καμπάνα
ή εκκλησιασμός
σα με σαρώνουν
τα γρι γρι
τα ουζερί που
κλείνουν
σαν πέσει η φήμη
για ξημέρωμα
το πέρασμα
σε δίνες
βάθος σε
κλάσματα
αλγεβρικών
η άβυσσος
καιροί για
χαρμολύπες
κίτρινο σε
κυριακές
μα πανʼ απʼ όλα
ξέπλεκα
πανιά
η πρώτη δόση
για ακτίνες
απόνερα ή
χορδές
σε στίχους
τούτο το βράδυ
ο προθάλαμος
μαύρη
ή παρυφές σε δάση
είνʼ η φωνή
σε πτώση
Βιογραφικό: Φρακφούρτη 1992. Κάτι καλοκαίρια στην Ελλάδα. Σπουδές μηχανικού και ποίηση ενίοτε τα βράδια.
…καλά το πάτε, μόνο κάνα καλοκαίρι και μείνετε εκεί που είστε.
Πολύ μου άρεσε η γραφή σας, πολύ!
Καλή συνέχεια.
Γροθιές μικρού παιδιού. Πείσμα. Τένοντες ή λάστιχο σφεντόνας σ΄ επιφυλακή. Πολύ καλή εντύπωση. Αστραπιαίες ταχύτητες Περιμένω συνέχεια. 1992… εύχομαι τον απέραντο χρόνο…
Μια διαφορετική σκέψη, μεταφορές λακωνικές. Πολύ ωραία. Μου επιτρέπεται να τα μεταφράσω και να δημοσιευθούν στα βουλγαρικά;
Εισέπραξα μεγάλη χαρά διαβάζοντας τα λόγια σας. Κύριε Νικιώτη, Σταμπόγλη, Μίχο σας ευχαριστώ από καρδιάς.
Κυρία Avginova έχετε το ελεύθερο να μεταφράσετε και να δημοσιεύσετε . Αν έχετε την καλοσύνη ενημερώστε με μόνο εάν αυτό συμβεί στο myrtwvas@gmail.com
“τα όνειρα
αυτά τα rizla διάφανα
που σβήνουν
όταν τα ξεχνάς”
Όταν η ποίηση ”λακωνίζει” και δεν
”φανφαρονίζει” έχει συλλάβει το ίδιο της
το νόημα . Ευ !!
Το πιο σημαντικό είναι πως σε πολύ μικρή ηλικία έχει αποβάλλει τα περιττά. Δηλαδή γνωρίζει σε μεγάλο βαθμό να στηρίξει αυτό που έχει να πει.Είμαι σχεδόν βέβαιος πως πετάει ή δεν ολοκληρώνει αρκετά από όσα γράφει, χτίζοντας την τεχνική της λίγο λίγο , πάνω σε σίγουρες για αυτήν βάσεις.Ακούσαμε την εισαγωγή , αναμένουμε λοιπόν με ενδιαφέρον την συνέχεια από αυτό που έχει να πει .
Ο ορισμός πασίγνωστος: «Η ποίηση είναι ανάπτυξη ενός επιφωνήματος». (Valéry).
Στην περίπτωση της κας Βασιλειάδου φαίνεται να ισχύει σε ένα πρώτο στάδιο, ως ασκήσεις ανάπτυξης ενός επιφωνήματος ως “υποσχέσεις” ποίησης -που δεν είναι και λίγο δεδομένης της ηλικίας-, αλλά όχι ως ΄”ποιήματα”.
Υπάρχει κάτι το ελλειπτικό και ανεπεξέργαστο. Σα φλέβα χρυσού μέσα σε πέτρες και σε χώματα.
Η τριβή και η βιωματική γνώση σας μιας ξένης γλώσσας, όπως αυτή των γερμανικών ιδίως, όντως υπόσχεται φρεσκάδα και αθώο βλέμμα, σαν αυτό ενός εκπατρισμένου έλληνα, που επιστρέφει στη χώρα της παιδικής του ηλικίας, και συνάγει λέξεις, καθώς ακούει τον φλοίσβο της ακρογιαλιάς και το θρόισμα των δέντρων.
Άλλωστε η ποίηση -θα μπορούσε να πει κανείς- είναι η γλώσσα του πένθους για τα παιδικά μας καλοκαίρια.
Αυτή η μηχανική είναι της ποίησης, και διαρκώς περιμένει τον εφευρέτη της.
Κύριε Τυρταίε, Αραβανή, Ράπτη ευχαριστώ από καρδιάς.
Κύριε Γώγο ορθώς εικάζετε. Η υποτίμηση της σημασίας της ποίησης είναι μια γιατρειά.
Βλέπω το στίχο χιπ και το στίχο χοπ ή εικόνες σε διάταξη από αποσπασματικά καλοκαίρια στην Ελλάδα.
ωραια ποιηματα που δεν τρεκλίζουν ουτε κομπάζουν
Σαν δυνατη προσωπική μουσική !
Να σας ξαναδιαβασουμε Κ.Βασιλειάδου
Μια αναδημοσίευση: http://erasitexnisan.blogspot.gr/2013/10/4.html
Είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω.
Να είσαι καλά να γράφεις.
Σας ευχαριστώ κυρία Δανελάτου και Ευαγγελία καθώς και τον φίλο με το ψευδώνυμο.