`
Προσμονή
Τραγουδησμένε καημέ
και κρεμαστέ μου κήπε
Εδώ μπροστά σας κείται
μια φλούδα προσμονής
Μήπως την γύρεψε κανείς;
Όχι, ουδέ και μήτε
Στον στεναγμό να πείτε
που είναι διεθνής
Ταξιδεμένε στεναγμέ
καιʽ συ χορτάτε ύπνε
Εδώ μπροστά σας κείται
μια φλούδα προσμονής
Μήπως την γύρεψε κανείς;
Όχι, ουδέ και μήτε
Στον ουρανό θα δείτε
απάντηση ολκής
Μηδέ κανείς την γύρεψε
μηδέ κανείς την βρήκε
Ο ουρανός το είπε
και άστραψε ευθύς
Και φάνηκε η προσμονή
ανέγγιχτη και φρούδα
Με μια ψιχάλα φλούδα
και σάρκα οιωνεί
Να βρέχει και να βρέχεται
μʼ ελπίδες, προταγμένη
Κι αυτή εκεί! Να μένει
υπέροχα στεγνή
`
*
Τα παιδιά και τα χελιδόνια
Μια φορά κι έναν καιρό
θα σας δαγκώσω σαν μήλο.
Θα μου κάτσετε στο λαιμό
-λιγότερο από τώρα-
και θα χάσω για μια στιγμή
την ανάσα μου.
Θα νομίζετε πως έχω πεθάνει
όμως εγώ θα κοιμάμαι
χαμογελαστή σε μια κούνια.
Μια εδώ
Μια εκεί
Θα ξεγελάω τη ζωή
με έναν ύπνο βαθύ.
-Πιο βαθύ κι απʼ τον δικό σας-
Θα περνάνε οι νύχτες δυο-δυο
χωρίς να μετράω πια πρόβατα.
-Αχ πότε θα έρθει ο καιρός
που δε θα μετράω πια πρόβατα;-
Ένα απόγευμα με αεράκι
θα ξυπνήσω κεφάτη.
Θα καταπιώ ξάφνου
τις σαπισμένες σας βιταμίνες
και θα δυναμώσω απόκοσμα.
Θα ξεχυθώ με ξέμπλεκα μαλλιά
και κορδέλες στα δάση
να τραγουδάω
στα παιδιά και τα χελιδόνια.
Θα περάσουν αυτά καλά
κι εμείς καλύτερα από τώρα.
Και ʽσεις θα μάθετε
πως με τα παραμύθια
δεν τα ʽβαλε ποτέ κανείς.
Μια φορά κι ένα καιρό
θα σας δαγκώσω σαν μήλο.
Και θα είναι τόσο κόκκινη
η σάρκα σας
στα δόντια μου
που θα ορκίζεστε πως είναι αίμα.
