ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ
Για να αποκαλείσαι καλλιτέχνης
δεν χρειάζεται να γνωρίζεις γράμματα ή νότες.
Αρκεί ν’ ανακαλύπτεις νόημα
ευεργετώντας έναν κακό άνθρωπο.
Να μιλάς σ’ ένα άτομο που δεν μπορεί να σ’ ακούσει
(ίσως και να μην έζησε ποτέ)
να λες καλημέρα στο κατοικίδιο σου
ή να απολαμβάνεις το παιχνίδι στο οποίο χάνεις.
Καλλιτέχνης σημαίνει να εκφράζεσαι
προσφέροντας νόημα όπου δεν υπάρχει.
Αναπόφευκτα λοιπόν στην Τέχνη, όπως και στη ζωή
(όμως νομίζω πως επαναλαμβάνομαι)
συναντούμε δύο κατηγορίες καλλιτεχνών:
Εκείνους που αποδέχονται την τιμή του τίτλου,
αλλά και τ’ ότι ο καθένας έχει το προνόμιο να τον ασπαστεί,
κι εκείνους που θέλουν να διαχωρίσουν τους εαυτούς τους
να εξυψωθούν
να γίνουν μέντορες δίχως να είναι δάσκαλοι.
Τα μέλη της πρώτης κατηγορίας
βλέπουν ομορφιά εκεί που άλλοι την αγνοούν.
Τα μέλη της δεύτερης κατηγορίας
δεν βλέπουν ομορφιά
παρά εκεί που οι ίδιοι τη σπέρνουν.
*
ΘΑΛΑΣΣΑ
Η θάλασσα με απαγάγει.
Όχι, αυτό ήταν ψέμα.
Η θάλασσα με υποδέχεται.
‘‘Lasciate ogne speranza, voi ch’entrate.’’
Ποια ελπίδα;
Δεν υπήρξε ελπίδα εδώ.
Η πίστη είναι μια λέξη αποτελούμενη από πέντε γράμματα.
Ο Θεός είναι μια λέξη αποτελούμενη από τέσσερα γράμματα.
Η ζωή είναι μια λέξη αποτελούμενη από τρία γράμματα.
Αυτά ξέρω. Αυτά παίρνω μαζί μου στον πάτο.
*
ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Αν αύριο ο κόσμος καταστρεφόταν
σήμερα θα είχαμε όλοι την ίδια ηλικία.
Μα ο κόσμος κάθε δευτερόλεπτο τελειώνει.
Κοίτα τα ρούχα σου. Τα μάτια σου στον καθρέφτη.
Νιώσε τις γραμμές στην παλάμη σου.
Δικά σου είναι αυτά; Από πότε τα είχες;
Ποιο ήταν το άτομο που πήγε στη δουλειά σου το πρωί;
Που αγκάλιασε τη μητέρα σου;
Που έκανε έρωτα στη γυναίκα σου;
Που μάλωσε με τον άντρα σου;
Που φορούσε το πρόσωπο σου;
Ποιος είσαι εσύ τώρα;
Ποιος θα πάρει τη θέση σου σε δύο λεπτά;
Ποιος θα επιλέξεις να την πάρει;
Ποιος θα γίνεις;
Τα αληθοφανή δάκρυα των αναμνήσεων σου
δεν έχουν το θράσος ν΄ αλλάξουν την Αλήθεια:
Το παρελθόν είναι ένα σενάριο που το γράφεις.
Τώρα.
*
ΠΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙΣ ΕΝΑΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ
Αν θέλεις να καταστρέψεις έναν καλλιτέχνη
μην του προξενήσεις πόνο.
Εφησύχασε τον, παίνεψε τον
ή απλά κάνε τον να ξεχαστεί.
Μην τον προσβάλλεις.
Εάν τον πείσεις, θα θυσιάσει τα πάντα
για ν’ αποτρέψει το επίθετο σου
από το να τον καθορίσει.
Μην του θυμίζεις αποτυχίες.
Θα απομονωθεί στα καινούργια του έργα
σχίζοντας, βλαστημώντας και ξανά ξεκινώντας
μέχρι που περασμένα λάθη θ’ αποτελούν μετάλλια.
Και ό,τι κι αν κάνεις
όσο και να τον μισείς
προς Θεού
μην του πεις πως δεν θα τα καταφέρει.
Εμείς οι καλλιτέχνες
παρακαλάμε γι αυτή την προφητεία˙
την ιερότερη ευλογία που μπορούμε να δεχτούμε.
Τίποτα άλλο
δεν ωθεί τα δάχτυλα μας να δαχτυλογραφούν ταχύτερα.
Τίποτα άλλο
δεν μας προκαλεί να εφεύρουμε νέα χρώματα.
Τίποτα άλλο
δεν μας δίνει ίδια έμπνευση για νέους ήχους.
Παρά η εικόνα ενός παραιτημένου από τη ζωή
που σπέρνει θάνατο
να λέει σ’ έναν άλλον παραιτημένο από τη ζωή
που αναζητεί ζωή
να τα παρατήσει.
*
ΑΛΙΚΗ
Για να ξυπνήσει η Αλίκη
έπρεπε πρώτα να καταλάβει.
Πως όλοι οι εχθροί της
οι επικριτές της
δεν ήταν παρά τραπουλόχαρτα.
*
WAKE-UP CALL
Όλοι θέλουμε να ξυπνήσουμε
αλλά κανείς δεν ανοίγει πρώτος τα μάτια.
******
Σύντομο βιογραφικό:
Ο Αλέξης Αντωνόπουλος γεννήθηκε το 1989 στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία και Διεθνείς Σχέσεις στο Αμερικάνικο Κολέγιο της Αγίας Παρασκευής και Υποκριτική στο Ινστιτούτο Θεάτρου και Κινηματογράφου Lee Strasberg της Νέας Υόρκης. Από το 2011 μέχρι σήμερα έχει εργαστεί στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο ως ηθοποιός και βοηθός σκηνοθέτη.
Τρόποι επικοινωνίας:
alexantonopoulos0@gmail.com
http://www.facebook.com/alex.antonopoulos.7
Να που κάποια φορά η Αμερικάνικη κουλτουρα
έχει και θετικά αποτελέσματα !!
Και για όποιον κακόπιστο βιασθεί τον
πληροφορώ πως έχω τρία εγγόνια Αμερικανούς
“Παρά η εικόνα ενός παραιτημένου από τη ζωή
που σπέρνει θάνατο
να λέει σʼ έναν άλλον παραιτημένο από τη ζωή
που αναζητεί ζωή
να τα παρατήσει.”
Συγχαρητηρια στον Αλεξη που μεσα απο λιγους στιχους καταφερε να θηξει θεματα που αντικατοπτριζουν το που βρισκεται η Τεχνη σημερα και που θα μπορουσε, και θα επρεπε, να βρισκεται. Περιμενουμε πολλα απο σενα,το ξερεις.
Ενα μεγαλο μπραβο και στους ανθρωπους του ποιειν για την αξιολογοτατη προσπαθεια που εχουν κανει να αναδειξουν τις σκεψεις νεων καλλιτεχνων υπο τις υπαρχουσες συνθηκες.
Το 2009 ή το 2010 ήταν που είχα διαβάσει τη βινιέτα σου; Κι εξακολουθείς να με εντυπωσιάζεις. Μπράβο…
Αναφορικά με προηγούμενα σχόλια και μόνο: η μανιφεστοποίηση είναι πλέον το ύστατο καταφύγιο του άσχετου που εμμένει σε αναγνωρισιμότητα γραφής. Παλιότερα τα μανιφέστα ήταν ενταγμένα στον κοινωνικό ιστό, με σοβαρές αιτιάσεις, γι’ αυτό και γίνονταν αποδεκτά. Ποιό είναι το τελευταίο γνωστό μανιφέστο; Αλλά και ποια πραγματικότητα προέκυψε από αυτό;
ΤΡΥΦΕΡΟ ΘΡΑΣΟΣ ΣΤΑ ΠΟΝΗΜΑΤΑ ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΙΟ “ΟΝΕΙΡΙΚΟΥΣ” ΣΤΙΧΟΥΣ…
πολύ ωραία ποιήματα.
μπράβο σου.
Μπράβο!!! πολύ ωραία τα ποιήματά σου, με εκφράζουν απόλυτα.
Από νοηματκής απόψεως είναι πραγματικά υπέροχα.Εκφράζουν την καλλιτεχνική ψυχή και τα άλλα που αναφέρεις ακριβώς όπως είναι.Μπράβο!
…Kαι μέσα από μερικές γραμμές, ξαφνικά, εκεί που είσαι καθισμένος στο γραφείο σου βλέπεις τον εαυτό σου έξω από το σώμα σου για μια στιγμή και συνειδητοποιείς πόσο μικρά και ανούσια αξία είναι τα φτιαχτά πράγματα γύρω σου, και το πόσο μεγαλη δύναμη έχει το μέσα σου (κάτι που ξεχνάς συχνά μέσα στη μέρα) του διπλνό σου, του αγαπημένου σου, του ζητιάνου που κάθεται στη πιο κάτω γωνία. Και καταλαβαίνεις πια το πόσο εστιάζεις σε λάθος πράγματα νομίζοντας πως θα αλλάξουν τον κόσμο σου.
Υπέροχη τη συλλογή, Αλέξη. ‘Ηταν κάτι παραπάνω απο ποιήματα. Ήταν ένα ταξίδι κατά το οποίο μέσα από το τρόπο της γραφής σου με οδηγήσες έξω από τον υλισμό του σώματός μου, σε ένα κόσμο που φαίνεται πολύ πιο ουσιαστικός.
Σ’ευχαριστώ. Πάλι.