Γιάννης Γκούμας, Ποιήματα

`

ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ

Το δέντρο στο δάσος , τα κλαδιά του
με τα πλατύφυλλα που ήταν ένας
πρασινωπός ουρανός κάτω από τον οποίο
καθόμουν, κόπηκε — και παράνομα – για να ζεσταίνει
τα σπίτια αυτών των μπάσταρδων που το έκοψαν.

Η κάθε μέρα είναι ένα κεφάλαιο μοναξιάς.
Η μοναξιά αναμασιέται, ρετουσάρεται,
αναστηλώνεται, δεν αντιγράφεται,
είναι το σήμα κατατεθέν του κάθε ατόμου.
Μοναξιά δεν είναι σφάλμα του εκτυπωτή.
Δεν προκαλείς μελανιές στις σκιές.
Μοναξιά είναι μια πόρτα που κλείνει με βρόντο
και σε πετάει πίσω σε ένα παρόν
που δεν θέλεις να ζήσεις,

Αλλά ξέφυγα από το θέμα μου. Αναφερόμουνα
στο δέντρο του δάσους που η ανάμνησή του
θροίζει μες’ στ’ αυτιά μου : αλίμονο, αλίμονο.

29.10.15

`

*

ΤΡΟΠΟΣ ΕΠΙΛΥΣΗΣ

Καθώς προσπαθώ να κρατήσω το κεφάλι μου σε
κατάσταση ηρεμίας,
κάθε σκέψη με φλερτάρει
και με προτρέπει να αποδώσω φόρο τιμής
σε κάθε πράγμα που θέλει
να το γιορτάσω με ποίηση.
Αλλά εγώ ηρεμώ. Είναι πάντα μια γοητεία
να βάζεις στην άκρη τις καταθλιπτικές λεπτομέρειες
των ανθρώπων που ήξερες και να ξεχάσεις αυτούς
που δεν ξέρουν πώς να ζήσουν.

12.10.15

`

*
Ο θάνατος είναι γεγονός.
Ο μύθος είναι στα φέρετρα.

13.10.15

`

*

ΣΚΗΝΗ

Κυριακή.
Ο φρέσκος αέρας διεκδικεί την είσοδο στο δρόμο
μετά την καθιερωμένη εξαήμερη ρύπανση των οχημάτων.
Οι άνθρωποι αποκτούν την επαναφορά
της φυσικής τους συμπεριφοράς.
Τα δέντρα αφιερώνουν την πρασινάδα τους.
Ησυχία είναι ένας τρόπος διαδικασίας
που ξεπερνά κάθε μηχανική κατασκευή.
Όλοι οι γείτονες φαίνονται να λένε:
«Είμαστε δικοί σας για να μας σκέπτεστε!»
Τα πάντα είναι στον πληθυντικό.
Τα πάντα σημαίνουν κάτι
που αψηφά μετάφραση.
Να είμαστε αυτοί που είμαστε δεν σημαίνει
ένα αξιολύπητο ή άσεμνο ή φτηνό πράγμα.
Κυριακή.
Οι καμπάνες της εκκλησίας δεν αγιάζουν τις ζωές μας,
επεξηγούν το θνητό μας χρονικό.

17.10.15

`

*

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Πιπί, ντους, οδοντόκρεμα, πιτζάμες
και πάω για ύπνο. Κλείνω τα παντζούρια και
λυπάμαι που κλείνω έξω το φεγγάρι.
Το τηλεφώνημα της Λίτσας από την Νέα Υόρκη
ήταν ένα ενωτικό μεταξύ έντεκα και τα μεσάνυχτα.
Στη συνέχεια η ελεγειακή σειρήνα ενός ασθενοφόρου,
περιέργως, με έκανε να σκεφτώ: «Δεν είμαι
ποιητής απλώς για να καλύψω τη γύμνια μου;»
Πάνω από το κρεβάτι έχω μια εικόνα του Χριστού.
Διατηρεί μια διακριτική σιωπή όσον αφορά
τις προσευχές μου και ό,τι κάνω.

27.10.15

`

*

ΦΙΛΕ, ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ

Φίλε, κουράστηκα με τα τούτα, τα εκείνα, τα άλλα, και τα επόμενα.
Βαρέθηκα ν’ ακούω τι λέει ο άλφα και τι κάνει ο βήτα. Μπούχτισα μ’ αυτούς
που κάνουν την χαύνωση αρετή τους, και πρέπει να βρεις
στην καρδιά μια εντολή και στο μυαλό αναζήτηση.
Κουράστηκα να στρέφομαι στην κουρτίνα που κυματίζει στον άνεμο
και στη βροχή που κτυπά ελαφρά το παράθυρο για προσδοκία.
Σήκωσε τις βλεφαρίδες σου, φίλε, και θα πρέπει να εξιλεωθείς
που ρίσκαρες μια ανέκαθεν ανύπαρκτη τελειότητα.

27.10.15

`

*

ΑΥΛΑΙΑ

Στη φωτοσκίαση του χαρακτήρα μου
θα βρεις μια σκιά ποιητή
και μια σκιά ηθοποιού.
Οι λέξεις, οι στάσεις,
ξεγελούν την απελπισία μου.
Τα πάντα είναι ένα με το τίποτα.
Η σύλληψή μου με μετουσίωσε
σε λεπτομέρεια. Η γέννησή μου βάλθηκε κατά μέρος.
Δεν είχα το δικαίωμα να εξαντλήσω τις δυνατότητες
του ναι ή του όχι. Η ζωή πιο πολύ συζητήθηκε
παρά την έζησα. Το αύριο είναι το μόνο μου στέγαστρο,
Οκτωβρίου 31, η τελευταία του διεύθυνση. Αργά στη ζωή
μια διανοητική φωνή μου είπε: μη βιάζεσαι, χαλάρωσε.
Άφησε να σε πάρει αυτό που είναι να σε πάρει.
Ο θάνατος η ανταμοιβή μου.

30.10.15