Αντίλαλος
Σε χαράδρα τα χνάρια μου…
Για τους ανθρώπους που δεν περπάτησαν.
… Σκέψεις απλωμένες στην ενάργεια της προσωπικής αναζήτησης…
Σφάλμα αποστολής.
… Πόσο διαρκείς;…
Περαστικός συναγερμός η τόση αναγκαιότητα της επαφής.
… Χρόνος καρφιτσωμένος στο μετέωρο βηματισμό της ύπαρξης…
Την εξαίρεσή σου βιώνεις.
… Τυγχάνω εκφραστής του προαιώνιου λάθους.
Εις τους αιώνας των αιώνων εγώ και, ίσως, εσύ.
Ηχώ…
Μία διάρκεια τόπου
σε χρόνο δεδομένο,
η ένωση.
20.08.11
Σκηνή εξόδου
Με θέα στο ανάθεμα
ξεπλένω τα υπολείμματα της νύχτας.
Σκηνή εξόδου.
Προσποιήθηκα οργασμό
προσποιήθηκες έρωτα.
Υπόγεια σύγκρουση ο χρόνος
κυλά μαζί με τα νεκρά κύτταρα
του σώματος.
Μήνες παλέψαμε
με την ατιμωρησία των στιγμών
με την ιδέα της αφής
να στοιχειώνει
το περίγραμμα της ελιάς σου
το περίγραμμα της γάμπας μου
το περίγραμμα της ζωής μας.
Μία περιφορά σαρκίου
μολυσμένου από εξάρτηση
η επιθυμία μου
και την αρνήθηκες (σαν αμαρτία).
Μία λιτάνευση κραυγής
στο νύχτωμα
ο φόβος σου
και τον προσκύνησα (σαν αμαρτία).
Σκηνή εξόδου.
Το πιο μεγάλο ψέμα
το είπες στον εαυτό σου.
24.11.11
Εμμονικό Δίκαιο
Κάναμε έρωτα
πάνω στις παρτιτούρες
όλη νύχτα,
νύχτα όλοι
_εμμονικό δίκαιο_
ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
σε ένα υπόλοιπο κουρασμένης αφής
_εμμονικό δίκαιο_
γέρνω και αφήνω τη ναυτία του στομάχου μου
το εσωτερικό μου κατακλύζει τη θορυβώδη εξασθένιση της ζωής σου
πόση απουσία
_κρεσέντο_
προτίμησες να στροβιλίζεσαι
κιʼ ας ήξερες
φάλτσο στα πλήκτρα μας
να κάνεις
ξημέρωσα πόθο
νύχτωσες φυγή
εμμονικό δίκαιο
στις παρτιτούρες
στα λευκά
στα μαύρα
ύφεση_ δίεση, εσύ.
Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν.
15.12.11
Η Μαρία Τσιράκου γεννήθηκε στην Πάτρα, το 1973. Παρακολούθησε μαθήματα στο Οικονομικό πανεπιστήμιο της Παβία (Ιταλία) και τελείωσε σχολή δημοσιογραφίας.
Γράφει ποίηση και ασχολείται με τη φωτογραφία. Ποιήματα και φωτογραφίες της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.
Τον Απρίλιο του 2010 κυκλοφόρησε την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Εν Πορεία…» από τις εκδόσεις Πικραμένος.
Υπάρχουν κάποιες γραφές που σου αποπνέουν κατευθείαν την αίσθηση μιας “αρχοντικής” θεώρησης των πραγμάτων.
Είναι τόσο λεπτότατοι οι χειρισμοί των διαχωρισμών που επιχειρούνται μες στην ποιητική τους διαδικασία..Τόσο ωραία ακουμπισμένα τα λευκά και τα μαυρα τους πάνω στις λέξεις..Τόσο συμβαίνοντα τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την κάθε ταρακούνηση των στιγμών τους..
Και θα μπορούσα να συνεχίσω και σε άλλα ακόμη αν δεν ήταν ήδη πρωί και ο συντονισμός της σύλληψης με την σκέψη και της σκέψης με την διατυπωση δεν ήτανε σε τέτοιο κακό χάλι..
Τα σέβη μου και τα συγχαρτήρια μου κυρία Τσιράκου..
‘Φώναξα δίκαιο την ώρα που χυνόμουν’.
Μαρία Τσιράκου
…
Χαλάλι σου μελαχρινό κορίτσι:
…
Γονυπετής εκύμηνα πουλί
ν’ ανακαλύπτω
τ’ άγνωστο
την τρύπα
το νερό μου.
Κώστας Ρεούσης
Ένα High Sky Ποίημα, απ’ το υπό έκδοση “Ένα Τσεκούρι Κάθεται”, Εκδόσεις Φαρφουλάς 2014.
(αν μου επιτρέπει ο Χωρολάτρης)
Υπάρχουν κάποιες γραφές που σου αποπνέουν κατευθείαν την αίσθηση της θεώρησης των πραγμάτων.
——————————————–
Υπάρχουν τρία πράγματα.
– θεωρώ πολύ σημαντικό να διαβάζεις ποίηση (επίθετα το τύπου καλή ή κακή δεν αφορούν την ποίηση αλλά την ηθική) φτιαγμένη και βασισμένη σε καθημερινές λέξεις και να εισπράττεις δια μιας την απουσία μιας κουραστικής επιτήδευσης ενός φορτωμένου ποιήματος (δεν εννοώ να μην επιτρέπεται η χρήση μη καθημερινών λέξεων – εξάλλου η ποίηση θα μπορούσε να είναι η αφορμή να επαναφέρουμε όλες τις λέξεις που χάνουμε και πάλι στο λεξιλόγιό μας)
– η ποίηση αν είναι, είναι μόνο ωραία αν δεχθούμε ότι το ωραίο (υποκειμενικό αφού αφορά τον αναγνώστη, τον ακροατή, το θεατή κλπ) είναι αυτό στο οποίο όταν εκτεθείς σου εγείρονται μέσα σου οι ιδέες των σχέσεων (από τον ορισμό του Diderot)
– η διαπίστωση μου άρεσε ή δεν μου άρεσε έχει να κάνει με το αν αυτό που διαβάσαμε (για την ποίηση) ήταν ωραίο (για μας) και υπό αυτή την έννοια η απόφανση: μου άρεσε (ή το αντίθετο) δεν έχει νόημα να κοινοποιείται.
Υπό αυτή τη θεώρηση το μόνο που θα είχε νόημα και περιεχόμενο θα ήταν, στα οποιαδήποτε σχόλια, να καταγραφόντουσαν οι συνειρμοί, οι ιδέες, τα συναισθήματα, οι σκέψεις κλπ από αυτό που διαβάσαμε και ανακατέψαμε εντός μας με τις δικές εμπειρίες και προφανώς στην ποίηση που κανείς δεν την είδε ωραία να μένουν κενά (τα σχόλια).
[Θα επιλέξω όλα αυτά να τα κρατήσω μέσα μου]
ΥΓ. και όταν μιλάω για σχόλια, δεν μιλάω για κριτική που είναι τελείως άλλο πράγμα (ένα επιστημονικό φιλολογικό έργο και ένας αποστασιοποιημένος χωροχρονικά απολογισμός)
” Εις τους αιώνας των αιώνων εγώ και, ίσως εσύ .”
Η ” ύπαρξη ” αποτυπωμένη στον καμβά
από έναν Picasso Dali Kandinsky .
Λόγια, λόγια, λόγια… αχαρακτήριστων σχολιαστών που δεν.
“Το σώμα ξέρει”: Ο Μικρός Ναυτίλος, Οδυσσέας Ελύτης.-
Γιώργο Μίχο, από τη στιγμή που ξεφεύγουμε από τη συναισθηματική αντιμετώπιση της επίδρασης του ποιήματος αναγκαστικά για μία τέτοια αναζήτηση χρειάζεσαι ένα αντικειμενικό (άρα απόλυτο) πλαίσιο. Υπάρχει; Αν το πλαίσιο εξελίσσεται με την ενασχόληση, δεν είναι πλαίσιο.
Ό,τι είσαι κριτικός (όπως τουλάχιστον τον ανέφερα νωρίτερα και παρακάτω σε αυτό) το έχεις αποδείξει, αλλά αν γνωμοδοτήσουν και άλλοι κριτικοί (χωρίς εισαγωγικά), όσοι αυτοί τόσες και οι γνώμες.
Το θέμα για μένα του επαρκούς αναγνώστη (που είναι μία τεράστια κατάκτηση και φοβάμαι αφορά ελάχιστους, στους οποίους δεν διεκδικώ θέση) έχει να κάνει μόνο με αυτόν και με την εμπειρία ανάγνωσης.
Ένας σωστός κριτικός, για μένα, δεν είναι αυτός που θα απαιτήσει η θέση του να είναι το μέτρο, αλλά αυτός που θα συνεισφέρει στο να ξεκλειδώσει αυτός που διαβάζει και να γίνει αναγνώστης, να μπορεί δλδ να ανακαλύπτει/ανακαλύπτεται (όχι όμως αυτό που θα του υποδεικνύεται) μέσα στο ποίημα.
Αγαπητοί Σχολιαστές,
Απέχετε Παρασάγγας Από Τη Νόηση Της Γυναικείας Ποιητικής Δημιουργίας.-
κε Ρεούση, επειδή το σχόλιό σας (νο2) το θεώρησα υποδειγματικό για σχόλιο (γραφή- ανάγνωση- συναισθήματα και συνειρμοί- ανάγκη στον αναγνώστη για ξέβρασμα της εμπειρίας στο χαρτί) απλά προτίμησα να μην πως γιατί στα μάτια μου διάβασα ωραία ποίηση, αλλά να αναφέρω γιατί συμφωνώ με τον τρόπο σχολιασμού σας.
Ως προς το ανωτέρω, μετά από 26 χρόνια γάμου, επαυξάνω :-))
Κύριε Πρίμπα, αποδέχομαι το σχόλιό σας. Ως προς την τελευταία πρόταση του σχολίου 11: Μετά από 42 χρόνια αμιγώς εργένικης ζωής, επαυξάνω από τη μεριά των πανδρεμένων γυναικών… ψέγοντας! Αυτά. Καλό Π/Σ/Κ.
San …… Mijos ο San….. Migos o San… Mixos
siempre santo
Εμμονικό Δίκαιο …πόσο όμορφο… ακουμπούσα τα λευκά
ακουμπούσες τα μαύρα
φάλτσο νύχτα
κόντρα ζωή
πάνω στα πλήκτρα μας
Αληθινή ποίηση που εκφράζει το αίμα του Έρωτα και την λύτρωση της μνήμης…
Πολύ δυνατά και τα τρία ποιήματα…
Καλή συνέχεια, κα. Τσιράκου.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ,
σε όλους όσοι βρήκαν κάποια ομορφιά στους στίχους μου.
Finding Beauty από τον αγαπημένο μου Craig Armstrong.
Ευχαριστώ…