ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ
Γεωγραφία
Η Μεσόγειος βρίσκεται ανάμεσα στη Σιβηρία και τον Άρη.
«Η Ιστορία της Μεσογείου ξεγράφτηκε μες στα χαρακώματα
Μεσαιωνική γέννα σε αίματα και λάσπες»
Ferdinand Braudel Annale
Royal Bordel Anal
Μου έμαθες να μιλάω με γρίφους των τριζονιών
Και με την αναίδεια των εικόνων
Η αλήθεια των αριθμών καβάλησε αραβικό άλογο
Κι έμεινα με το θυμικό στο χέρι
Λες και κρατάω κρίνο περιμένοντας
Τον καυλωμένο άγγελο.
Η Μεσόγειος βρίσκεται ανάμεσα στο μαύρο του ήλιου και τα μάτια σου.
*****
Πρώτη Βόλτα
Προσπάθησα
Να σου μάθω
Να αποφεύγεις τις λακκούβες
Για να μην βρεθείς στα σύννεφα ξαφνικά.
Φαντάσου πως όταν βουτούσαμε
Δεν φορούσαμε τίποτα.
Μεσόγειος λέγεται διότι όλα μένουν στην μέση.
Από ανία και φόβο
Η Μανία αυτή για ορισμούς άφησε
Την Μοίρα απʼ έξω
Να βολοδέρνει ξαναμμένη γριά
Μες στʼ αγκάθια και την κάποτε σκαμμένη γη.
Όλα έμειναν στην μέση
Τα μαζέψανε κι έφυγαν
Σʼ ένα βράδυ.
Μια ψυχή δεν βρέθηκε να περιμένει
Κι όταν τα βήματα δεν αφήνουν ίχνη
Ο τρόμος τυλίγεται στον λαιμό
Σαν τη λινάτσα των λεπρών.
Το καλοκαίρι μαράζωσε τα στήθια των κοριτσιών
Ούτε μούστο δεν βγάζεις
Ο ήλιος είναι ένας μακρύς κύκλος
Που τεντώνεται διαγώνια σαν χορτασμένος
Πασάς.
Όταν μας καταπίνει ο ήλιος
Άραγε τσούζει ο λαιμός του;
Ο ήλιος βήχει πάντως μερικές φορές
Και φτύνει
Βακτήρια αστέρια στο παρμπρίζ μου
Ανάβω τα δυνατά μου φώτα
Πατάω αλεπούδες και σκαντζόχοιρους
Μια εκδρομή πάνω σε ράγες
Τα άλογα δίπλα μου σέρνουν πίσω τους τις μύγες
Ενώ παράλληλα ορισμένα βαγόνια τρένων κουβαλούν
Την Άνοιξη μακριά.
Κλωνάρια αμυγδαλιών εξέχουν από τις χαραμάδες
Δείξε μου τι φέγγει στον Ορίζοντα
Να σου πω τι δεν θα γίνουμε
Ποτέ.
Όταν περπατάω στους ξεχασμένους δρόμους της επαρχίας
Οι πατημένες γάτες με ακολουθούν με το βλέμμα τους:
«Μην μας αφήσεις να μην πεθάνουμε»
Οι καντίνες που συναντώ μυρίζουν καφέ
Κι όταν πλησιάσω θειάφι.
Η Μεσόγειος είναι αναίρεση προσδοκιών
Με ακρίβεια αλχημιστικού συμβόλου
Που στο βάθος κρύβει κάποιο μακάβριο ψοφίμι.
Δώς μου ψωμί με το χέρι σου
Κι εγώ νερό απʼ τις πληγές μου
Τα παπούτσια βγήκαν μικρά
Και με χτυπούν καθʼ όλη τη διάρκεια
Είναι άδικο που γεννηθήκαμε εδώ
Στο ασημί του λιόδεντρου
Και στα χαρακώματα της σταφίδας.
*****
Un-μ-editerranea 1.
Βορειότερα τα παιδιά χαζεύουν βιτρίνες ζαχαροπλαστείων
Βλέπεις, η σοκολάτα ποτέ δεν λιώνει στα μάτια
******
Πανίδα
Εδώ δεν υπάρχουν ελέφαντες
Δεν υπάρχουν ζέβρες να κάνουν την ελπίδα
Νουάρ ταινία
Την γη παλέτα ασπρόμαυρη
Λωρίδες χαραμάδες φυλακή χαρούμενη
Δεν υπάρχουν τίγρεις να εμπνέεται ο Blake
Ούτε γαλάζιες αντιλόπες που πηδάνε
Τον Νείλο σαν ρυάκι
Κι έτσι όπως πίνουν νερό
Περιφρονούν τον θάνατο κρυμμένο
Στα ψηλά χορτάρια
Εδώ τα λιοντάρια ζωγραφισμένα
Ή ραμμένα. Δεν υπάρχουν Λέαινες
που γεννούν Γυναίκες που στεφανώνουν
Γυναίκες
Εδώ δεν υπάρχουν ξενιτεμένοι
Μονάχα ξένοι
Εδώ μόνο βασιλιάδες μόνο καπετάνιοι
Που παίζουν κρίκετ
Και κυλιούνται σαν γατάκια στην ποδιά
Της Ισαβέλλας
Στα πόδια του Λαυρέντιου που
Έχει ξεμείνει από μελάνι
*****
Πρώτη Στάση
Όταν πατάω γκάζι το αμάξι μου καρδιοχτυπά μαζί με τα φύλλα της λεύκας. Γιατί σε λένε Ασημένια κι εμένα Άρρωστο; Οι χάρτες δείχνουν τον κόσμο σε μικρογραφία τον θάνατο σε κλίμακες ο χρόνος είναι η γεωμετρία του ανέφικτου
Σταμάτα
Βγες από το αμάξι κι αγόρασέ μου τσιγάρα αγόρασέ μου ένα πλοίο κι έναν ισθμό πάρε μου μια λαβωμένη πυξίδα. Γιατί σε φωνάζουν Μόνη κι εμένα Κυριακή; Πάρε μου μια σοκολάτα να σκάψω μέσα της να βρω τα πρώτα μου δόντια
Προχώρα
Δως μου το κουτί με τα εργαλεία να δω τι φταιει που δεν προλαβαίνω το βήμα μου
Το κακό με τους φίλους είναι πως πεθαίνεις κάποια στιγμή και μένεις μόνος σου
Βάλε μπροστά πάλι κι οδήγησέ με εκεί που καταλήγουν τα σκουπίδια των λεωφόρων που όταν αραιώσει η κίνηση το βράδυ πια οι άγγελοι κατεβαίνουν και τα χώνουν στα στήθη τους τα παρηγορούν με φλογέρες και ποιήματα.
Βάλε μπροστά επιτέλους
*****
Χλωρίδα
Τα παιδιά βαρέθηκαν τα δάση
Διότι χανόντουσαν διαρκώς
Άσε που τα κοτσύφια τούς έφτυναν
Σπόρους στο κεφάλι και φύτρωναν τα πεύκα στα μαλλιά τους
Έτσι τα έφραξαν κι έφτιαξαν κήπους
Μα ήταν στενοί
Και τα σαλιγκάρια έκαναν την μέρα αφόρητα μακριά
Τα παιδιά έβαλαν τους κήπους στη χούφτα τους
και τους έπλαθαν τους έπλαθαν σαν βρώμικη πλαστελίνη
Κι οι κήποι έγιναν βότσαλα
Και τα παιδιά κατούραγαν στο κενό
Να βρουν νερό να παίξουνε «ψαράκια»
Μα το νερό έγινε πολύ και δεν ήξεραν κολύμπι
Άσε που τα φύκια που λικνίζονταν θύμιζαν κορίτσι και
Ανέδιδαν μια ομορφιά που έφερνε δάκρυα στα μάτια
και το νερό γέμισε αλμύρα
Και τα παιδιά έγιναν ταξίδι
και μας παράτησαν με ένα μπλε
που είναι Μελαγχολία
*******
Un-μ-editerranea 2.
Μεσόγειος λέγεται διότι οι γιατροί μπέρδεψαν
μια παλιά πληγή με τον αφαλό
