίζουν θρήσκοι άλλα είναι θρησκόληπτοι μέχρι ανάστασης. Η σεμνοτυφία των γυναικών και το κιμπάρικο των ανδρών. Που όλα τους είναι κάτω από το πρίσμα του μικροαστισμού. Όλοι χαίρονται, όλοι λυπούνται για τον έρωτα αλλά κωλώνουν μπροστά στο πραγματικό έρωτα. Στο ξέσκισμα των κορμιών, χωρίς όρκους και δεσμεύσεις. Χωρίς μοναδικότητες και πληθώρες, αν και το μοναδικό μόνο χαλάει καμιά φορά, οι πληθώρες της παρτούζας δεν χαλάνε (έτσι νομίζω, σου αναπτερώνουν το ηθικο και είναι αποδεχτές. )Και αυτό γιατί στην εποχή μας τον αγνό έρωτα δεν τον βρίσκεις σχεδόν πότε. Και όσοι το βρήκαν τους ξένιζε ως ξένο στοιχείο. Και αυτό στοιχίζει πρόωρο θάνατο. Ο ρομαντισμός της εποχής είναι η πορνογραφία, λόγος του Ηλία Πετρόπουλου. Και με τον ιό αραχνοΰφαντη απειλή. Και δεν μιλάω για τους γέρους ή για όσους έχουν νιώσει πρόωρα γεράματα, ούτε για αυτούς που κυκλοφορούν σαν τσουλιά. Που εδώ μετρά και η κοινωνική νόρμα. Μια νόρμα κατάπτυστη.
Το «Νους υγιείς» δεν ξέρω πόσο μετράει. Ξέρω ότι μετράει το «Σώμα υγειές». Βγείτε να βόλτα στους πεζόδρομους. Και αυτό δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Υπάρχει από τα τέλη της ονειρικής αν και καταστροφικής δεκαετίας του 80. Εγώ παιδάκι. Καμιά ιδέα για το παραμικρό. Μόνο σούζες με το ποδήλατο. Και τσουπ αθλητής. Κάτι που δεν επιχείρησα ποτέ ξανά στην ζωή μου. Κολύμβηση στις ολυμπιακών διαμέτρων πισίνες του Άγιο Κοσμά. Αλλά το θέμα δεν ήταν οι πισίνες. Ήταν τα αποδυτήρια. Γυμνασμένοι άντρες στα ντουζ και στο ντύσιμο τα πετούσαν όλα. ¨Όλα για όλα. Και εμείς παιδάκια κρυφά αλλάζαμε το μαγιό. Και αυτοί στιβαροί άντρες. Με σιγουριά για το μόριό τους, και για το γυμνασμένο στήθος τους. Κάποιοι υπέροχα τριχωτοί. Με πυγμή για το αντρικό είδος. Όμοιο με αυτό που χρόνια αργότερα μου διηθήθηκαν φίλοι για τα ουρητήρια του κέντρου και εγώ ως επιβήτορας έψαχνα τα τυχερά μου στα πάρκα.
Η πειθαρχεία του Χασισιού
Αν θες να ζήσεις, και να ζήσεις σαν άνθρωπος, πρέπει να έχεις πειθαρχεία. Πειθαρχεία ζωής και θανάτου. Ο Κ. Καβάφης έλεγε ότι ο άνθρωπος μόνος, αυτός χωρίς δεσμά, βλέπε γάμο, ζει σαν άνθρωπος και πεθαίνει σαν σκυλί. Ενώ αυτός που εφάρμοσε όλες τις νόρμες της κοινωνίας, γάμους, τεκνοποιήσεις, ζει σαν σκυλί και πεθαίνει σαν άνθρωπος. Δεν λέω αυτό. ….
Πολλοί από μας στα νιάτα μας την είδαμε Πυθία. Πιοτά κάπνισμα κάνναβης. Και ενώ νομίζαμε ότι μαθαίναμε να ζούμε, στην ουσία μαθαίναμε να πεθαίνουμε. Δεν μάθαμε να υπακούμε στα εσωτερικά ακούσματα, στα μύχια της ψυχής, όπως νομίζαμε, μάθαμε μόνο να εξυπηρετούμε την νόρμα, μια νόρμα παράπλευρης πραγματικότητας, που όμως ήταν πραγματικότητα μια πραγματικότητα ξένη προς το κυριλέ. Έφταιγε μόνο ο ψυχισμός μας. Γιατί άλλο η αναχώρηση και άλλο η αντίδραση. Που στην αναχώρηση πρέπει να υπάρχει ένας χώρος και στην αντίδραση μια δράση. Δεν είχαμε ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είχαμε μόνο ένα απαίσιο που μας ανήκε. Που στην αρχή το στολίζαμε με ξύδια και μπάφους. Που στην αρχή το αγαπούσαμε και μετά έγινε βάρος. Βάρος ψυχής. Και μετά χρήση ηρωίνης. Μιας χρήσης έστω και ενδοφλέβιας που δεν μας έριξε σε κλοσάρ κατάσταση, αλλά μας έβγαλε στην επιφάνεια ενός βούρκου, ενός βούρκου συγχρόνου κοινωνικού κατάπτυστουίματζ. Δείτε πόσα περιοδικά για το είδος έχουμε, χωρίς ουσιαστικά κανένα starsystem. Που η Νόνικα, που ο Αλεξανδράκης, που όλοι τους….
Η Ντίνα Κώνστα που έμεινε στο πανελλήνιο ως ΝτένηΜαρκορά, τίμια και ειλικρινά έχει δηλώσει ότι έγινε ηθοποιός επειδή ήταν αυτοκαταστροφική. Ο Χάξλεϋ στα πειράματά του με παραισθησιογόνα έχει δηλώσει ότι μετά το τέλος του Παραδείσου υπάρχει μόνο η Κόλαση. Πάντα υποχρεωτικά και για όλους. Μορφές αυτοκαταστροφής όλες. Γιατί η κάθε μορφή έχει και διαφορετικό πρόσωπο. Και το κάθε πρόσωπο και βλέπει, και τρώει μεταξύ άλλων ιδιοτήτων. Και όπως έχω πει κάποτε, και μιλάω από πείρα, αν εξαιρέσεις τα οργανικά, οι χασικλήδες και το χασίσι είναι πιο επικίνδυνη στάση από τα πρεζάκια και την πρέζα. Δείτε πως τραγούδησαν την πρέζα, το χασίσι, την ηρωίνη, στα προπολεμικά ρεμπέτικα. Η Ρόζα, η Ρίτα, ο Ρούκουνας, ο Παπασιδέρης, η Μιττάκη κα, μας καλωσόρισαν σε μια κοσμοθεωρία που η κοιτίδα ήταν το Ήθος, και ο κοινωνικός αποκλεισμός, αλλά πάντα με αξιοπρέπεια. Και τα ακούμε 100 χρόνια μετά. Και εμάς και μας είδαν και μας έφαγαν όλους. Τα νεκροταφεία γεμάτα. Και η ρομαντική στάση ενός προσώπου χλωμού και ενός χωλού σώματα, είναι ωραία μόνο αν δεν τα έχεις εσύ. Κατά τα άλλα, όσο ο καιρός μακραίνει και η κατάσταση γίνεται χειρότερη είναι οδύνη. Ειδικά για μας που οι τσέπες μας όσο βαθιές και αν ήταν, πάντα ήταν τρύπιες. Και αυτό είναι ο κανόνας. Και η πειθαρχεία στις ουσίες απαραίτητη. Πειθαρχεία ζωής και θανάτου. Του ίδιου νομίσματος οι όψεις.
