Εκ των Υστέρων Πρότερα

Ο χρόνος στάζει
κάτω απ’ το νιπτήρα
μουχλιασμένα δεύτερα
πνίγουν τα πλακάκια
οι μεντεσέδες τρίζουν
από συμπόνοια
και θυμό.
Η πόρτα
γδέρνει το πάτωμα
η φτηνή λευκή μπογιά της
έχει ξεφτίσει
απ’ την εμμονή της
να εκδικείται
τους σάπιους αρμούς.
Μήνες τώρα.
Μήνες τώρα σκέφτεσαι
πως τίποτα δεν θα ‘χε συμβεί
αν ήξερες
πως να φτιάξεις
τη βρύση.


 

*

Καιρός Αμνήμων

Ούτε σημεία μελανά ούτε θραύσματα
να θυμίζουν
το λίγο μου κάτι
το πρωτόγονο
το αυθύπαρκτο
το ανθρώπινο.
Σφουγγισμένοι τοίχοι
και άοσμες μέρες
το αρρηματικό μου το παρόν
το αύριο των αρρηματικών μου των στίχων.
Έφτασες λοιπόν.
Όλα τα γύμνωσες
τα έγδαρες
δεν τα’ καψες
τα έβαψες λευκά
να μυρίζουν στείρα
να ‘σαι σίγουρος
σήμερα.

*

 

Προσωπική Αντωνυμία

Δεν χωρούσε λέει
το αλφάβητό του
παρά μόνο
μέσα σ’ ένα καπέλο.
Δεν τον χωρούσαν, λέει,
οι λέξεις του
κι οι λέξεις του
δεν χωρούσαν
παρά μόνο
μέσα σ’ ένα καπέλο.
Το φόρεσε
και βγήκε.

 

 *******

 Βάσω Χατζηπέτρου (1983). Γεννήθηκε στην Αθήνα. Γραπτά της (με ψευδώνυμο) εμφανίστηκαν στο περιοδικό «Η Εν Λόγω Τέχνη», στην συντακτική ομάδα του οποίου συμμετείχε από το 1999 έως και το 2004. Το 2000 έλαβε έπαινο για την συμμετοχή της στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης και Διηγήματος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

από Σπύρος Αραβανής
4 Comments