Η σημαία, οπού βάνεται εις τα μπαϊράκια, και παντιέραις της ελληνικής δημοκρατίας είναι εν ρόπαλον του Ηρακλέους με τρεις σταυρούς επάνω• τα δε μπαϊράκια και η παντιέραις είναι τρίχροα, από μαύρον, άσπρον, και κόκκινον, το κόκκινον επάνω, το άσπρον εις την μέσην, και το μαύρο κάτω.
Το κόκκινον σημαίνει την αυτοκρατορικήν πορφύραν, και αυτεξουσιότητα του ελληνικού λαού• το εμεταχειρίζοντο οι προπάτορές μας ως ένδυμα πολέμου, θέλοντες να μη φαίνωνται αι πληγαί οπού έτρεχον αίμα δια να μη δειλιώσιν οι στρατιώται.
Το άσπρον σημαίνει την αθωότητα της δικαίας ημών αφορμής κατά της τυραννίας.
Το μαύρον σημαίνει τον υπέρ πατρίδος και ελευθερίας ημών θάνατον.
Όλοι οι Έλληνες στρατιώται φορούν εις το κεφάλι περικεφαλαίαν.
Όλοι οι Έλληνες στρατιώται έχουν μίαν μπαγιωνέταν, την οποίαν φορούν εις την μέσην των ωσάν χαντζιάρι, και εν καιρώ ανάγκης ή παρατάξεως την περνούν εις το τουφέκι των.
Το φόρεμα των Ελλήνων στρατιωτών είναι το ηρωικόν, μαύρο αντερί, άσπρον υποκάμισον, και κόκκινα χολέβια ή κάλτζαις.
Κάθε Έλλην και Ελληνίς, ομοίως και κάθε κάτοικος της δημοκρατίας ταύτης πρέπει να φορή εις την περικεφαλαίαν του, ή την σκούφιαν του εν παρόμοιον ρόπαλον καθώς είναι εις την αρχήν, γραμμένον ή κεντημένον εις άσπρον πανί, ή ας είναι και από πάφιλον• τούτο είναι το σημείον τού να γνωρίζωνται οι ελεύθεροι δημοκράτες, και ισότιμοι αδελφοί.
Μία Ελεύθερη Φωτοτυπία
Της
Υ.Φ.Λ.
(!*! Υπερπραγματική Φράξια Λευκω©ίας-Έτος Ιδρύσεως 2005 !*!)
&
Του
Καπετάνιου Κώστα Παπαθανασίου Αντωνίου του Ρεούση
Μάρτιος 2012 Απρίλιος
Λευκωσία-Κύπρος-Ελλάς











έξοχη η επιλογή, για τη σημερινή μέρα, της αναφοράς στο Ρήγα.
Αυτός και ο Κοραής ήταν οι σημαντικότερες μορφές του ελληνικού διαφωτισμού που αφού ερανίστηκε πολλές από τις βασικές αρχές του διαφωτισμού έθεσε τις βάσεις για την επανάσταση.
Μετά τα πράγματα είναι γνωστά όπως και η κατάληξη κρατώντας στο χέρι την υπερχρεωμένη πιστωτική να πατάμε το ένα πόδι στην καθʼ ημάς ανατολή, το άλλο στο καθʼ ημάς Μanhattan και η ψήφος στον ελληναρά οδοστρωτήρα Καμμένο.
Σήμερα δεν υπάρχει φαντασία.
Και γιατί παρακαλώ αναβλήθηκαν πολλές παρελάσεις;
Δεν έφταναν τα ματ;
Ρίξτε ένα τηλέφωνο στον κουμπάρο να στείλει καμιά 200αριά χιλιάδες τούρκους αστυνόμους και στρατιώτες να προστατεύουν τους επίσημους.
Θα δείξει κατανόηση και δεν θα μας χρεώσει κιόλας.
Υγ. http://1.bp.blogspot.com/-gltxQIRaNqw/T2Mp_L_RKgI/AAAAAAAAAeI/qqionLgXGJc/s1600/gerosmoria.jpg
Μπράβο Σωτήρη, τους χαιρετισμούς μου επίσης στους αξιότιμους ποιητές και ανγνώστες του ποιείν, να έχεται μια υπέροχή μέρα…
και ένα μικρό (αυτοσχέδιο) ποιηματάκι, …έτσι για το καλό…
Μια μέρα σαν κι αυτή …
ας τυλιχτούμε το ένδυμα του Ήλιου
κι ας ανταμώσουμε με φίλους παλιούς
με τη καρδιά ημερωμένη
κι αναστάσιμη…
Άκρως ενδιαφέρουσα η ιστορική αναφορά
σε πρόσωπα και πράγματα του αγώνα μη διδαχθέντα
εις ημάς .
Μια αναδρομή στην αλήθεια !
Εύγε Παπαρεούση
Εύγε Σ. Παστάκα
Xρονια πολλα, Κ.Ρ. ΚΑΙ ΣΥΝΕΛΛΗΝΕΣ!
“Στην γνώμιν των τυράννων/ να μην ελθώ ποτέ!”
Χαίρετε και Χρόνια Πολλά.
Ο Ρήγας έγραφε στην «Πολιτική Διοίκηση»:
«῾Όταν ένας μόνος κάτοικος του βασιλείου τούτου αδικηθή, αδικείται όλον το βασίλειον και πάλιν όταν το βασίλειον αδικήται η πολεμήται αδικείται η πολεμείται κάθε πολίτης. Δια τούτο δεν ημπορεί ποτέ κανείς να ειπή ότι η τάδε χώρα πολεμείται, δεν με μέλει, διατί εγώ ησυχάζω εις την δικήν μου, αλλά εγώ πολεμούμαι, όταν η τάδε χώρα πάσχη, ως μέρος του όλου οπού είμαι»
Πάντως νομίζω ότι θα διαφωνήσω με τον κ. Πρίμπα, ο Ρήγας ναι μεν επηρεάστηκε από τον διαφωτισμό αλλά δεν έμεινε εκεί και έβλεπε τον νεο ελληνισμό ως οργανική συνέχεια μια μεγάλης παράδοσης πέρα από τα σημερινά σύνορα. Δυστυχώς δεν έζησε αρκετά.
Και αν έχουμε σήμερα ένα πρόβλημα είναι ότι ακούσαμε τον Κοραή (δεν διαφωνώ για τις ευγενικές του προθέσεις). Ο Κοραής είναι αυτός που πρότεινε ότι οι νεο- έλληνες δεν είχαν τίποτα το ελληνικό και ότι συνεχιστές του ελληνισμού ήταν μόνο τα λαμπρά γένη της εσπερίας και υποστήριξε ότι για να γίνουμε ξανα Έλληνες θα πρέπει να γίνουμε πρώτα Ευρωπαίοι…γραικογάλλοι! (η λεγόμενη θεωρεία της μετακένωσης) παραβλέποντας όλο τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης αιώνων όπως την έδειξε και αργότερα η γενιά του ᾽30. Αυτή δυστυχώς η μειονεξία φούντωσε ακόμη περισσότερο και το ελληνικό κράτος από τότε πιθηκίζει δίχως να αφομοιώνει και προσπαθούσε να βρει έρεισμα για κάποια ταυτότητα στα διάφορα ιδεολογικά κατασκευάσματα που μας ταλαιπώρησαν… και βέβαια ποτέ δεν υπήρξε ελεύθερο… η επανάσταση φοβάμαι έμεινε ανολοκλήρωτη.
ΜΦΧ
α.α.
Oσοι το χαλκεον χερι βαρυ του φοβου αισθανονται
ζυγον δουλειας ας εχωσιν ./θελει αρετην και τολμη η ελευθερια…
@7 Ορθώς προειδοποιείτε κ. Αθ. Κριτσ. Αλλά ο κ. α.α. πού να σας ακούσει; Τον Κοραή φοβάται αυτός κι όχι τη λαίλαπα του ευρωΔΝΤ!!!
@6 Έχοντας μελετήσει συστηματικά το έργο του Ρήγα και του Κοραή, θα σάς καλούσα κ. α.α. να μην υποκύπτετε σε εύκολα και πονηρά ιδεολογήματα που τελευταία πολύ της μόδας γίνονται, από τους παρατρεχάμενους ναών, μονών και μοναχών. Μελετήσατε μόνος και νηφάλιος το έργο τους μέσα στην εποχή τους! Χωρίς Ρήγα και Κοραή ίσως Ελλάδα [παρά τα κατοπινά χάλια του ελληνικού καπιταλισμού, για τα οποία μάλλον ευθύνη δε φέρουν οι συγκεκριμένοι διανοούμενοι] δεν θα είχαμε.
Η “Νέα Πολιτική Διοίκησις” του Ρήγα το 1798 αποδοκιμάστηκε από τον Γρηγόριο Ε’ και καταδιώχθηκαν οι οπαδοί. Όμως ο Κοραής στην “Αδελφική Διδασκαλία” [λίγους μήνες μετά το μαρτυρικό τέλος του Ρήγα], πρώτος αυτός, ορκίζεται εκδίκηση για τον θάνατό του Ρήγα και των συναγωνιστών του! Η «μετακένωσις» φόβισε μόνο τους σκοταδιστές της εποχής εκείνης, τον οθωμανικό μηχανισμό καταστολής και καταπίεσης και τον ευρωπαϊκό δεσποτισμό. Κι επήλθε η ανάσχεση των διαφωτιστικών ρευμάτων και κινημάτων, λίγο πριν από το 1821 και ιδίως μετά το 1830 [διότι δεν ήταν ενιαίο ρεύμα ο Διαφωτισμός, και δη ο ελληνικός/βαλκανικός].
Α, ναι, φόβισε κι εσάς κ. α.α. η «μετακένωσις», λίγους αιώνες μετά, κι αφού η ελληνική κοινωνία τσαλαπατήθηκε από τους κομπραδόρους, τους υποτελείς των ξένων αφεντικών και όλα τα παράσιτα του βρωμερού καπιταλισμού με «ελληνικά» χρώματα και δάνεια!
Ο διαφωτισμός δεν ήταν ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό κίνημα και το μόνο κοινό σημείο όλων των διαφωτιστών ήταν η ανάγκη να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τη θρησκευτική και πολιτική αυθεντία της εξουσίας.
Και οι δυο ποτέ δεν εγκατέλειψαν τις αρχές του.
Ο Ρήγας ονειρευόταν την επανάσταση κατά του οθωμανικού χαλιφάτου και την ίδρυση στα βαλκάνια ενός κράτους δικαίου όπου οι πολίτες θα είναι όλοι ίσοι ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές τους διαφορές.
Ο Κοραής ήταν εστιασμένος πρώτα στην άνοδο του μορφωτικού επιπέδου και μετά στην απελευθέρωση των Ελλήνων σε πλήρη αντίθεση με την εκκλησία που ευνοούσε την αμάθεια και την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση από τους αιρετικούς δυτικούς και καθόλου τυχαία η αντίδρασή της σε ό,τι ερχόταν από εκεί.
Όσον αφορά τη θεωρία της μετακένωσης αυτή έχει μεν αμφισβητηθεί, αλλά έτσι κι αλλιώς οφείλουμε να παραχθούμε μίαν άλλη ιστορία από αυτήν που γράφτηκε μετά την οριστική ήττα του διαφωτισμού στα τέλη του 19ου αιώνα, περί μίας δήθεν ιστορικής πολιτισμικής συνέχειας του ελληνισμού (*) από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με πρωτοστάτη τον αυθεντικότερο εκπρόσωπο της εκκλησίας, τον ιστορικό Παπαρρηγόπουλο, και περί διάσωσης της αρχαίας φιλοσοφίας από την ανατολική ρωμαϊκή αυτοκρατορία.
Μετά το βίαιο εκχριστιανισμό της ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και τις γενοκτονίες που συνέβησαν σε πολλές περιοχές, οι φιλόσοφοι διώχθηκαν και πήγαν στην Περσία και λίγο μετά στην Αραβία.
Σχεδόν όλα τα αρχαία κείμενα τα γνώρισαν στη δύση από αραβικές μεταφράσεις (και μέσω αυτών εμείς αργότερα) και η γνωριμία τους με αυτά συνέβαλε μεν στην αναγέννηση και μετά στο διαφωτισμό χωρίς να σημαίνει ότι δεν είναι λάθος να αποδίδουμε τις πνευματικές αναζητήσεις του ανθρώπου τότε μόνο στην επαφή των δυτικών με τα αρχαία ελληνικά κείμενα.
Το αυθεντικότερο κείμενο που περιέγραφε τα ενωρίτερα της επανάστασης είναι αναμφίβολα η Ελληνική νομαρχία http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2011/03/Elliniki-Nomarxia.pdf
Ενδιαφέρουσα η συζήτηση, κ. Πριμπά, αλλά ας δούμε και την Αδελφική Διδασκαλία [παρά τα θεολογικά σημεία και επιχειρήματα, που επίτηδες εντάσσει ο Κοραής προσ προσεταιρισμό ευρύτερου κοινού] ως κείμενο αντιπροσωπευτικό του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
http://library.greekeducation.org/korais001.pdf
Ο Κοραής, όπως δείχνει το πολυσχιδές έργο και οι επιστολές του, διήλθε από διαφορετικές φάσεις ανάπτυξης της σκέψης και της κοινωνικόπολιτικής παρέμβασης. Και δεν έκανε κηρύγματα εθελοδουλείας των Ελλήνων, παρά τις όποιες υπερβολές και τα λάθη του.
Χαίρετε
Αγαπητέ κ. Πρίμπα η αλήθεια ειναι πως το θέμα που θίξαμε είναι πολύ μεγάλο και ίσως και ο χώρος όχι τόσο κατάλληλος. Παραταύτα πρέπει κανείς να αναλογιστεί κατα πόσο και ο βαθύτατα δικαιολογημένος αντικληρικαλισμός που αναπτύχθηκε στην δύση (μετά από αιώνες βιασμού από την νοησιαρχία) είναι και αυτός εισαγώμενος και φαντάζομαι ότι και εσείς κατανοείται πόσο απλουστευτικό είναι όταν λέτε ότι η αρχαιοελληνική γραματεία σώθηκε χάρη στους Άραβες (μάλιστα η μετάφραση του Αριστοτέλη από τα αραβικά στα λατινικά έγινε κατα λέξη και ήδη από τότε οδήγησε σε πολλές παρερμηνείες).
Δεν μπορείτε να αμφισβητήσετε μάλιστα το γεγονός ότι σχεδόν ολα τα έργα που διασώθηκαν, διασώθηκαν από τα εργαστήρια αντιγραφής στις βιβλιοθήκες και στα μοναστήρια (από εκεί κυρίως μετά την άλωση το συνέλεξαν οι διάφοροι περιηγητές/εξερευνητές και τα έφεραν στην δύση).
Μάλιστα όπως σημειώνουν διάφοροι μελετητές η γνώση και η αφομοίωση της αρχαίας γραμματείας ειναι ιδιαίτερα εμφανείς στα κείμενα και στα έργα των «βυζαντινών», πόσο μάλλον όταν όλη η εκπαίδευσή τους βασιζόταν στον όμηρο, στους δραματουργούς ποιητές και βέβαια στα αρχαιοελληνικά φιλοσοφικά έργα. Θα ήταν αφελές αν πει κανείς πως δεν υπήρξαν ατυχίες, αλλά ειναι ίσως επικίνδυνο να μιλάμε για γενοκτονίες και για εκβιασμένο εκχριστιανισμό. Μπορεί οι παρηκμασμένες φιλοσοφικές σχολές να έκλεισαν τελικά, αλλά ήδη από την ελληνιστική εποχή τα κέντρα είχαν μεταφερθεί αλλού. Δεν χρειάζεται κάποιος να δεχτεί τον χριστιανισμό, για να μελετήσει τα έργα των «βυζαντινών» και να βρει την φιλοσοφική συνέχεια της ελληνικής σκέψης.
Τώρα ότι αφορά την δύση, το να ισχυριστεί κανείς ότι αυτή προσέλαβε την αρχαιοελληνική γραμματεία δίχως να την αφομοιώσει στις δικές της ανάγκες και οπτική είναι μάλλον ιδιαίτερα αβάσιμο. Μάλιστα ο Κ. Παπαϊωάννου, ο μεγάλος αυτός διανοούμενος που βρέθηκε στο ίδιο καράβι με τον Καστοριάδη για την Γαλλία, διατυπώνει, αν θυμάμαι καλά, πως στην δύση ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός προσλήφθηκε με τελείως αναστραμμένους τους όρους. Με λίγα λόγια ο προσωποκεντρικός αρχαιοελληνικός ανθρωπισμός (με την προτεραιότητα στην κοινωνία των σχέσεων) μεταφράστηκε ως ατομοκεντρισμός (όπου οι σχέσεις αντικαθίστανται με απρόσωπους μηχανισμούς ώστε να εξασφαλιστει το άτομο). Μάλιστα ότι αφορά την συλλογική οργάνωση των Ελλήνων υπήρξαν πολλοί μελετητές (δυστυχώς όχι τόσο γνωστοί) όπως ο Κ. Καραβίδας και αργότερα ο Πανταζόπουλος που ανέδειξαν την σημασία της κοινοτικής οργάνωσης και την συνέχειά της από την αρχαία πόλη μέχρι και την τουρκοκρατία (με το καλλίτερο παράδειγμα τα Αμπελάκια).
Αλλά βέβαια αυτό που με πονά και δεν φοβάμαι είναι ότι δυο αιώνες τώρα προσπαθούμε να φορέσουμε ρούχα που δεν μας κάνουν. Ο πιθηκισμός δεν είναι ιδεολογία είναι πραγματικότητα και διαφαίνεται σε όλες τις πτυχές του καθημερινού βίου. Γνωρίζετε πως γράφονται οι νόμοι σήμερα; Μεταφράζονται από γερμανικούς κώδικες. Στην λογιστική προσπαθούν να εφαρμόσουν κανονισμούς δεν ανταποκρίνονται στην ελληνικές επιχειρήσεις. Η τέχνη χωρίστηκε στην σχολή του μονάχου και του Παρισιού (μετά ήρθε η γενιά του 30, ο Κόντογλου και ο Τσαρούχης). Ακόμη και η εκκλησία για πολλές δεκαετίες αποσχίστηκε και μετέφραζε προτεσταντικά και καθολικά κείμενα…
Και βέβαια στην προσπάθεια μας να γίνουμε κάτι που είναι οι άλλοι καταδικαστήκαμε να εξαρτόμαστε πάντα από τους άλλους. (δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη χώρα που τόσο απροκάληπτα είχε γαλλικό, αγγλικό και ρωσσικό κόμμα)
Και για να γυρίσουμε στην επανάσταση πάντα υπήρχε και η άποψη (που αξίζει να την αναλογιστει κανείς και αυτή μαζί με τις άλλες) ότι αν δεν κατέφερνε να ελευθερώσει όλο τον ελληνισμό, όσοι Έλληνες θα έμεναν έξω από τα σύνορα θα καταδικάζονταν, όπως και έγινε…. Ότι αφορά το κείμενο του Ανώνυμου θα με αφήσετε να διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις.
Αγαπητέ Γ., θα ήταν καλό να μην αδικούσατε τον εαυτό σας προσπαθώντας να ερμηνεύσετε τον συναισθηματικό μου κόσμο, ιδιαίτερα από την στιγμή που δεν με γνωρίζετε. Γράφω σε αυτό τον χώρο με την παραδοχή ότι οι συζητήσεις θα είναι καλοπροαίρετες. Δεν επιθύμησα να σας θίξω. Επίσης ένα ακόμη ωραίο ποίημα του κάλβου είναι και η έκτη ωδή.
(http://anaghrapho.blogspot.co.uk/2011/07/blog-post_23.html).
Ζητώ συγνώμη για το μέγεθος της απάντησης.
Φιλικά
α.α.
«Αλλά βέβαια αυτό που με πονά και δεν φοβάμαι είναι ότι δυο αιώνες τώρα προσπαθούμε να φορέσουμε ρούχα που δεν μας κάνουν»
φοβάμαι ότι η αναφορά στους δυο αιώνες έρχεται ως υιοθέτηση της Πατρικής Διδασκαλίας που εύστοχα αμφισβήτησε, με την Αδελφική Διδασκαλία, ο Κοραής.
Ούτε εγώ θέλω να επιβαρύνω τα σχόλια και θα κλείσω με μία δήλωση του Στέλιου Ράμφου http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=164884 :
«Να αγωνιστεί για τη μόρφωση. Μορφοποιώ θα πει: χτίζω κάτι. Μεταβάλλω μία αδιαμόρφωτη πρώτη ύλη σε βιώσιμη πραγματικότητα»
Διότι ελευθερία (αυτοδιαχείριση ας πούμε καλύτερα) σημαίνει να αναζητώ και να δοκιμάζω διαρκώς αμφισβητώντας τα ρούχα τα παλιά.
Μόλις πριν από λίγο αντελήφθηκα το σχόλιό σας κ. α.α. Δεν επιθυμώ να σας και μάλιστα από τις φιλόξενες σελίδες σχολίων του ΠΟΙΕΙΝ. Οπωσδήποτε στη συγκεκριμένη διατύπωση το ύφος μου δεν βοηθά. Δεν θεωρώ εσάς ως υπεύθυνο για όσα συμβαίνουν. Σαφώς συμφωνώ σε πολλές διαπιστώσεις δικές σας. Απλώς με όσα έγραψα [και όσα δεν ] καλώ σε νέες αναζητήσεις και μελέτες γύρω από τα θέματα της «μετακένωσης», των πνευματικών οφειλών στη «Δύση» και στην κριτική αντιμετώπιση του δίπολου «Ανατολή»-«Δύση».
Για τη μετακένωση και τις ζείδωρες ευρωπαϊκές επιδράσεις στην περίοδο του Διαφωτισμού έχουν γράψει σημαντικές διαπιστώσεις πολλοί, ανάμεσά τους οι Παν. Κονδύλης, Φιλ. Ηλιού, Παν. Νούτσος. Ως πνευματική διεργασία υπόκειται στην πίεση της ιστορικότητας και στο ευμετάβλητο των πνευματικών ροπών. Θυμίζω τις χιλιάδες απόφοιτων από τα ιταλικά πανεπιστήμια στους πρώιμους αιώνες της πνευματικής αναγέννησης των Ελλήνων [ιδίως της ανεξίθρησκης Πάδοβα]. Και την αντίφαση: ο Νικόδημος αγιορείτης για να αντιμετωπίσει τον …ενοχλητικό Διαφωτισμό καταφεύγει στη μετάφραση ρωμαιοκαθολικών συγγραμμάτων, ανάλογα προς τον Νικηφ. Θεοτόκη που μεταφράζει και εκδίδει σύγγραμμα γάλλου ιησουίτη μοναχού για να αντιμετωπίσει τον Βολταίρο και την εξάπλωση της φήμης του στον ελλαδικό χώρο!
Ενώ οι εξαιρετικά μορφωμένοι και διαβασμένοι σχολιαστές του Ποιείν, συζητούν για το ποιος απο τους εκπροσώπους του διαφωτισμού βοήθησε να διασωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός και η αρχαιοελληνική παιδεία, οι σύγχρονες Ελληνικές κυβερνήσεις προωθούν έναν άλλο ‘διαφωτισμό’ στα σχολεία.
Διαβάστε το, έχει ενδιαφέρον. (ΦΕΚ 867)
http://www.pi-schools.gr/lessons/turkish/APS_turkish_gymn.pdf
@ Γ.
Χαίρετε. Έχετε πολύ δίκαιο σε αυτό που λέτε, ότι είναι καλό να είμαστε ανοιχτοί και να διερευνούμε . Η κριτική αμφισβήτηση πάντα γεννά ενώ η άκριτη προσκόλληση σε ιδεολογίες, όποιες και αν είναι (όλους αυτούς τους -ισμούς), μάλλον φυλακίζουν.
Εννοείται πως ο Διαφωτισμός ήταν ένα πολύ γόνιμο ρεύμα και βέβαια είναι αδιαμφισβήτητα τα επιτεύγματα του δυτικού πολιτισμού, μέσα στον οποίο άλλωστε ζούμε. Αλλά πιστεύω πως τόσο η άκριτη άρνησή του όσο και ο άκριτος μιμητισμός προκαλούν στο τέλος την «νέκρωση» της ταυτότητας.
Νομίζω ότι αξίζει κανείς να μελετήσει το κατά πόσο αφομοιώνουμε όσα προσλαμβάνουμε, με βάση τις δικές μας ανάγκες, με βάση τις δικές μας ιδιαιτερότητες και ιδιοτροπίες (ή αν απλά προσπαθούμε να παρουσιάσουμε μια εικόνα για να είμαστε αρεστοί, δεν ξέρω αν η λέξη μειονεξία μπορεί να το αποδώσει αυτό), άλλωστε παράδοση δεν ε ί ν α ι τα φολκλορ(αυτά αποτελούν κάποιες εκφάνσεις της νομίζω), αλλά μια οπτική που παραδίνεται και παραδίδουμε, ένας τρόπος να βλέπει κανείς τη ζωή, να βρίσκει ένα νόημα τέλος πάντων. Και είναι βέβαια ανοιχτό ακόμη τι είναι στο κάτω-κάτω της γραφής ο ελληνισμός, που εορτάζουμε (;) τιμώντας το 1821, ή ποιοι είμαστε με λίγα λόγια. Τα ειλικρινή ερωτήματα πολλές φορές είναι ίσως οι πιο γόνιμες απαντήσεις στα διάφορα προβλήματα των καιρών όπως τα σημερινά….θα δούμε.
Φιλικά,
α.α.