ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΓΙΑ ΔΙΑΚΟΠΕΣ
Ι

Μια μέρα σε πολλά επίπεδα, με πλημμυρίδα
-ή μόνο στη σφαίρα του ουράνιου.
Μια μέρα κοίλη που είναι προτού υπάρξει
στο στρίφωμα του καλοκαιριού το κλειδί του καλοκαιριού.
Από λίγα θερινά λάφυρα θριαμβευτικά.
Έτσι εξαφανίζονται μέρα και κλειδί
στη δίνη λες από φώσφορο
αυτού που βυθίζεται στη θάλασσα.

Ποτέ η σελίδα λευκή ή όχι δεν θέλγει από μόνη της
πολύ περισσότερο εδώ ανάμεσα σε ποτάμι και θάλασσα.
Στο σημείο, για την ακρίβεια, όπου ένας ποταμός χύνεται στη θάλασσα
έφταναν χάρτινοι ψίθυροι απʼ την απέναντι όχθη:
Σερένι εύθραυστε μύθε
υφάδι αφοσίωσης τα νιάτα δεν υφαίνουν πάντα την αλήθεια.
…..
Ξέσκησέτο αυτό το λευκό φύλλο που κρατάς στα χέρια.
Φύλλα ή χαρτιά δεν είχαμε να παίξουμε, αληθώς. Με άδεια χέρια
χωρίς απάντηση καμιά επέστρεφε απʼ την άλλη όχθη ο βαρκάρης.
Ένα ποτάμι νέγρος-μου είχε υποσχεθεί ο φίλος-
ένας όμορφος νέγρος αμερικάνικος ποταμός.
Αυτό ήταν το θελκτικό στοιχείο. Βαθύπλουτος στον πλου του
παχυδερμικός
σε ώρες νηνεμίας.
Καλαμιές ήταν στο ξεκίνημά του
σκονισμένες και, απʼ το στόμιο, θάλασσα με καρβουνόσκονη…
Ποιος ξέρει αν από κει σκοπεύοντας δεν συμπίπτει το όνομα στο πράμα
…(το ποίημα για τον τόπο των διακοπών).
Αντιθέτως επιστρέφει και με προκαλεί μετά από τόσα χρόνια εκείνη η φωνή
(ήταν ένας δίσκος) από κει πέρα, την απέναντι όχθη. Τις νύχτες από στάχτη και δίψα
την άγγιζα σχεδόν, λαρύγγι πρόθυμο να το πληγώσει ο έρωτας
πάνω στα νερά. Δεν θα τη γράψω αυτή την ιστορία.

Στα σκοτεινά μέσα στις καλαμιές και τα ξερόχορτα της άλλης όχθης
κάποιοι συζητούσαν: περί-είναι απλώς ένα παράδειγμα-
της ανάδρομης δράσης του λάθους. Ένας αριστερός όμως,
αυθεντικός αριστερός (παραξενεύτηκα καθώς αναρωτιόμουνα)
τι κάνει, πως περνά στη θάλασσα;
Αν και ήταν (όλοι τους, όχι) πιο δυνατοί κολυμβητές κωπηλάτες από μένα.
Έτος: το ʼ51. Παγκόσμιος χρόνος: η Κορέα.
Κάποιες φορές-είπα με την εύνοια της νύχτας-ακούγοντάς σας να συζητάτε
ξυπνάει μέσα μου εκείνος ο νέγρος που μετέφρασα:
«Τραγούδησες, ούτε μίλησες, ούτε ανέκρινες την ουσία
των πραγμάτων: πως μπορείς να τα γνωρίζεις;» σε περιγελούν
οι γραφιάδες και οι ρήτορες όταν εσύ…
Ωστόσο λύνονταν το όμορφο βράδυ στη θάλασσα
και στις κουβέντες στα τραπεζάκια στις καλαμιές
χόρευε ξυπόλητος el pueblo del alma mia
το άγγιγμα των φύλλων ομολόγησε πως φθινοπώριασε
σύγχυση κι αναστάτωση στην αριστερή όχθη.

Εκεί πάνω ήταν η γραμμή, η άκρα δεξιά των Γότθων,
διακρίνονται ακόμη –ακόμη και σήμερα το επαναλαμβάνω
στους νεοαφιχθέντες με τη μονοτονία ενός ξεναγού-
τα φυλάκια των Γερμανών.
Απʼ την πόλη του Φόρτε οι αμερικανοί δούλευαν το πυροβολικό
και το ʼ51 το κλαψούρισμα κάποιου σπάνιου σκάφους στο ποτάμι
μας προκαλούσε ακόμη μια αδιόρατη ενόχληση,
οτιδήποτε ταξίδευε πάνω στη ροή του νερού
έμοιαζε με το κομμένο κεφάλι κάποιου εκτελεσμένου.
Σαστισμένος ακόμη απʼ τον πόλεμο, εκείνον τον πόλεμο
ήταν το μόνο που με ένωνε με τους ομιλούντας ομιλούντας
κι ακόμη ομιλούντες στην όχθη της Ελευθερίας …

ΙΙΙ
«μνήμη που τρέφεις ακόμη επιθυμίες»
προσποιείσαι πως δεν την καταλαβαίνεις-κι αν την καταλαβαίνεις, δεν αγαπάς

Οι δυο τους που περπατάν στην κοίτη του ποταμού λευκοί και γαλάζιοι
τί να κουβεντιάζουν άραγε; Αγκαζέ ή σε απόσταση
χρόνια τους βλέπω να περνάν
αντανάκλαση χορευτών στον άνεμο.
Όρθια πάνω στον ίλιγγο, θαμπωμένη να επιμένει το βλέμμα της
στους κοντινούς λόφους και τα απόμακρα γκρεμνά,
κόντρα στο φως να σχεδιάζει με το δάκτυλο πόλεις
που ίσως υπήρξαν και δεν θα υπάρξουν ποτέ-
«Όλα αυτά», λέει η γυναίκα, «θα σου τα χαρίσω
αν πέσεις στα γόνατα και με λατρέψεις».
Ο άντρας όμως, ανεπαρκής στο όνειρο και την καταπίεση
γρήγορα αποθαρρύνεται, καμιά μουσική δεν τον στυλώνει πια.
Και σχεδόν κανένα
απʼ όλα αυτά αν δεν είχε γίνει, γίνεται
εκείνη εκείνο που ήταν:
μια σκιά στο αίμα και στο μυαλό
και προς τη μαρίνα
τις μικρές ώρες αναλήφθηκαν.
Είναι το αιώνιο θέατρο, ο αιώνιος πόλεμος.
Κατασκευάζει επιθυμίες η μνήμη,
μετά απομένει μόνη της να αιμορραγεί
σʼ αυτούς τους αντικριστούς καθρέφτες.
Μα δες
-επιστρέφουν φωνές απ΄ το στόμιο-δες απʼ τη μια ώρα στην άλλη
πως αλλάζουν τα χρώματα: από γκρι σε πράσινο, από πράσινο
σε φρεσκότατο γαλάζιο.
Αγάπησέ το λοιπόν-από πράμα σε πράμα
είναι η απάντηση, από υπόδειγμα σε παράδειγμα-
αγάπησέ το λοιπόν το δικό μου ενθύμιο
για όλα αυτά εδώ τριγύρω που αφηνιάζουν αστράφτουν αφανίζονται.:
τα πάντα όλα είναι, είναι ο πόντος.

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments