Λεωνίδας Μερτύρης, Τρία ποιήματα

ΠΡΟΣΗΜΕΙΩΜΕΝΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ
ΣΤΟΝ ΚΛΙΜΑΤΙΖΟΜΕΝΟ ΣΤΑΘΜΟ

Η ιστορία επαναλαμβάνει οροθετικά
τον κύκλο του αίματος στον ισημερινό του κυβισμού.
Γινόμαστε ολοένα άναρχοι υλιστές,
μάρτυρες φονικών καταστολών,
ειδωλολάτρες της σάρκας.

Ο χασάπης με τα γουρουνίσια μάτια
και το αρχέτυπο κοστούμι
κατάγεται από τους Παλαιούς.
Τα προσημειωμένα δρομολόγια των συρμών
στο ιερατικό ημερολόγιο
στιγματίζονται στον κλιματιζόμενο σταθμό.

ΤΟΛΜΗ

Όταν σου μιλάω θα με κοιτάς στα μάτια,
μην προσποιείσαι ότι δεν ξέρεις σημάδι.
Σε προκαλώ στο συνοικέσιο των μαύρων
να μου χαρίσεις απροκάλυπτα τη λύτρωση.

Χτύπα με οργή.
Σπάσε με την κοφτερή αξίνα
την ανθεκτική καγκελόπορτα της καρδιάς μου.
Πασάλειψε το πρόσωπό σου με αίμα,
ράψε στα μάτια σου τον πόνο.

Αν τολμάς, περπάτησε ξυπόλητη
πάνω σε σκουριασμένα ξυράφια
στις οροσειρές του μηχανικού βραχίονα,
αντιμετώπισε με τη ζώνη των Αμαζόνων
το μυθικό λύκο.

Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ

Σηκώνεις ευπροσήγορα τα μανίκια
του υγρού μπλε πουλόβερ,
απεγκλωβίζεις τα αηδόνια του αυτοκράτορα
από το χρυσό κλουβί.
Το στήθος σου αιματώνεται αφοπλιστικά,
οι θηλές σου σκληραίνουν.
Τα λαγόνια σου φλέγονται,
τα ευαίσθητα χείλη φουσκώνουν.

Χιονίζει ζαφείρια στα μαλλιά σου.
Αγγελικές παρακλήσεις λιώνουν στην καρδιά σου.

Η αγκαλιά μου είναι ένα εξαγριωμένο λιοντάρι
που αφαιρεί απότομα το δέρμα της ψυχής σου.