Νίκος Δασκαλόπουλος, «Τι ωραίο που είναι να γράφεις»

`

Τι ωραίο που είναι να γράφεις

τι ωραίο που είναι να γράφεις.
πως το ανακάλυψαν;
πριν την ιστορία,
πριν την αφήγηση,
πριν την φαντασία,
την κατάθεση,
τις εικόνες,
τις μεταφορές,
τους συμβολισμούς,
πριν, πολύ πριν.
πως το ανακάλυψαν πόσο ωραίο
είναι να γράφεις, απλά για να γράψεις.
πόσο όμορφη είναι η γραφή, οι λέξεις,
τα γράμματα.
τι ένιωσε ο πρώτος που τα είδε όλα αυτά,
ως τέχνη;
αμφιβάλλω ότι ήταν ένας.
ήταν πολλοί, την ίδια στιγμή,
χωρίς να γνωρίζονται.
και κοίταξαν και είδαν.
η γραφή είναι κάτι παραπάνω από γραφή.
γιατί να γράψω για να εκφραστώ;
να γράψω, για να γράψω.
κοίτα τα κόμματα, πως χωρίζουν τις λέξεις.
κοίτα τα μόνα τους.
το κόμμα μου μοιάζει αβοήθητο. σαν ένας
άνθρωπος που κρέμεται στον γκρεμνό, και το θέλει.
δεν χρειάζεται βοήθεια
γιατί δεν πρόκειται να πέσει,
δεν θέλει να πέσει
και αντέχει το βάρος του,
απλά του αρέσει να κρέμεται στο κενό.
κοίτα τα αποσιωπητικά.
ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί πόσο ζωντάνια
δίνουν στον γραπτό λόγο.

`

*

…

αν τα δεις στο πρόσωπό της, θα καταλάβεις.
είναι αμφιβολία,
είναι παύση για να σκεφτείς,
είναι παιχνίδισμα,
είναι ύφος,
είναι πρόσκληση,
είναι το ανομολόγητο,
είναι η σιωπή που κρύβει,
είναι η σιωπή που φανερώνει,
είναι πονηριά,
είναι πόνος,
είναι πολύς πόνος.
ο πόνος ο ίδιος πονάει όταν του βάζεις αποσιωπητικά…
είναι τα φρύδια της όπως τα σηκώνει τόσο ψηλά,
όσο σηκώνει κι εμένα.
είναι τα μάτια της πως τα πάει στην άκρη.
σκέτα ή με υποψία χαμόγελου
ή και με τα φρύδια σηκωμένα μαζί.
το “ρ” είναι από τα αγαπημένα μου γράμματα.
κοίτα τον κύκλο του,
σε φοβίζει,
σε ταράζει,
σε κάνει να θες να πέσεις μέσα,
να καθρεφτιστείς,
να χαθείς,
να σε ανακατέψει,
να σε ξαναβγάλει στην επιφάνεια.

`

*

το “ρ” μένει πιστό. είναι το πιστό γράμμα.

όχι το “Ρ”. το “Ρ” είναι πολύ υπερήφανο.
το “ρ”. είναι ναζιάρικο τώρα που το κοιτάζω;
ή είναι θλιμμένο; μήπως είναι σκεπτικό;
θέλω να το φιλήσω το “ρ”.
το “Γ” το μεγάλο; (δεν θέλω να πω το κεφαλαίο)
πως σου φαίνεται;
εμένα μου μοιάζει για δύο δρόμους που
ενώνονται.
συναντιούνται ή χωρίζουν όμως; ξεκινάς ή φτάνεις;
και το “γ” το μικρούλικο; πως μπλέχτηκε έτσι;
είναι σαν να συνέβη τροχαίο, σαν καραμπόλα,
αλλά όχι με αυτοκίνητα,
με τους ίδιους τους δρόμους του “Γ”.
δεν θέλω να πω κάτι.
θέλω να ξανακοιτάξω αυτό το ποίημα,
χωρίς να το διαβάσω.
και ίσως σκεφτώ και τους αριθμούς,
ένα παράλληλο σύμπαν.

`

*

26.

οι αγαπημένοι μου αριθμοί.
εσύ σκεπτική
κι εγώ στηρίζομαι στην πλάτη σου.

`

*********************************************************

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Νίκος Δασκαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1988 και είναι δημοσιογράφος. Έχει σπουδάσει Επικοινωνία και ΜΜΕ και ακόμα ασχολείται με τη μουσική από το 1999, είτε συνθέτοντας, είτε παίζοντας. Έχει συνεργαστεί με δισκογραφικές εταιρείες και έχει εισπράξει και μερικά καλά σχόλια από ανθρώπους του χώρου. Το 2009 αποφάσισε να συνδυάσει την αγάπη του για τη μουσική και τη δημοσιογραφία, με το Indiependent Magazine. Ένα μουσικό (κατά βάση) περιοδικό που αρχικά αποτέλεσε μια ερασιτεχνική προσπάθεια, έφτασε όμως να προσελκύει 150.000 unique αναγνώστες. Συνεργάζεται με την Brainfood/Avopolis ως συντάκτης για μουσικά και άλλα πολιτιστικά θέματα και με πληθώρα ανεξάρτητων πολιτιστικών sites (ενδεικτικά: επιμελούνταν τη μουσική στήλη στο toutestin.com και έγραφε χρονογραφήματα στο Fridge.gr). Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί ακόμα στην εφημερίδα “H Αυγή”, στην εφημερίδα “Σύγχρονη Έκφραση”, στο LiFO.gr κ.α. Το 2012 άρχισε για πρώτη φορά να πειραματίζεται με την δημιουργική γραφή, κυρίως ποίηση. Το τελευταίο του εγχείρημα, είναι το λογοτεχνικό e-zine, “Raw Dog”. Όταν δεν γράφει, βυθίζεται στον κόσμο του κινηματογράφου ή ξοδεύει όλα του τα λεφτά στο μεγάλο του πάθος. Τα βινύλια.