ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ
Τα ρολά κατεβήκαν
τα παράθυρα κλείσαν
οι πόρτες κλειδώσαν
τα ποτήρια γεμίσαν.
Οι δρόμοι απαλλαγμένοι από τη ζαλάδα της μέρας
δεν δίνουν δεκάρα για το εφήμερο.
Τα ρολόγια κινούνται σε ράθυμους ρυθμούς
μήπως και στα όνειρα προλάβουμε
όσα σκότωσε η μέρα να αναστήσουμε.
Στα μικρά διαμερίσματα
γεννιούνται εραστές
χωρίζουν ζωές.
Κι εμείς, απλώνοντας τα φτερά μας
ετοιμαζόμαστε
για ένα ακόμη ταξίδι στην άκρη της νύχτας.
ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ..
Ακόμη κι αν οι νύχτες πέρασαν
οι δρόμοι φλερτάρουν ακόμα με τα βήματα μας.
Ακόμη κι αν οι ώρες γέρασαν
τα άστρα παίζουν ακόμα με τις τύχες μας.
Aκόμη κι αν το ποτήρι σου άδειασε
το παρελθόν καίει ακόμα τα όνειρα μας.
Μα αν η αγάπη σου τέλεψε
οι μέρες που ακολουθούν είναι ήδη νικημένες.
ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΡΟΜΟ
Πού να πάμε; Αφού κι αυτός ο ορίζοντας θόλωσε από τα προσδοκώμενα που έμειναν πίσω μας ασθμαίνοντας. Κατά βάθος μόνο λησμονιά γυρεύαμε, όμως η κούραση είναι πιο πρόστυχη όταν ξερνάει ελπίδα κι οι οσμές της φτάνουν μέχρι το διπλανό εργοτάξιο γνώσης. Κι έτσι, όπου κι αν πάμε θα συναντάμε τα κενά βλέμματα των ντόπιων που θα κακιώνουν πάντα στη θέα των ξένων. Είμαστε ο φόβος του αγνώστου, η ελπίδα για μια μεγάλη καταστροφή κι η τελευταία ευκαιρία για τα φανταστικά μεγαλεία ενός τόπου που ποτέ δεν υπήρξε. Ανίκανοι λοιπόν να προκαλέσουμε υποψία για οποιαδήποτε αλλαγή μένουμε να κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες μήπως κι εκεί ανακαλύψουμε κάτι που δεν είχαμε προσέξει ή να εμπνευστούμε μια όποια ιστορία κι έπειτα να πείσουμε τον εαυτό μας πως την έχουμε ζήσει ή μήπως και καταφέρουμε επιτέλους να ταυτιστούμε με εκείνο το πρόσωπο που μας κοιτάζει, ποζάροντας ανυποψίαστο πίσω απʼ τα χρόνια.
(“Ποιήματα του Γιώργου Νταή έχουν δημοσιευθεί και στο περιοδικό Φρέαρ”).
