«ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ»

Το αυτοκίνητο σταμάτησε, ύστερα από ώρα διαδρομής.
Από το παράθυρο αγναντεύω τον ανθισμένο κάμπο,
στον οποίο μόλις έφτασα.
Από απόσταση, παρατηρώ τη φυσική ομορφιά του,
καθώς το βλέμμα μου σταματά να είναι απλανές.

Πλησιάζω να δω από κοντά.
Ρεμβάζω. Αναπολώ όμορφες παραστάσεις.
Σύντομα, όμως, παρασύρομαι
από τη γοητεία της φύσης, αυτή την αφύσικη γοητεία.

Δυσκολεύομαι να αποσπαστώ από την οσμή
από τη χάρη και την κίνηση των λουλουδιών
από το θρόισμα των φύλλων
από τον ανεπαίσθητο αέρα που τα κινεί.

Οργισμένος, έξαφνα, επιτείθομαι στα λουλούδια.
«Ω, εσείς διαβολικές υπάρξεις, σκλαβώσατε την προσοχή μου!»
Και εκείνα, αφού αφουγκράστηκαν τα λόγια μου με περίσκεψη,
λυγίζουν στα πόδια μου διστακτικά
και να αφεντέψω την οργή μου με ικετεύουν.

 

*****

 

 

«ΟΙ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΙ»

 

Τα χρόνια περνάνε.
Με ωριμότητα ενθυμούμαστε το παρελθόν
καθώς ατενίζεται, ατενίζεται κι εκτιμάται.
Αυτά που περιμένουμε καθυστερούν,
καθυστερούν να μας προϋπαντήσουνε.
Μα που να βρίσκονται κρυμμένα;
Τα πρέπει και τα θέλω δε συγκρούονται πια
είναι έναρμονισμένα.
Η εμπειρία απλουστεύει τα γεγονότα
χωρίς να τα μικραίνει σε σημασία
αλλά ίσως να είναι τα ίδια ασήμαντα
και για αυτό να μην τα θυμόμαστε με επάρκεια.
Με μουσική ατενίζεται το παρόν.
Κρουστά παίζουν, μελωδίες ηχούν.
Η ελευθερία που νιώθουμε, προσφέρει
στο ενδιαφέρον της συζήτησης.
Συζητούμε με τους εαυτούς μας, ω αγαπητή.
Συνομιλούμε με ακρίβεια,
με ακρίβεια έχουμε μάθει
να ζυγίζουμε την πραγματικότητα,
την πραγματικότητα που
σαν να εκπορεύεται από το όνειρο,
μας κλείνει τα μάτια
κι εμείς χωρίς να κοιμόμαστε
δε ζητούμε να μας τα ξανανοίξει.
Καθώς σμίγουμε με τα ταίρια μας,
ωριμάζουμε μέσα από τις ανθρώπινες σχέσεις
που μας εξοικιώνουν με τη ζωή και
μας εμπλουτίζουνε με επάρκεια, ω αγαπημένη.
Και η αγάπη μας η δυνατή
που μας περιλούζει στο σεληνόφως
μας ψιθυρίζει στο αυτί τα καλύτερα
και μας κλείνει το μάτι.
Γιατί μπορεί κατά τη διάρκεια
αυτών των λόγων αυτών των ιδεών
η αισιοδοξία να περισσεύει
να ξεχειλίζει, αλλά το ξεχείλισμά της
πόσο, μα πόσο αναγκαίο είναι!
Και η κατάληξη, η κατάληξη λέμε εμείς
οι αισιόδοξοι, οι αισιόδοξοι της ζωής
θα μας γεμίσει από ότι περιμένουμε
γιατί κι αυτό που περιμένουμε
από εμάς το αντλούμε
και δεν περιμένουμε τις αντλίες της ζωής μας
από κανένα και ούτε από κανένα εξαρτόμαστε.

 

******

 

«Η ΤΥΡΡΑΝΗΜΕΝΗ»

 

Μια ζωή γεμάτη από χτυπήματα.
Εκεί όπου η επιβίωση φαντάζει δύσκολη.
Εκεί όπου οι παραλογισμοί είναι η καθημερινότητα.
Προχωρώντας ακάθεκτοι, μες στην αβεβαιότητα.
Μια ζωή μαύρη, ένα απελπισμένο πρόσωπο.

Ο ήρωάς μας εμφανίζεται συγκλονισμένος.
Πώς θα επιβιώσει;
Ποιος θα τον ανακουφίσει, έστω προσωρινά,
από τα οδυνηρά χτυπήματα της μοίρας του;

Ω, επιτέλους, ας εμφανιστεί ένα δίκαιο χέρι βοηθείας!
Ας βρεθεί το έμβλημα εκείνο,
που θα γαληνέψει οριστικά τον απελπισμένο ήρωά μας.
Εκείνη η μορφή που θα σταθεί υπομονετικά,
πλάι στην τυρρανημένη του ψυχή.

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments