Κοντεύω να κλείσω χρόνο που επιτέλους αναπνέω, ώρες ώρες με πιάνει τρόμος πως πάλι θα εξαφανιστώ για αόριστο χρόνο κι όμως τότε ίσως για κάποιους να είμαι πιο αποδεκτή. Πόσα χρόνια η ανάμνηση του εαυτού μου να λείπει, να είναι εξ ορισμού λάθος, άρρωστη, βιολογικά ανισσόροπη. Κι όσες φορές θέλησα να πάψω να υπάρχω δεν ήταν άρνηση της ζωής αλλά της ανυπαρξίας. Πόσο να αντέξεις να είσαι μια διεκπεραίωση της ζωής; Ύπνος, φαγητό, φάρμακα και οι αποφάσεις να μετατρέπονται σε διαρκή ερώτηση αποδοχής, όλα είναι υπό έλεγχο και τελικά παρεπιπτόντως σαν ένα τυχαίο λάθος, για ένα δευτερόλεπτο, νιώθεις ότι δεν υπάρχεις δεν είσαι εσύ, αλλά ένα αντικείμενο που τρέφεται, μετακινείται, καθαρίζεται, στολίζεται, νιώθει τα πάντα διυλισμένα σε πλαστικό, σίγουρη λύση, για να μην σπάει, κι όμως εγώ δεν θέλω να είμαι ασφαλής, θέλω να νιώθω, τη φρίκη και τη χαρά, να είμαι ζωντανή όπως συνήθιζα δηλαδή μέχρι τη διάγνωση της ζωή μου. Κι όταν ξεπήδησε ξανά ο θάνατος, τον διώξανε οι άνθρωποι κι όχι τα αντικαταθλιπτικά ανίκανα να αντιμετωπίσουν την απελπισία του απόβλητου, του μη προσιτού του διαρκώς περιπλανώμενου, του παρατηρητή σαν τότε στο σίριαλ του ’80, να κοιτάζω από το τζάμι τον παραλογισμό πάντα απέξω μα πάντα εγώ η παράλογη είτε αδυνατώντας να μείνω αδρανής να φέρνω μια πρόσκαιρη καταστροφή, πιστέψατε με τίποτα δεν θα μπορούσε να οριστικοποιηθεί εάν επιλέγαμε την κίνηση και όχι τη σωτηρία.

 
Και η ζωή; Μου; Ποσό να κρατήσει; Βαριέμαι αφάνταστα συνήθως κι όμως πάντα ονειρευόμουν ένα ένδοξο θάνατο άλλων εποχών, ήταν δεδομένος, τι πλάκα! κι όμως ο θάνατος να παραμονεύει υποχθόνια καθιστώντας σε απλά αόρατο, στιγμές; Η για πάντα; ζώντας νομίζουμε θα λυθεί το αίνιγμα; Η απλά μιλάμε για ένα ανεξάντλητο χτύπημα του κεφαλιού στον τοίχο; Φυτεύοντας ευτυχώς πότε και πότε τίποτε ανακουφίζεται κανεις. Κι η ζωή μου; Από γεννησιμιού κρίθηκε λάθος αλλά ενδιαφέρουσα για λογοτέχνημα και σταθηκα τόσο ηλιθία που το πίστεψα πως ναι όλοι πρέπει να είμαστε να προσπαθούμε να γίνουμε αποδεκτοί, μα αυτό δεν θα συμβεί ποτέ, έτσι δεκτηκα το παράλογο, όχι συνειδητά μα μες στη καθημερινότητα και οι ασυνείδητες αντιστάσεις έκρυβαν και άλλες διαγνώσεις κι όμως εγώ πάντα να ντρέπομαι για τη διαρκή απουσία μου.

 
Κι όμως γυρνώντας πίσω καταλήγω πως ίσως η διαφορά που με χαρακτήρισε ασθενή είναι πως από παιδί έμαθα να υπάρχω με ένα, δια παντώς για κάποιους, μη συνήθη τρόπο. Ευτυχώς μπροστά στην συνήθη πραγματικότητα υπήρχε για μένα σωτήρια η επινόηση μιας άλλης. Και πόσο θα θελα να τη συμβιώσω μα αυτό γίνεται μόνο εν μέρει, έστω αυτό μου έσωσε τη ζωή, υπήρξε ο τόπος και η συμπαρουσία, η εμπιστοσύνη, όπως έρχεται μερικές φορές απρόσκοπτα και απρόοπτα και αυτό αρκεί για να συνεχίσεις να αγαπάς τον κόσμο τη ζωή.

Άλλες πάλι φορές όταν η αδυναμία επιβίωσης σε μετατρέπει σε ξένη αναρωτιέμαι φταίει πάλι η βιολογική μου ασθένεια ή κάποια απαγορευμένη έννοια; Που όταν την ξεπερνώ οικονομικά θεωρούμαι έστω υποφερτά υγιής και όταν ξαναγυρίζω πάλι έκθετη; Τι με στέλνει στο ψυχιατρείο, η αρρώστια μου; ή η διάγνωση της; μήπως ο πραγματικός κόσμος; Πού με οδηγεί σωτήρια να επινοήσω έναν μικρό Οδυσσέα γεμάτο αιώνια εμπιστοσύνη στη ζωή που θα λέει πάντα πρόσχαρος σας αγαπώ, είστε φίλοι μου, ξεκουραζόμενη έστω στα ψέματα νοιωθοντας απόλυτη εμπιστοσύνη διαμέσου, γινόμενη αφελής, για όσο χρειαζομαι να το πιστευω, πως η αθωοτητα αυτου του παιδιού θα βρει τρόπο να παραμείνει ζωντανή, θα διαχυθεί, έστω το τελευταίο δευτερόλεπτο της ανθρωπότητας.

 
ΑΛΛΩΣΤΕ έχω φτάσει τόσες φορές στην απελπισία και πάντα τα κατάφερνα, όμως κάποιες δεν τα κατάφερα και αυτός ο δρόμος είναι διαρκή απειλή όταν τα πράγματα είναι δύσκολα μετά είναι επί μακράν σίγουρη η αποτυχία σου σε οτιδήποτε αυτό το άλυτο πρόβλημα είναι πάλι στο προσκήνιο η μαμά σου; Ευτυχώς δεν είναι πια είναι όλα τόσο αβέβαια που ένα τυχαίο γεγονός σου εκτινάσσει τον εγκέφαλο το ξέρω πάντα έτσι είναι όλα αβέβαια αλλά ώρες-ώρες δεν αντέχω την απελπισία να είμαι ολομόναχη έστω στα πρακτικά τα τόσα χιλιάδες πρακτικά που νομίζω πάντα ότι θα τα καταφέρω παρόλα αυτά ξέρω ότι αν προσπαθήσω θα τα καταφέρω και μόνη μου ως συνήθως αυτό που με εκνευρίζει είναι ότι για τους συνήθεις αυτό είναι περίεργο ίσως και απωθητικό δεν μπορώ να κάθομαι να κάνουν άλλοι τις δουλείες μου τουλάχιστον αυτές που ξέρω να κάνω και μετά όταν πλέον δεν γίνεται και άλλο να παριστάνω το Σούπερμαν είναι λογικό να απαντήσω στην αναισθησία της αγνοίας και του όλα είναι εύκολα όταν τα κάνουν πάντα άλλοι μαλάκες αντί για σένα: «εμείς η πλέμπα βάζουμε και τα μωρά μας σε αναξιόπιστα οχήματα μάλιστα αν δεν μπορούμε να σηκωθούμε καθόμαστε όρθιοι. Φώναξε την υπηρέτρια να σου κάνει καλύτερη σπανακόπιτα» ή «αγνοείς τη συμπόνια απλά επειδή δεν έχεις εμπειρίες»,  είμαι σίγουρη όμως πως ούτε αυτές οι φράσεις λύνουν κάποιο πρόβλημα, η αγνοία της αναισθησίας τους είναι αμετάκλητα εδραιωμένη, ακόμα και αν εκτονώνομαι μετά ξαναρχίζει η ιστορία αφού εγώ ξαναρχίσω αυτή τη γαμμημενη ιστορία. Δεν μπορώ να ισορροπήσω στην ανισορροπία έστω σεβάσου πως ακούω, βλέπω.
Ωραία! Ωραία! μου επιδείξανε τα σπίτια τους τις κομματικές τους γνωριμίες παραπονεθήκανε για τους υπηρέτες τους «είναι αργοί δεν πετυχαίνουν την σπανακόπιτα» μαζί με την φροντίδα του παιδιού τους και την καθαριότητα του σπιτιού τους «αν την έκαναν εκείνοι θα τελείωνε γρηγορότερα» γιατί δεν δοκιμάζουν. Μόνο η προσομοίωση πιστεύω θα έφερνε αποτέλεσμα μάλλον σκέφτηκα μέθοδο βασανισμού ποιος θα ορίζει τον χρόνο και τον τύπο της προσομοίωσης έστω να μην με προσβάλουν κατά πρόσωπο και ούτε να το καταλαβαίνουν.

 

 
Η φράση «ο καθένας όπως είχε συνηθίσει» μου διαλύει ακόμα τον εγκέφαλο δηλαδή ζούμε σε κάστες; Εγώ διαρκώς πρέπει να κάνω και το μαλακά αφού είμαστε κυρίως ηθικά μα και ταξικά εχθροί πόσο στο διάολο να μας ενώσει η συγγένεια και επιτέλους τα ρουχαλάκια σας δεν τα φοράω έστω δεν είναι πρακτικά οδηγώ μηχανάκι πρέπει σώνει και ντε να σας μοιάσω αν εσείς σιχαίνεστε την γάτα μου εγώ την συμπεριφορά σας απλά είπα να προσπαθήσω να καταλάβω να μην ζω σε μικρόκοσμους να μην έχω μονομανίες όμως ο δικός σας μικρόκοσμος είναι μικρότερος σε μέγεθος και οι μονομανίες σας διαρκώς αγοράζονται τόσα έξοδα που χρόνος για κάτι. Ευτυχώς ακούω και βλέπω μιας και αν πάω να μιλήσω πέφτετε σαν τα όρνια Μια φορά να βρω τι δύναμη να φωνάξω ΣΚΑΣΜΟΣ
Λίγη σιωπή να μιλήσω και να σωπασω όταν πιστέψω ότι τα είπα όλα.
Όμως ΟΧΙ πια ο χρόνος σας τώρα τελείωσε. Έτσι κι αλλιώς είχατε τόσο χρόνο να μιλήσετε για κάτι, από μένα τουλάχιστον τον είχατε όπως και από τόσους άλλους που καθημερινά προσπερνάτε πατώντας τους μαζικά τόσους άλλους… άλλωστε πόσο εξαιρετικά χρήσιμη αποδεικνύεται πάντα και ιδιαίτερα για σας και τους σαν και σας η φράση (μα ποιος πηρέ την ευθύνη να γράψει αυτή την φράση) ο καθένας είναι υπεύθυνος για την Ζωή του και γιατί δεν την δέχεστε να την χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος για εσάς ας πούμε εγώ όταν επιτέλους είπα ότι εσείς και μόνο επιλέγετε να ασχολείστε μόνο με πράγματα που έχουν υλική αξία και όχι με αλλά γιατί λέτε πως δεν περισσεύει χρόνος πως περισσεύει πάντα σε όλους τους περισσοτέρους που ζουν μόνο με το ελάχιστο υλικό διαμεσολαβητή και ποιος είναι ο τυχερός ποιος ο άχρηστος ποιος ο εγκληματίας ποια είναι η ζωή
η δική μου πραγματικότητα σας απωθεί κι όποιος ήρθε στο βουνό ήταν μόνο για μια φορά, και τα μούτρα του ως το πάτωμα και τα χέρια σφικτά στη μέση και όσες έχω έρθει εγώ στο βουνό σας, εσείς βλέπετε μόνο τις καφετερειες και χαμογελάω και κάνω κουβεντούλα έχω πάθει ηθική βλάβη τι μου ζητάς κροποτκιν ηρθε στη μόδα; Τότε γιατί με τόση αηδία φυλλομετράς αόμματα τις σελίδες και το πετάς στο τραπέζι γιατί μου το ζήτησες σου είπα τίποτα για τον κουκουλοπουλο απλά έκανα μια βόλτα να προσπαθήσω τη συγγένεια στα γεράματα. Είμαι μαλακας!!! Όταν κάποιος τα έχει όλα έτοιμα απλα δεν μπορεί να καταλάβει. Άλλα έτσι κι αλλίως είμαι και θέλω να «έιμαι» ένα λάθος γιατί δεν έχω παντρευτεί δεν έχω δωσει νοημα στη ζωή μου με έναν τυχαίο καφρο να γεννοβολάω γιατί δεν έχω το ιδανικό βάρος γιατί δεν έχω το ανάλογο εισόδημα τη γυναικεια συμπεριφορα. Κι εσυ μου απαντας «φορεσε κανενα γυναικειο παπουτσι, ασχολησου λιγο με τα νυχια σου» εχω τρελαθει μακαρι να ημουν κουφη μονο να βλεπω όπως η φωτογραφικη μηχανη μου τους ανθρώπους, τις πετρες και τα φυτα, τις γεννησεις, τα παιδία και τα δεντρα,το νερο, τα συνθηματα: «ΖΩΗ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ»/ «ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ ΟΥΤΕ ΤΑΡΤΑ».

 

 

 

 

 

 

 
Όχι απλα μου αρκει ετσι, υπαρχω γιατι υπαρχουν κι αλλοι, κι αλλοι… κι ας μην συναντηθηκαμε, πορευομαστε παραλληλα. Τι κρίμα που δεν είχα αορατη κάμερα να καταγράψω αυτά που είδα θα μπορούσε να γίνει καταπληκτική παράσταση. Η μέρα που ο παππους ήταν στο σπίτι νεκρός και περίμενε να τον θάψουνε την επόμενη. Η συγκέντρωση των τοπικών πασόκων με αυτή τη διακόσμηση ήταν καταπληκτική ουισκάκια, ψηφοδέλτια και τηλέφωνα σε ψηφοφόρους το αηδιαστικο κάδρο με τον νικόλα να φιγουράρει πάνω από το αχρησιμοποίητο πιάνο αν μπορόυσα να βάλω στη φωτογραφία και το πλαστικο διακοσμητικό τοιχου με τα αρχαιοελληνικα κολωνακια απλα τέλειο. Και ο παππούς μπλαβής σαν βρικόλακας μάλλον φάνηκε ο πραγματικός εαυτός του σίγουρος αφού οι τηλεοράσεις και η καθρέφτες είχαν σκεπαστεί πως τι γλύτωσε από το διάβολο. Την είχε ήδη πατήσει εν ζωή επονται οι ακολουθοι του. Το τι μαλακία έκανα και ένιωσα συναισθήματα για αυτό το γεροντάκι το δικαιολογώ γιατί μάλλον όλοι οι ανήμποροι στολίζονται με ένα πέπλο. Το ότι έδωσα την ευκαιρία σε αυτό το γέρικο πρώην κάθικι να δικαιωθεί σε αυτούς που υπολόγιζε χωρίς να έχει καταβάλει καμία προσπάθεια μετά το σκέφτηκα του πέρασε ποτέ από το μυαλό η θύμηση της υπογραφής για τα ηλεκτροσόκ μακάριοι αναπαύονται οι ευυπόληπτοι πωλητές και τους χεζουνε ευτυχώς και τα σκουλήκια. Το τι σημαίνει  «νοιάζομαι, είμαι υπεύθυνος για κάτι», ο καθένας έχει την ευκαιρία ερχόμενος στη ζωή να το μάθει μερικοί απλά το προσπερνούν εξαίρεση για ότι τους ανήκει κατά το νόμο. Όποτε ήρθα στην πόλη σας, παρεστησα αμίλητη, επί της ουσίας διακοσμητικο και αναλαμβάνω την ευθύνη για αυτό, προϊόν επίδειξης σε όλη την πόλη νόμιζα πως θα ακολουθούσε κάτι πιο ουσιαστικό, τίποτα μόνο τρίχες εγώ πάντως δεν συστήνομαι έτσι να το ξεκαθαρίσω έχω σκεφτεί και το καταπληκτικό συνδυαστικό επίθετο «ασημόχαρτο« ή και χαρτόσημο» για να αποφεύγω τους απανταχού φετιχιστές της κυριακάτικης προσφοράς απλά απολαμβάνετε τη συγγένεια με ένα σταρ, νομίσατε μετά θάνατο σημειώνω. Και μόνο εκείνη η αμνημόνευτη γνωριμία με τον πανηλιθιο εθνικιστή θαμώνα τοπικού καφενείου αρκεί, ο Νικόλας δεν πρόβαλε ποτέ την τυχαία εθνικότητα του ως ιδιότητα τώρα τι πιστεύουν αυτοί που τους βολεύει αλλιώς, βάζουν και πεταχτή διαφήμιση στο ιντερνετ και γω αιωνια τροτσκιστρια εχοντας χεσμένους ολους τους ηρωες της επανάστασης, εστω επιλεκτικά αιώνια ημιαμορφωτη, εκφραζομαι συναισθηματικά κανοντας επαναληψη το ΕΑΜ ΕΛΛΑΣ ΟΠΛΑ.

 

 

 

 

Τι ωραία να ήμασταν μαζί με τον Νικόλα και στη μεταγενέστερη συνάντηση στο «μοιρολόι του παππού» με τον κουκουλόπουλο ε ρε κάτι μπάτσες που θα χε φάει και μετά παρεουλα στο ψυχιατρείο. Και εσείς με τους γιατρούς να κανονίζετε εναίσιμη αγωγή ο ασθενής αντιστέκεται αρνήται να δει το πρόβλημα του σούπερ και το κεφάλι σας ήσυχο όπως πάντα. Όταν έχουν τελειώσει οι ευκαιρίες μας μένουνε παλιές φωτογραφίες όμως η αγάπη και η εκτίμηση είναι σιωπηλά συναισθήματα που στηρίζονται σε απλές χειρονομίες χωρίς κόστος και οι λέξεις συνήθως αποδεικνύονται ανεπαρκείς ομως οι παρακάτω θα είναι αιωνια ηληθιες. Ο κόσμος του μικρού αδερφού. Χιλιάδες αντικείμενα σωρευμένα και κρυμμένα το ένα από το άλλο ρημαγμένα στο πάτωμα περιλουσμένα με σαπισμένα φαγητά σε χαμένα τάπερ φίλων, ρούχα και αυγά κατσαρίδας σε μια διασκορπισμένη συμπαγή μάζα με τη χαρακτηριστική μυρωδιά αυτού του αηδιαστικού χόρτου και της της αιώνιας βρώμας που επέστεψε και ξαναεπέστρεψε και αναγεννάτε διαρκώς γεννημένη στο πιο τρυφερό παρελθόν φύτεψε το σπόρο της τέλεια και βρήκε συνοδοιπόρους τώρα στην πλήρη κατάρρευση φασιστοειδή νέου τύπου με έδρα στη βουλή που δεν αντιλαμβάνονται την ιστορία που ξεπετάγεται από τα μπάζα του κληρονομημένου σπιτιού. Εργατικές του νέου κόσμου ένα ρημαγμένο εν γένει σπίτι με βασικό κάτοικο και διαμορφωτή της πραγματικότητας φανατικό κομμουνιστή που τήρησε με ευλάβεια τη συνδρομή στην κουμμουνιστική επιθεώρηση, προσπάθησε να μελετήσει φιλοσοφία και επιστήμη κρατώντας μεθοδικά σημειώσεις, επεκτάθηκε στα ιερά και όσια πάντα κριτικός στα χειρόγραφα του μα πάντα διαφορετικά παρόν σε αυτό το σπίτι, ο πρώτος γιος του, πατέρας Δημήτρης, σαν να βρήκε το καθαρό νόημα όλων αυτών και ότι ξέρω για αυτόν πως ήταν σποροφάγος το 80, οικοδόμος και στις φωτογραφίες γλυκός και ήρεμος σε βουνά και θάλασσες, την ιστορία του πρόλαβε τροχαίο, τα αλλά παιδιά μικρότερα, ο Γιάννης πάντα χαμένος, αμίλητος με το αιώνιο αμφιταλαντευμα των ψυχοφαρμάκων να εμφανίζεται τόσο αόρατα που κανείς δεν τον έχει δει ακόμα χαμένο πλέον μόνιμα, σε δωμάτιο στο Δαφνί, με επιστημονική διάγνωση και χορήγηση, οριστικά χαμένος στον τρόμο, ο Άκης, ο μικρότερος, ο φυτευτής της ναρκοκουλτούρας και των ηλεκτρονικών στο μικρό ανιψιό, μα πρώτα στον εαυτό του, με τη βοήθεια του παππού-πατέρα αγοραστή και εφαρμοστή. Το σπίτι πάντα κατέρρεε και αυτό έγινε στην πραγματική ζωή με το μέλλον να προσφέρει νέες ευκαιρίες, ροζ τηλέφωνα για μαλακία, σεξ σοπ για πήδημα με κοπέλες που διώχνονται και τώρα φασιστοειδή να προσφέρουν τσάμπα μαστούρα και ω τι ευτυχία εργασία σε εικόνα ανθρώπου που μόλις μια βδομάδα το σκασε από το Άουσβιτς, να προσφέρει υπηρεσίες επανδρωμένων συστημάτων ασφαλείας, τι καλά που η νεράιδα από την Ουκρανία επέστεψε στον τόπο της μετά από αποτυχημένες ευτυχώς, απόπειρες αυτοκτονίας, τι χαρά η γνωριμία με τυπικούς, συνήθεις δηλαδή, Έλληνες πλούσιους και άπορους που ούτε αντιλήφθηκαν τα δώρα της, ποιος ξέρει μια επιδίωξη καταξίωσης ή έστω ο φόβος της ανεργίας του αγαπημένου μου, πάντα, μικρού αδερφού, μπορεί να την οδηγούσε στην πορνεία. Και τόσα εκτρώματα που βρίσκονται εδώ μέσα, η πραγματική ντροπή του κόσμου, η υστερία δηλαδή μπροστά στο τι θα πει η γειτονιά από το χτύπημα της πόρτας, που δεν έχει πόμολο κι όχι εύρεση του, η λάμπα που ίσως και να αλλαχτεί από τυχαίο περαστικό στο μπάνιο και την κουζίνα σε 2,3,4 ποιος ξέρει χρόνια, η βρώμα που δεν φαίνεται αλλά ξεπετάγεται από την οσμή, όταν ανοίγει η πόρτα, δεν ενοχλεί τους αξιοσέβαστους γείτονες, ενός Έλληνα σεκιουριτα, που θα ψοφήσει άγνωστο πότε αγνοημένος η περισσότερο, αγνοώντας ο ίδιος διαρκώς τον εαυτό του, μη αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα, χαμένος στη μαστούρα, χτίζοντας διαρκώς ιδανικές, μα σε διαρκή πόλεμο πολιτείες, μην αντιλαμβανόμενος καν την αντίφαση, τι κρίμα δεν πρόλαβαν οι νέοι φίλοι να εξαφανίσουν όλη του τη φάρα πριν γεννηθεί σώνοντας τον από την κόλαση του εαυτού του.

 

 

 

 
Και γω απεγνωσμένα φεύγω για οπουδήποτε, ποτισμένη από τη μυρωδιά και τι φρίκη της, για άλλη μια φορά νοιώθοντας τι ματαιότητα των λύσεων μου, φεύγω αφού ξανάνιωσα τον παιδικό τρόμο της νύχτας και την ασφυξία, ευτυχώς αλώβητη από τα εγκαύματα χλωρίνης και αναισθησίας, προστατευμένη πάντα και δια πάντως, ακόμα και μόνο από την ηχώ της φωνής των «άλλων» ανθρώπων και των τριών σωματοφυλάκων που δεν φάγανε τις σάρκες τους σε αυτό το δωμάτιο μα κιόλας με φρόντισαν όπως πάντα «ο μαύρος πάνθηρας, το κουνέλι του Πάσχα και η πινέζα πετρακι» δεν ξέρω αν πια θα τον περιμένω γιατί κι αυτός ποτέ δεν ήρθε, μα ούτε που με κάλεσε ποτέ, επιλέγοντας να αναστήσει μόνο την κόλαση του παρελθόντος, διαλέγοντας μόλις τώρα ολοκληρωτικά και τη γλωσσά των ανθρωποφάγων και αν κάτι με κρατάει ξανά και ξανά είναι η ιδανική εικόνα που πάγωσαν οι παιδικές φωτογραφίες, μετά από ένδοξες ληστείες μακαρονιών και οσπρίων της μαμάς, ευτυχώς προλάβαμε να ζήσουμε, πριν έρθουν βροντοφωνάζοντας, οι απανταχού φύλακες του νόμου και τάξης. 2012-04-29: έχω φτάσει τόσες φορές στην απελπισία και πάντα τα κατάφερνα, όμως κάποιες δεν τα κατάφερα και αυτός ο δρόμος που οδηγεί στo διάλειμα του ψυχογραφηματος είναι διαρκή απειλή όταν τα πράγματα είναι δύσκολα μετά είναι επί μακράν σίγουρη η αποτυχία σου σε οτιδήποτε αυτό το άλυτο πρόβλημα είναι πάλι στο προσκήνιο η μαμά σου; Ευτυχώς δεν είναι πια «Η πετρα είναι ο θανατος η πετρα είναι η ζωή μου…στην πετρα σπαει η φωνή μου…η πικρα αυτή της μανας μου είναι η πηγή του κόσμου» είναι όλα τόσο αβέβαια που ένα τυχαίο γεγονός σου εκτινάσσει τον εγκέφαλο το ξέρω πάντα έτσι είναι όλα αβέβαια αλλά ώρες-ώρες δεν αντέχω την απελπισία να είμαι ολομόναχη έστω στα πρακτικά τα τόσα χιλιάδες πρακτικά που νομίζω πάντα ότι θα τα καταφέρω και τόσα σχέδια όλο σχέδια η φαντασία έχει όλο όνειρα παρόλα αυτά ξέρω ότι αν προσπαθήσω θα τα καταφέρω και μόνη μου ως συνήθως αυτό που με εκνευρίζει είναι ότι για τους συνήθεις αυτό είναι περίεργο ίσως και απωθητικό δεν μπορώ να κάθομαι να κάνουν άλλοι τις δουλείες μου τουλάχιστον αυτές που ξέρω να κάνω και μετά όταν πλέον δεν γίνεται και άλλο να παριστάνω το σούπερμαν είναι λογικό να απαντήσω στην αναισθησία της άγνοιας και του όλα είναι εύκολα όταν τα κάνουν πάντα άλλοι μαλάκες αντί για σένα: «εμείς η πλέμπα βάζουμε και τα μωρά μας σε αναξιόπιστα οχήματα μάλιστα αν δεν μπορούμε να σηκωθούμε καθόμαστε όρθιοι. Φώναξε την υπηρέτρια να σου κάνει καλύτερη σπανακόπιτα» «αγνοείς τη συμπόνια απλά επειδή δεν έχεις εμπειρίες» είμαι σίγουρη όμως πως ούτε αυτές οι φράσεις λύνουν κάποιο πρόβλημα, ακόμα και αν εκτονώνομαι μετά ξαναρχίζει η ιστορία αφού εγώ ξαναρχίσω αυτή τη γαμημενη ιστορία. Δεν μπορώ να ισορροπήσω στην ανισορροπία έστω σεβάσου πως ακούω, βλέπω Ωραία! Ωραία! μου επιδείξανε τα σπίτια τους τις κομματικές τους γνωριμίες παραπονεθήκανε για τους υπηρέτες τους «είναι αργοί δεν πετυχαίνουν την σπανακόπιτα» μαζί με την φροντίδα του παιδιού τους και την καθαριότητα του σπιτιού τους «αν την έκαναν εκείνοι θα τελείωνε γρηγορότερα» γιατί δεν δοκιμάζουν. Μόνο η προσομοίωση πιστεύω θα έφερνε αποτέλεσμα μάλλον σκέφτηκα μέθοδο βασανισμού ποιος θα ορίζει τον χρόνο και τον τύπο της προσομοίωσης έστω να μην με προσβάλουν κατά πρόσωπο και ούτε να το καταλαβαίνουν. Η φράση «ο καθένας όπως είχε συνηθίσει» μου διαλύει ακόμα τον εγκέφαλο δηλαδή ζούμε σε κάστες; Εγώ διαρκώς πρέπει να κάνω και το μαλακα αφού είμαστε ηθικά και ταξικά εχθροί πόσο στο διάολο να μας ενώσει η συγγένεια και επιτελούς τα ρουχαλάκια σας δεν τα φοράω έστω δεν είναι πρακτικά οδηγώ μηχανάκι πρέπει σώνει και ντε να σας μοιάσω αν εσείς σιχαίνεστε την γάτα μου εγώ την συμπεριφορά σας απλά είπα να προσπαθήσω να καταλάβω να μην ζω σε μικρόκοσμους να μην έχω μονομανίες όμως ο δικός σας μικρόκοσμος είναι μικρότερος σε μέγεθος και οι μονομανίες σας διαρκώς αγοράζονται τόσα έξοδα που χρόνος για κάτι. Ευτυχώς ακούω και βλέπω μιας και αν πάω να μιλήσω πέφτετε σαν τα όρνια. Μια φορά να βρω τι δύναμη να φωνάξω ΣΚΑΣΜΟΣ. Λίγη σιωπή να μιλήσω και να σωπασω όταν πιστέψω ότι τα είπα όλα. Έτσι κι αλλιώς είχατε τόσο χρόνο να μιλήσετε για κάτι από μένα τουλάχιστον τον είχατε και πόσες φορές δεν μίλησα μήπως και σας πληγώσω και πόσες φορές με πληγώσατε και απλά συνεχίσατε όπως και τόσους άλλους άλλωστε πόσο εξαιρετικά χρήσιμη αποδεικνύεται πάντα καιιδιαιτερα για σας και τους σαν και σας η φράση (μα ποιος πήρε την ευθύνη να γράψει αυτή την φράση, αναφέρετε σε αυτή την πραγματικότητα¨;) ο καθένας είναι υπεύθυνος για την Ζωή του και γιατί δεν την δέχεστε να την χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος για εσάς ας πούμε εγώ όταν επιτέλους είπα ότι εσείς και μόνο επιλέγετε να ασχολείστε μόνο με πράγματα που έχουν υλική αξία και όχι με άλλα γιατί λέτε πως δεν περισσεύει χρόνος πως περισσεύει πάντα σε όλους τους περισσοτέρους που ζουν μόνο με το ελάχιστο υλικό διαμεσολαβητή και ποιος είναι ο τυχερός ποιος ο άχρηστος ποιος ο εγκληματίας ποια είναι η ζωή η δική μου πραγματικότητα σας απωθεί μια φορά κατάφερα τον αδερφό μου να έρθει μια βόλτα στο βουνό και τα μούτρα του ως το πάτωμα και τα χέρια του σφικτά στη μέση και όσες έχω έρθει εγώ στο βουνό σας εσείς βλέπετε μόνο τις καφετερειες και χαμογελάω και κάνω κουβεντούλα έχω πάθει ηθική βλάβη τι μου ζητάς κροποτκιν ηρθε στη μόδα? τότε γιατί με τόση αηδία φυλλομετράς αόμματα τις σελίδες και το πετάς στο τραπέζι γιατί μου το ζήτησες σου είπα τίποτα για τον κουκουλοπουλο απλά έκανα μια βόλτα να προσπαθήσω τη συγγένεια στα γεράματα. Είμαι μαλακας!!!. Όταν κάποιος τα έχει όλα έτοιμα απλά δεν μπορεί να καταλάβει. Άλλα έτσι κι αλλιώς είμαι «είμαι» ένα λάθος γιατί δεν έχω παντρευτεί γιατί δεν έχω το ιδανικό βάρος γιατί δεν έχω το ανάλογο εισόδημα τη γυναικεία συμπεριφορά. Κι εσύ μου απαντάς «φόρεσε κανένα γυναικείο παπούτσι, ασχολήσου λίγο με τα νύχια σου» έχω τρελαθεί μακάρι να ήμουν κουφή μόνο να βλέπω όπως η φωτογραφική μηχανή μου τις πέτρες και τα φυτά τις γεννήσεις τα παιδία και τα δέντρα το νερό τα συνθήματα: «Ζωή όχι επιβίωση». «ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ ΟΥΤΕ ΤΑΡΤΑ».

 
Μα τι μου λες φοράγαμε το ίδιο παντελόνι, μια φορά μπερδεύτηκα και νόμιζα πως μου έραψες το κουμπί, χάρηκα πόσο χάρηκα, απλά είχα φορέσει το δικό σου. Μεγαλώσαμε κι όμως αν είχε τύχει το ξέρω θα το είχες ράψει κι αυτό μου αρκεί. Όχι απλά μου αρκεί έτσι υπάρχω γιατί υπάρχουν κι άλλοι κι άλλοι κι ας μην συναντηθήκαμε. Τι κρίμα που δεν είχα αόρατη κάμερα να καταγράψω αυτά που είδα θα μπορούσε να γίνει καταπληκτική παράσταση. Η μέρα που ο παππούς ήταν στο σπίτι νεκρός και περίμενε να τον θάψουνε την επόμενη. Η συγκέντρωση των τοπικών πασόκων με αυτή τη διακόσμηση ήταν καταπληκτική ουισκάκια, ψηφοδέλτια και τηλέφωνα σε ψηφοφόρους το αηδιαστικό κάδρο με τον Νικόλα να φιγουράρει πάνω από το αχρησιμοποίητο πιάνο αν μπορούσα να βάλω στη φωτογραφία και το πλαστικό διακοσμητικό τοίχου με τα αρχαιοελληνικά κολωνάκια απλά τέλειο. Και ο παππούς μπλαβής σαν βρικόλακας μάλλον φάνηκε ο πραγματικός εαυτός του σίγουρος αφού οι τηλεοράσεις και η καθρέφτες είχαν σκεπαστεί πως τι γλύτωσε από το διάβολο. Την είχε ήδη πατήσει εν ζωή έπονται οι ακόλουθοι του. Το τι μαλακία έκανα και ένιωσα συναισθήματα για αυτό το γεροντάκι το δικαιολογώ γιατί μάλλον όλοι οι ανήμποροι στολίζονται με ένα πέπλο. Το ότι έδωσα την ευκαιρία σε αυτό το γέρικο πρώην κάθικι να δικαιωθεί σε αυτούς που υπολόγιζε χωρίς να έχει καταβάλει καμία προσπάθεια μετά το σκέφτηκα του περασε ποτε από το μυαλο η θυμηση της υπογραφης για τα ηλεκτροσοκ μακαριοι αναπάυονται οι ευηποληπτοι πωλητές και τους χεζουνε ευτυχώς και τα σκουλήκια. Το τι σημαίνει νοιάζομαι, είμαι υπεύθυνος για κάτι, ο καθένας έχει την ευκαιρία ερχόμενος στη ζωή να το μάθει μερικοί απλά το προσπερνούν εξαίρεση για ότι τους ανήκει κατά το νόμο
Όποτε ήρθα παρεστησα αμίλητη επί της ουσίας διακοσμητικο και αναλαμβάνω την ευθύνη για αυτό προιον επίδειξης σε όλη την πόλη νόμιζα πως θα ακολουθούσε κάτι πιο ουσιαστικό τίποτα μόνο τρίχες εγώ πάντως δεν συστήνομαι έτσι να το ξεκαθαρίσω έχω σκεφτεί και το καταπληκτικό συνδυαστικό επίθετο ασημόχαρτο ή και χαρτόσημο απλά βαριέμαι τη γραφειοκρατία
απλά απολαμβάνετε τη συγγένεια με ένα σταρ, νομίσατε μετά θάνατο σημειώνω.

 
Και μόνο εκείνη η αμνημόνευτη γνωριμία με τον πανηλιθιο εθνικιστή θαμώνα τοπικού καφενείου αρκεί ο Νικόλας δεν προέβαλε ποτέ την τυχαία εθνικότητα του ως ιδιότητα τώρα τι πιστεύουν αυτοί που τους βολεύει αλλιώς βάζουν και πεταχτή διαφήμιση στο ιντερνετ. Τι ωραία να μασταν μαζί με τον Νικόλα και στη μεταγενέστερη συνάντηση στο «μοιρολόι του παππού» με τον κουκουλόπουλο ερε κάτι μπάτσες που θα χε φάει και μετά παρεουλα στο ψυχιατρείο.
Και εσείς με τους γιατρούς να κανονίζετε εναίσιμη αγωγή ο ασθενής αντιστέκεται αρνείται να δει το πρόβλημα του σούπερ και το κεφάλι σας ήσυχο όπως πάντα. Όταν έχουν τελειώσει οι ευκαιρίες μας μένουνε παλιές φωτογραφίες όμως η αγάπη και η εκτίμηση είναι σιωπηλά συναισθήματα που στηρίζονται σε απλές χειρονομίες χωρίς κόστος και οι λέξεις συνήθως αποδεικνύονται ανεπαρκείς
Σκέψου έναν τόπο η ότι θες που σε κάνει να νιώθεις ασφάλεια. Πόσο ανασφαλή μπορεί να σε κάνει μια άσκηση με καλό σκοπό. Υπήρχε αυτός τόπος και είχε συνδεθεί ξεκάθαρα με αυτή την αίσθηση τυχαία;  Καταστράφηκε; Και κείνος από τους κανίβαλους; Πόσο βολέψανε τα παιδικά τραύματα την αδιαφορία για το σήμερα και τι απλό και συνάμα θαυματουργά οικονομικό οι κάθε είδους διαγνώσεις, βαρέθηκα. Αδυνατώ απλά να ζήσω χάνοντας τη ζωή μου με εκείνους που επιλέγουν τη μη συναισθηματική εμπλοκή, αν χάσω όμως το μοναδικό αυθόρμητο μου χάρισμα τι απομένει;  ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ παρα να κανω τον κλοουν παντα καπου αλλου που χρονος για παραστασεις, ετσι κι αλλιως ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΙΩΝΩ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ το ποιος είναι ο τυχερός είναι αποψη αλλου και εγω απλα κανω την πλακα μου θαβοντας ισως για 100στη φορα τον πυροβολημένο μου σκυλο, υποψηφόντας το ψυχογράφημα παντα απροετοίμαστη θα αρνούμαι σε κάθε σκυλο που φυλάει τα αφεντικά μου να εμπλακεί επισημα στη ζωή μου, ετσι κι αλλιως εγω απλα ειμαι η λιλλιαν δεν παρεστησα κατι άλλο στο θεατρο των σκυλων παρα υποσυνειδητα οι χριστιανοι ουτοπιστές θα ψυχογράφουν και γω προσκυνόντας την αιωνια αντιφαση ενός απλου κλοουν.

«Ο μονος τρόπος να νοιωσει κανεις αξιοπρεπης είναι ρισκάροντας την προσωπική του ύπαρξη και όχι εκ του ασφαλούς κάποιου άλλου και υπάρχουν πάντα αμέτρητες ευκαιρίες να προσφέρει έστω στη βια καποιος τον εαυτό του για να υπερασπιστεί κατι ευρύτερο και πιο αδύναμο, παρόλα αυτά και εγώ είμαι ένοχη υπογράφοντας διαρκως την άρνηση της ζωης μπροστά στην επιβίωσή της».

****

Σημείωση: Οι «υπογραμμίσεις» είναι του Ποιείν.

από Σωτήρης Παστάκας
1 Σχόλιο