`
Το ποίημα
Διάλεξαν τον ρόλο προσεκτικά. Αυτές οι εξετάσεις είναι οι πιο σημαντικές. Πέρα απ΄την επιτροπή σκηνοθέτες, παραγωγοί του κινηματογράφου, ζωγράφοι, σκηνογράφοι και μουσικοί συνωστίζονται στ΄αμφιθέατρο. Όσοι ξεχωρίσουν θα στελεχώσουν αργότερα όλα τα πόστα των σκηνών.
Παρέδωσε ένα αντίγραφο του ποιήματος στην γραμματεία. Ο Ατζεσιβάνο είναι ο πρίγκηπας που πεθαίνει, έτσι ελεύθερα όπως κανείς ερωτεύεται. ανήκει σ΄εκείνη την τάξη των ανθρώπων που κατοικούν για πάντα ένα ποίημα, μια ιδέα. Και είναι απορίας άξιο πώς μπορεί κανείς να δείξει αυτήν την ανεπίληπτη, τη διακριτική πράξη του φόνου που ανέδειξε τον Ατζεσιβάνο στο ύψος των αστεριών, τον έκανε στίχο και σφράγισε για πάντα την αταραξία του.
Είπαν, επόμενος και εκείνος συντριμμένος, φώναξε πως, ο Ατζεσιβάνο στο τέλος πεθαίνει κόβοντας για πάντα μια απ΄τις φλέβες αυτού του κόσμου.
Θα ΄ρθει όμως ξανά κάποτε απ΄τ΄άδυτα των αδύτων, σαν άστρο Άγγελε, θα δεις.
`
*
Ένας μικρός, πολύ μικρός ρόλος
Μην με παρεξηγείτε! Ζω εδώ και αιώνες μες στα υπόγεια. Κοιμάμαι και ξυπνώ με τ΄όνειρο του κόσμου. Είναι γεμάτα τα μάτια μου από πράγματα παρόμοια. Άνθη, μουσικές, μνήμη, όλα είναι γραμμένα εντός μου. Μα συγχωρήστε με, ανήκω στους φεύγοντες. Τι; Δεν γνωρίζετε γι΄αυτή τη φυλή; Μ΄εκπλήσσετε, όλος ο κόσμος μιλά γι΄αυτούς. Κάθε τόσο ένας αστέρας λάμπει στο στερέωμα, μια Αφροδίτη οπλισμένη, ένα σύμβολο και μας ξυπνά. Η νάρκη μας είναι της αρρώστιας συνέπεια, πως λέει γεννηθήκαμε για τον θάνατο. Μην με παρεξηγείτε, λοιπόν που απόψε φεύγω. Θα σας θυμάμαι μ΄όλες σας τις λεπτομέρειες. Θα ξέρω πάντα το δρόμο απ΄όπου ξεκίνησαν κάποτε όλα. Όμως είναι καιρός τώρα που χάθηκαν τόσες και τόσες ειδικότητες, οξυγονοκολητές, λεμβούχοι, ιχνηλάτες. Κανείς δεν μας μένει για να δείξει το δρόμο εμπρός. Κατηγορήστε με για δειλία, πείτε με προδότη. Τιμωρήστε με καλύτερα απ΄όλες τις εκδοχές. Εγώ πάλι εσάς θα προτιμούσα. Μα την απόφασή μου την πήρα. Και τώρα εδώ, ενώπιόν σας, στην αγορά αυτής της πόλης, εγώ όλα σ΄ένα χρώμα τα ποντάρω, χάνοντας τα πάντα, ξανά και ξανά.
`
*
Χαρτί Japonais
Αν δεν έχεις δει αυτές τις πολύτιμες ξυλογραφίες, τότε δεν ξέρεις για τι πράγμα σου μιλώ. Μια προοπτική της γειτονιάς που πια δεν υπάρχει σώζεται εκεί. Σπίτια, μαγαζιά, η πόλη πριν την πόλη. Όλα είναι ξένα πια για τους καινούριους κατοίκους. Ακουμπούν εκείνο που λέμε φανταστικό και που προκαλεί τόσο ενδιαφέρον, καθώς ο χρόνος προικίζεται με την πατίνα μιας αναπότρεπτης απόστασης.
Την ξυλογραφία συνάντησα στην έκθεση μιας δευτεροκλασσάτης γκαλερί λίγο έξω απ΄το επιχειρηματικό κέντρο της μεγαλούπολης. Υπήρξαν και άλλα έργα, μα θες για την ατμόσφαιρα του έργου, ετούτος ο κόσμος παρουσίαζε ένα εξαιρετικό βάθος.Αυτό θα ΄ναι το φόντο της παράστασης. Μια μεγένθυση της ξυλογραφίας και ένας επιδέξιος καλλιτέχνης μπορεί να ξυπνήσει στη σκηνή την ιστορία μιας ολόκληρης πόλης. Η ατμόσφαιρα βεβαίως αποτελεί τον πρωταρχικό σκοπό. Η εκπλήρωση των όρων της μπορεί ν΄αποβεί σωτήρια για την επιτυχία του έργου.
Εγώ θα είμαι ο Άλεκ. Ο εργάτης του σιδηρουργείου από το Λάος. Ένας γνήσιος Ασιάτης, που δούλεψε κάμποσο στα τσιμεντάδικα. Με το ξύλινο ποδάρι του χτυπά το φλεγόμενο σίδερο και όλη η καρδιά του πάλεται στον ρυθμό της μακρυσμένης του πατρίδας. Ο Άλεκ αγαπά πολύ την Αναίς. Μια φίνα Αμερικανιδούλα, κάτι αντίστοιχο με τα μαχητικά κορίτσια του 42ου Παράλληλου. Συχνά της προσφέρει μικρά ειδώλια από χυτό σίδερο με παραστάσεις αρχαιοελληνικές. Χθες της χάρισε τ΄ομοίωμα της Αριάδνης. Χάραξε μια τρυφερή προσευχή στη βάση του αγαλματιδίου και με ολοφάνερη συστολή της χάρισε τούτο τ΄ αληθινό κομψοτέχνημα. Πώς γνωρίζεις Άλεκ τόσα πράγματα μυστηριώδη; ρωτά όλο έκπληξη και φιλαρέσκεια η μικρή Αναίς. Εκείνος δεν αποκρίνεται. Κάποια υποχρέωση προφασίζεται και φεύγει κάπως λυπημένος. Θυμάται τα νησιά και τ΄άσπρο της φουστάνι, γέννημα του οράματος. Μαζί της ταξίδεψε όλες τις Κυκλάδες και προσευχήθηκε στο πλάι της νύχτες ανέμων θυελλωδών. Την άφησε να κοιμάται για πάντα στην κοιλάδα του Σάλερι, εκεί στη γη των Σαλεντίνων. Εκείνη την ημέρα ύψωσε στο στερέωμα το λευκό της όνειρο. Τα χρόνια της έμελε να είναι πάντα ειρηνικά.
Για όλους αυτούς τους λόγους η έκφρασή μου πρέπει να είναι θλιμμένη μια στάλα και αρκούντως σοβαρή καθώς εκείνου που δίχως ανταπόκριση αγάπησε κάποτε μια χίμαιρα. Έτσι υποβλητική οφείλει να είναι η παρουσία του Άλεκ. Όλη μου η ζωή παιγμένη εμπρός σ΄αυτά τα παλιά, τα βοστωνέζικα σπίτια. Στις κλίμακες χαραγμένη ενός χάρτη, με την ιστορία της ειπωμένη μ΄άλλον τρόπο, μ΄ αίσθημα αλλιώτικο.
