Εαρινές Νότες
Με Άνθη σαν Άστρα
οι Ασφόδελοι του Απρίλη
λάμπουν στους Ήλιους.
Δυο Χελιδόνια
σ’ ερειπωμένο στάβλο
χτίζουν φωλιά τους.
Ροζ τ’ Αλμυρίκια
ομορφιά τους θαυμάζουν
μες στο ποτάμι.
Πράσινη Ακρίδα
σε κίτρινα τριφύλλια
χοροπηδάει.
Ζωηρός Φάρος
επίμονα φλερτάρει
Νεαρή Σελήνη.
Ιουδαίας Δέντρα
_ Κουτσουπιές Ανθισμένες _
μωβ στραφταλίζουν.
Στων Ασφόδελων την Ώρα
_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” ο Άδμητος
ψιθύρισε την παγερότητα κοιτώντας του κατόπτρου
και ήταν ολόκληρος μια προσμονή• _ και μι’ αγωνία.
_”Σςςς… ” Τριγύρω, απ’ το είδωλο, η σιωπή
στην παγερότητα κιτρίνιζ’ εχθρικά
μα Ασφόδελων ακούγονταν, επίμονων, το θρόισμα.
_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” είπε ξανά
και ήταν ολόκληρος, φόβου, ικεσία.
Όδευε προς το θάνατο ο πατέρας του, γέρος πολύ,
με πρόσωπό του φύκι από τον ήλιο διαλυμένο
τα οστά του σκουριασμένα πια ψυχή μισοφευγάτη.
_”Την τελευταία μασώ μπουκιά ζωής. Είναι γλυκιά!
Τόσο που σε κανένα, ούτε σε ‘σένα, δεν μπορώ
να τη χαρίσω γυιέ μου” αρνήθηκε
( πλάτη γυρνώντας στον Ασφοδελό Λειμώνα )
με μάτια _ χάντρες που άστραφταν όπως του αρπακτικού.
_”Ζωή μου ο Άδης απαιτεί! Μα χάρη παίρνω εάν βρεθεί
ο εθελοντής που θέση μου θα πάρει” επαίτησε
και ήταν ολόκληρος, τη νεαρή κοιτάζοντας γυναίκα του,
μια αισχύνη αναίσχυντη.
_”Ταξίδι ο Θάνατος• το ξεκινώ _ πριν με τελειώσει εκείνο!”
Η Άλκηστη χαμογέλασε σαν το παιδί που ένα καινούριο
δέχεται παιγνίδι κι έκοψε μιαν αχτίδα φώς• με αυτήν,
σαν έδεσε μπαλόνι γαλαζόλευκου Ουρανού,
λουλούδι κατακόκκινο κρατώντας στ’ άλλο χέρι,
προχώρησε _ η Πανέμορφη _ στον Κόσμο των Ασφόδελων
την ξεγνοιασιά της σμίγοντας με τη δική τους.
* Οι Ασφόδελοι, το γνωστό νεκρολούλουδο των αρχαίων ( στα χωριά
της Κέρκυρας οι γέροι τους λένε σπερδούκλους ) βρίσκονται σε πλήρη
ανθοφορία τον Μάρτη και τον Απρίλη. Μέσα στην οργιαστική βλάστηση
της Άνοιξης λάμπουν πανέμορφοι και τ’ αστερόμορφα λουλούδια τους
είναι γεμάτα ζωή _ κίνηση _ βούισμα καθώς αμέτρητες μέλισσες τους
δείχνουν την προτίμησή τους.
μικρά αστέρια σκεπάζουν απόψε τη νύχτα -σιωπηλά άνθη ευωδιάζουν, όπως τα όνειρα…μες στην ησυχία της
(αγαπητή Αλεξία, τα χαϊκού σου μας πηγαίνουν πάντα ένα βήμα πιο πέρα, συγχαρητήρια)
Και γιατί στη φωτογραφία δεν έχετε ασφόδελους ή σπερδούκλους ή σφερδούκλια (στην πατρίδα μου) ?
Φίλη Θωμαή ( χαίρομαι που μπορώ να σε αποκαλώ φίλη
μου ) σ’ ευχαριστώ ακόμη μια φορά.
Εύχομαι και σ’ εσένα η συλλογή σου 41 Χαϊκού σε τέσσερις
εποχές, που είχες την καλοσύνη να μου χαρίσεις, να ‘ναι μόνον η αρχή στο θαυμαστό Κόσμο της Ποίησης.
Ευχαριστώ και το Ποιείν για τη δημοσίευση.
Να διευκρινίσω, επίσης, ότι το ποίημα Στων Ασφόδελων
την Ώρα αποτελείται από 3 στροφές• ανάμεσα στον έκτο
και τον έβδομο στίχο δεν έχω κενό.
Εύχομαι σε όλους χαρούμενο Καλοκαίρι!
( ….Ανάμεσα στον έκτο και τον έβδομο στίχο της
τελευταίας στροφής. )
Αγαπητέ Απερχόμενε, όταν ετοίμαζα τη δημοσίευση, στις
αρχές Απριλίου, έβγαλα ( την ίδια μέρα_ την ίδια ώρα )τρεις φωτογραφίες που έδειχναν την οργιαστική φάση της βλάστησης. Αυτήν που βλέπετε, μια που απεικόνιζε
Ασφόδελο με μελίσσι επάνω και μια τρίτη που έδειχνε
Πασχαλιές επάνω από πηγάδι.
Όταν, όμως, ανέβηκε ( στη σειρά της ) η ανάρτηση στις 2/6,
ο Σωτήρης γνωρίζοντας ότι επιθυμώ να φαίνεται μια
πανδαισία χρωμάτων ( στην ώρα των ασφόδελων ) επέλεξε
πολύ σωστά τη συγκεκριμένη.
Τώρα θα χαρώ αν μάθω ποια είναι η δική σας ιδιαίτερη πατρίδα• δεν γράψατε!
Αγαπητή κυρία Αθανασίου, ιδιαίτερη πατρίδα μου είναι η χώρα του Πανός, η πολυθρύλητη Αρκαδία.
Να είσαστε καλά!
Ό,τι το καλύτερο, εύχομαι, και σ’ εσάς!