Μάνος Ορφανουδάκης, «Γυμνογραφία»

`

στη Darya

Τον ουρανό Της τον έφτιαχνε πρόχειρα
Με το ένα χέρι βαστούσε τα άστρα
κι οι επιβάτες του ήλιου
κάθε που μπαίναν στο βλέμμα Της
μόνο για χάδια και λέξεις ρωτούσαν
–κι ας Τη βλέπαν να βρέχει σύννεφα στα μάτια

Τα ίδια σύννεφα βρέχαν κι Εκείνον
κάθε που γύριζε στου ύπνου τον ύπνο
με μία, δήθεν, σπασμένη ομπρέλα στο μπράτσο.

Της είχαν δώσει ευχή και φεγγάρι
–δε γνώριζε η τρυφερή πως τρυφερά πληγώνει–
κι έτσι, κάθε που κάρφωνε ελπίδες στη νύχτα
μία σταγόνα αίμα το βλέμμα της έβαφε

Ήρθε το κόκκινο, Τους πήρε κι ανέβηκαν.

Από ψηλά το χρώμα Τον έσβησε
Λευκός πια
έγινε όλα και τίποτα
φως να πλυθεί
το πολύ και το καθόλου Της
Στον ίδιο χρόνο
ελπίδα
σκοτάδι
και αίμα
έσβησαν κόκκινα και Εκείνη

Έπειτα, αντίκρυ σταθήκαν
χωρίς να γνωρίζουν.

Η κίνηση είχε αυξηθεί
Το τρένο του Χρόνου
άδειαζε μέρες, βδομάδες, μήνες
και κάθε άλλο δύσκολο
Επιβάτες έτρεχαν από το ένα μηδέν στο άλλο
δίχως να ξέρουν
–σε κάποιο χθες πηγαίναν και γυρνούσαν

Οι δύο, πάντα, εκεί
στο ίδιο αντίκρυ και χωρίς.

Ίσως να έφταιγε το ατελές τʼ ουρανού
μα ο ήλιος έγυρε
και τα άστρα Της είχαν χαθεί
Μονάχα η νύχτα ήταν εκεί
κι αυτή, εξαιτίας Του
–επίτηδες, ή όχι, ντύθηκε νύχτα
τη νύχτα να ντύσει.

Γυμνή, με τα χέρια στο ίσως
τον κοίταξε
Με το μαύρο στα μάτια
με τʼ αστράκια στους ώμους
ίδιος Της φάνηκε και φως που χαρίζει
Ρώτησε «πώς;» και είπε.

Οι δείκτες δείξαν άνοιξη
σε όλα τα ρολόγια
Μικρά ακονισμένα «σε θέλω»
τους φώτισαν τα χείλη
–ποτέ δεν έμαθαν, πώς έμαθαν να λένε–
κι ύστερα τέρατα, μιλήσαν
και καθρέφτες

Τους είδα –κάρφωσαν στʼ όνειρο μαχαίρι
μα έσταξε ευαισθησία.

Η ώρα τους βρήκε στο χώμα
Ζεστά κομμάτια καθρέφτη
τους σκέπαζαν το κορμί.
Στο βάθος, ένας καπνός
από λέξεις σβησμένες
ανέβαινε στο αύριο.

Στο αύριο, είπαν και σώπασαν
τα σώματα νʼ ανθίσουν
κι έγιναν δέντρο και αγγίξαν ουρανό
κι είχανε ήλιο και αστέρια και φεγγάρι
και ένα σύννεφο, δικό τους, να τους βρέχει.

`

Από την ανέκδοτη συλλογή «Υπόγεια κόρη».