Woman in Sale (ή αλλιώς χιονάτη)
Και οι επτά με διεκδίκησαν
από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.
Αφέθηκα
-άλλο που δεν ήθελα!
σε ορέξεις λάγνες
σε επιθυμίες τεμαχισμένες
την δική μου την κράτησα καλά φυλαγμένη ωστόσο.
Με διεκδίκησαν και οι επτά
από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο.
Μετρούσα
-ανάγκη βλέπετε!
λαχτάρας πόντους
μοναξιάς μήκη
και πήρα κοντές ξεφτισμένες λινάτσες
παραμυθιών που κανείς πια δεν διαβάζει.
Προσύμφωνα γάμου, γάμου προσύμφωνα
παράφωνα ερώτων.
Ξεπουλήθηκα
από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο
κι ας με διεκδικούσαν σαν γίγαντες.
Μα να μην προσέξω πώς ήταν νάνοι!
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης 2011/biennale
Woman in red (ή αλλιώς κοκκινοσκουφίτσα)
Το έλεγα!
Από την πρώτη κιόλας πινελιά το έλεγα.
Δεν μου πάει το κόκκινο
με τέτοια σκουριά τόσων σελίδων πάνω μου
από πάππου προς πάππου η ιστορία
το κόκκινο δεν μου ταιριάζει.
Βάλε λίγο λευκό
να μην ξεχωρίζω στο πράσινο του δάσους
ούτε το δισκάκι μου με τα φρούτα
ούτε η κάπα μου. Κυρίως αυτή
λευκή να την κάνεις
νʼανεμίζει στου λευκού το τίποτα
μιας σελίδας δίχως μαμάδες και πεθερές.
Τους παλιούς τους λύκους εξάλλου τους σιχάθηκα
με την δήθεν φοβέρα τους και τα δόντια μασέλα
με κούρασαν τα γαμψά νύχια και η βραχνή φωνή.
Ναι! χίλιες φορές να χάνομαι
σε άχρωμους ιστότοπους νέου παραμυθιού
με δάση καλώδια κι ήχους ηλεκτρονικούς
να πηδώ από το ένα chatroom στο άλλο
δίχως κλειδιά και πόρτες ξύλινες
να βλέπω μέσα από την κλειδαρότρυπα του FB στιγμές αγνώστων
νʼαπλώνομαι στον καναπέ μου δίχως λύκους και αρπακτικά…
Λευκό, χίλιες φορές λευκό του πάγου
του γλυπτού
να μην δίνω στόχο
να βλέπω να μην με βλέπουν
να σχολιάζω να τους μπλοκάρω
μόνη
μόνη
μόνη
μόνη
(με μόνη συντροφιά την νέα μου κάπα…
που από εμένα την ίδια με προστατεύει!)
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης 2011/biennale
Woman in sleep (ή αλλιώς κοιμωμένη)
Ένα δύο τρία τέσσερα πέντε έξι επτά οκτώ εννέα
δέκα φτου και βγαίνω…
αλλά όλο και το ανέβαλα
όλο και γραπωνόμουν στον κορμό του δέντρου
σε αβέβαιες κινήσεις της ψυχής
στο αβέβαιο τέλος ναρκοληπτικού παραμυθιού.
Εφηβεία, ξενύχτια, έρωτες, συμβίωση, παντρειά, παιδί,
σπίτια, αυτοκίνητα, δάνεια, διαζύγιο, συναντήσεις φίλων
ξανά παιδί, δουλειά, ανεργία, ξανά δουλειά τετράωρο,
γέρασα πια… Ένα δύο τρία τέσσερα πέντε έξι επτά οκτώ εννέα
δέκα φτου και βγαίνω…
αλλά όλο και μπέρδευα την σειρά των αριθμών
μια ύπνο μια ξύπνιο, μια εδώ μια εκεί, μια πάνω μια κάτω
ζαλίστηκα από το σκαμπανέβασμα, βρες τον πρίγκιπα,
σε βρήκε η κακιά μάγισσα, έπεσα και εγώ να κοιμηθώ
μπας και ησυχάσω…
πώς περάσαν 100 χρόνια!
Ένα δύο τρία τέσσερα πέντε έξι επτά οκτώ εννέα
δέκα φτου και βγαίνω…
Όχι δεν βγαίνω!
Εδώ θα κάτσω,
πάνω στον τοίχο με το μέτωπο κολλημένο σαν σʼ εξώφυλλο βιβλίου.
Δεν βγαίνω σου λέω!
Αρκετά κοιμήθηκα τόσα χρόνια
τώρα θέλω
να μετρώ
να μετρώ
να μετρώ
μέχρι να κοιμίσω
τους παραμυθάδες όλου του κόσμου!
Θεσσαλονίκη, Οκτώβρης 2011/biennale
τρία ολοκαίνουργια ποιήματα μου
Που έλαβαν χώρα στο από κοινού Project που παρουσιάστηκε στην Biennale Νέων Μεσογείου
Από τις 25 έως και 28 Οκτωβρίου στο bar/bistrot “coq au zen”.
Δε μου πάει το κόκκινο
με τέτοια σκουριά
τόσων σελίδων πάνω μου…
………………………………………………
πολύ δυνατή φωνή η Γκίτση
που μάλιστα την διεκδίκησαν ερωτικά
και οι επτά γίγαντες – νάνοι
Όπου δεν υφίσταται πραγματική ανάγκη για ποίηση
έτσι συμβαίνει: κατεβατά λέξεων εν είδει καταλόγων,σύμβολα-ολόκληρες ιστορίες ή παραμύθια συνηθέστατα και τετριμμένα και ξάφνου και η αποκάλυψη ταυτότητας, η “τρίτη Σοφιστική”(ένας καβαφίζων στίχος αναίτιος που πετιέται ξάφνου στη μέση).
Δεν ξέρω για τις biennale, αλλά η Θεσσαλονίκη ενός
Γ.Θέμελη π.χ. σε τί φταίει;
Είχα την εντύπωση κύριε Μουζάκη , ότι είστε υπέρ των ” επισήμων πανηγυριών”.
Τα ποιήματα είναι καλά. Άλλο αν ξυπνήσαμε κακομούτσουνοι και δηλητηριώδεις .
http://www.youtube.com/watch?v=TBflnkGKkFw
http://www.youtube.com/watch?v=CvQKP2OFM6Q
το λιγότερο αστεία θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω όλα αυτά.βέβαια το πρόβλημα δεν είναι η κ. Γκίτση που τόσο μπορεί, τόσο κάνει, αλλά όλη αυτή η πρεμούρα εκεί στην Θεσσαλονίκη από εκδοτικούς,παπάδες και δήμο για την κυρία.και μετά ψάχνουμε κάποιο μειονέκτημα στον Χριστιανόπουλο για να κάνουμε τους καμπόσους.τα θέλει κι εμάς ο κώλος μας
Οι γίγαντες – νάνοι μπορεί να αισθάνονται θιγμένοι.
Η γραφή κατά τη γνώμη μου έχει δύναμη κι ας ψάχνει έντονα τρόπο – δρόμο να εκφράσει μια θηλυκή άρνηση.
Πάντως μέσα στα δάση υπάρχουν κι άλλοι νάνοι εκτός τους επτά. 🙂
Καλή δύναμη, κυρία Γκίτση!
δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε σε όλα.άλλωστε σ’ αυτή τη χώρα με τους αμόρφωτους,αντιαισθητικούς, εθνοβλαμμένους κατοίκους, το κάθε σκουπίδι που παράγεται βρίσκει κοινό και καταναλωτές.ίσως είναι καλό αυτό,τελικά, μιας κι έτσι το θέλει ο πολύς κόσμος, απ’ ότι φαίνεται.οι πράξεις όμως κι η ροπή προς κάτι, ακυρώνει την οποιαδήποτε αίτηση προς το αντίθετο.με λίγα λόγια κύριοι, αν αυτά θέλετε, με αυτά θα ζείτε.μην κλαίγεστε όμως αργότερα για τις επιλογές σας.
καλή δύναμη σε όλους
Ας είμαστε λίγο πιο επιεικείς με τους νέους ποιητές. Η ισοπέδωση κατά τη γνώμη μου είναι απαράδεκτη. Στην τέχνη γενικότερα και την ποίηση ειδικότερα τα κριτήρια είναι τόσο υποκειμενικά που κάθε είδους αρνητική ή θετική προσέγγιση σκοντάφτει στα προσωπικά βιώματα και τις προτιμήσεις του καθενός. Και ας μην ξεχνάμε πως ένα καλό ποίημα μπορεί να μη μας αρέσει για καθαρά προσωπικούς λόγους, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία του. Σκοπός κάθε αρνητικής κριτικής θα πρέπει να είναι να βοηθήσει τους δημιουργούς να βελτιώσουν τις όποιες αδυναμίες τους. Θα ήταν καλό λοιπόν η όποια κριτική να γίνεται με επιχειρήματα και όχι με αφορισμούς.
Διάβασα τα ποιήματα και είδα και τα βίντεο.
Υπάρχει σίγουρα ένας υπέρμετρος ενθουσιασμός, που όμως δε μ’ αρέσει. Δε ξέρω βέβαια, μπορεί σε άλλους να αρέσει.
Κατά τη γνώμη μου δεν θα πρέπει να παίρνουμε την ποίηση τόσο πολύ στα σοβαρά.
Καλή συνέχεια.
Όποιος φέρεται δημοσίως ως ειδικός- και όχι ως ευαίσθητος- θα ήταν καλό να είναι πιό αντικειμενικός .
Αυτά και για τον απόηχο της τελευταίας φάρσας για τον Χριστιανόπουλο.
Είμαι περίεργος (θανάσιμο κουσούρι)
τι θα είχε γράψει , εάν ο τίτλος ήταν
woman in love !!!!!
Άλλο φάρσα κι άλλο ασυμφωνία.
Πολύ κακό θα πω όχι για το τίποτα βεβαίως αλλά για το κάτιτι.
Τα εδώ γραπτά έχουν μια ατμόσφαιρα η οποία όμως αντλείται περισσότερο από τους τίτλους παρά από το σώμα τους.
Το τρίτο γραπτό το θεωρώ ως το πιο καλογραμμένο.
προσωπικά δεν με ενόχλησαν τα γραπτά.κανένα γραπτό δεν με ενοχλεί.με ενόχλησε η συμπεριφορά και η ατμόσφαιρα στα βίντεο.εδώ το κακό έχει γίνει πλέον.δεν υπάρχει ούτε γυρισμός ούτε διόρθωση.τα γραπτά διορθώνονται, αυτού του είδος οι συμπεριφορές όχι.Life style δήθεν ποιητικές-καλλιτεχνικές εκδηλώσεις σπρωγμένες από δήμο και παπάδες.εκπομπές με δυο γλάστρες κι έναν τυπάκο(πως αλλιώς να τον χαρακτηρίσω;) περι ποίησης;για γέλια πραγματικά…μόνο εμένα ενοχλούν;μπορεί να το χω εγώ το πρόβλημα τελικά…ας κάνω τον μαλάκα
να μην την παίρνουμε στα σοβαρά την ποίηση λέει ο γιάννης μ.να μην την παίρνουμε όχι.όταν είναι όμως ποίηση κι όχι όταν περνιέται για τέτοια.
Να αφήσουμε καλύτερα τη διαλεκτική του νηπιαγωγείου και να ενθαρρύνουμε νέους ανθρώπους υπεύθυνα , δίπλα τους και όχι με τον αέρα του φτασμένου.
Σηκώνεται κανείς το πρωί , ανοίγει το κουτί και λέει ,ας τον τσεκουρώσω αυτόν που κάνει τον ποιητή. Σαν πρώτη πρωινή ενέργεια μου δημιουργεί αλλεργία.
Αφήστε και κανένα λοξό να ξεχωρίζουν οι καμαρωτοί…
Στην άλλη γωνιά περιμένει το αύριο. Θα ξαναγεννηθούμε ;
είσαι εκτός τόπου και χρόνου εσύ αναγνώστη;γιατί δεν αφήνεις για λίγο τον σχολιασμό και να βγεις για κάνα ποτάκι, να σου περάσει και η αλλεργία;λες πράγματα άσχετα με την συζήτηση.κουβέντες στον άερα…δίπλα στους νέους ανθρώπους.η κυρία έχει τόσους ανθρώπους ΄διπλα της.διαβάστε στο site της, δεν έχει ανάγκη από εμάς που μόνο φτασμένοι δεν είμαστε.
και σιγά την λόξα;άμα ήταν έτσι η λόξα φίλε μου θα χαν πεθάνει οι λοξοί απο ντροπή.
Σε άλλο τόπο και άλλο χρόνο αγαπητέ Βασίλη..και πολύ γουστάρω που δεν με καταλαβαίνεις , αφού ” δεν έχεις πρόβλημα με τα γραπτά , αλλά είδες τα βίντεο και τo side ” και σχημάτισες γνώμη.
Καληνύχτα σας κύριοι. Δικός σας ο σχολιασμός και τα ποτάκια. Τι να βγάζω τη χολή μου στο διαδύκτιο.Από τι θα με σώσει ; : D
@ 21
Eμ , ήταν ανάγκη να σας χτυπήσουν δέκα φορές την πόρτα , για να πείτε μια κατανοητή γνώμη ;
Γειά σας και πάλι.
Συγκεκριμένος όπως πάντα κύριε Μίχο , κι η γνώμη σας βαραίνει και για την απολαυστική γραφή σας.
Μπορεί να μην υπάρχει το παπαδαριό στα side πολλών άλλων , μα οι αυτάρεσκες συνεντεύξεις και η προβολή καμαρώνει πρώτη θέση.
Και πρώτη θέση και στην αντιμόδα που πουλά , ώστε ως δυστυχής Αναγνώστης ούτε τη μάνα μου δεν εμπιστεύομαι πια.
Και για να μη γέρνει η βάρκα απ’ τη μεριά των ”δικαιωμένων ” , εγώ θα ήθελα ν’ ακούσω τη γνώμη σας και για την ποίηση της κ. Γκρίτση.
Όχι για να σας προκαλέσω , αλλά γιατί της δίνω σημασία.
προσωπικά δεν μπήκα στον κόπο να σχολιάσω τα ποιήματα γιατί είναι ηλίου φαεινότερο πως είναι κακά ποιήματα.αλλά είναι η πρώτη φορά που διαβάζουμε κακά ποιήματα;όχι βέβαια.δεν είναι κάτι καινούριο ούτε κάτι που ενοχλεί ή εξοργίζει.το υπόλοιπο όμως ενοχλεί.και εξοργίζει.η χώρα έχει πιάσει πάτο κι εμείς γουστάρουμε να χαριεντιζόμαστε κουβαλώντας 10 ποιήματα της πλάκας σαν άλλοθι της παρακμής μας.αυτά και τέλος από μένα.
δεν έγινε κάτι τέτοιο απ’ τη μεριά μου.αν ήταν καλά ποιήματα δεν θα μ’ ένοιαζε καθόλου.θα λεγα πάει στο διάολο.τα ποιήματα τουλάχιστον αξίζουν.εδώ όμως δεν συμβαίνει αυτό.η αξία των ποιημάτων είναι δυσανάλογη της προώθησης.και για μια νέα ποιήτρια έτσι;
η αλήθεια είναι πως σπανίως ψάχνω στο νετ πληροφορίες για κάποιον που διαβάζω.πληροφορίες τέτοιου τύπου εννοώ.κι εδώ πάλι δεν θα έψαχνα κάτι αν δεν υπήρχε η σημείωση για την Biennale.
πρώτον με χαλάνε – για να χρησιμοποιήσω την φρασεολογία σας – οι ελιγμοί ,όπως και το όταν αντιλαμβάνομαι προχειρότητα στην κριτική του στυλ μ’ αρέσει δε μ’ αρέσει.
Γι’ αυτό υποστήριξα την ανάρτηση. Είπα ότι τα ποιήματα είναι καλά και προσπαθούν να βρουν έντονα δρόμο έκφρασης , γιατι είναι παγια άποψη μου να μην πιάνω κανένα από τα μούτρα , ειδικά όταν νομίζω ότι έχει κάτι να πει – άσχετα αν το έχει βρει ή όχι κατά πως κρίνω εγώ.
Τα βιντεάκια δεν θα μπω ακόμα στον πειρασμό να τα δω. Με ενδιαφέρουν τα ποιήματα και θα σχηματίσω τη γνώμη μου όπως εγώ θέλω.Κάποια στιγμή θα τα κοιτάξω, όχι τώρα.
Γενικά ιστολόγια άλλων δεν παρακολουθώ . Δεν αναφέρθηκα λοιπόν σε σας και προς το παρόν με αφήνει αδιάφορο αν έχετε.
Η πολιτική μου άποψη και η άποψη για το παπαδαριό αφορά εμένα και δεν με ενδιαφέρει , αν δεν μπορείτε να με κατατάξετε σε μια ομάδα .
Δεν απενοχοποιώ κανένα παπαδαριό , όμως δεν βλέπω διαφορά μεγάλη στα λιβάνια και τα κρατικά βραβεία π. χ.
Το πως ελίσσεται κανείς ανάμεσα σ’ αυτά το ξέρει ο ίδιος συνήθως.
Δεν ενοχλήθηκα από την κριτική στα πέριξ του κ. Καλογήρου , αλλά από τους ελιγμούς του, τους οποίους συνεχίζει και κάνει.
Δεν σας κρύβω ότι είμαι προκατειλημμένος απέναντι σας εξαιτίας της ανάρτησης για τον Χριστιανόπουλο. Όχι γιατί τον θεωρώ σπουδαίο , αλλά γιατί υπήρχε μένος γι’ αυτό που ακριβώς λέτε : δεν κρίναμε την ποίηση , αλλά την άρνηση του βραβείου.
Θεωρώ λοιπόν , πως όταν βγαίνετε και ζητάτε την γνώμη άλλων στην δική σας ανάρτηση , έχετε και μια παραπάνω ευθύνη όταν σχολιάζετε. Δείτε το και σαν θετική κριτική στο πρόσωπο σας.
σωστά. μόνο όταν ζητας ως οικοδεσπότης τη γνώμη αλλονών, λες πρώτα τη δική σου. Αν έχεις.
Σαν ιδέα την βρίσκω πολύ καλή. Τρεις “παραμυθένιες” που αποδομούνται.
Η Γκίτση προέρχεται απ’ τον Λειβαδίτη και μ’αυτά τα ποίηματα της προσπαθεί να πάρει μια άλλη κατεύθυνση, πιο μοντέρνα.
Προσωπικά βρίσκω ενδιαφέρουσα την επίδραση της ποίησης από τη Θεολογία ή την θρησκευτικότητα γενικά. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα πέρα απ’ τον Λειβαδίτη όπως για παράδειγμα ο Παπατσώνης. Ακόμη κι ο όψιμος Λίκος στράφηκε στον Θεό. Και στο εξωτερικό ας σκεφτούμε τον αιρετικό Παζολίνι που πήρε και το βραβείο της Καθολικής Εκκλησίας ή τον υπέροχο Ροζέ Καγιουά. Βέβαια άλλο πράγμα το Ιερό στην Τέχνη κι άλλο η θρησκευτικότητα (εδώ μου έρχεται ο Μπατάιγ).
Δεδομένων των πολύπλευρων σπουδών της στη Θεολογία και της αγάπης της για την ποίηση, η Αναστασία Γκίτση θα μπορούσε ίσως να μας δώσει ποίηματα προς την παραπάνω κατεύθυνση που αναφέρω (ή ακόμα και μελέτες). Χρειάζεται βέβαια μεγάλη τόλμη για κάτι τέτοιο γιατί οι “θεσμοί” δεν συγχωρούν αναίδειες δεδομένης της Δογματικής και της δαφνοστολισμένης καριέρας (αν βέβαια το προσδοκόμενο είναι υψηλό προς χάρη της Τέχνης).
Βέβαια εικασίες κάνω αλλά η Γκίτση εκτέθηκε νωρίς (απ’ το 2000) και τον τελευταίο καιρό την βλέπω να συμμετέχει ενεργά στις ποιητικές εκδηλώσεις της συντηρητικής πόλης μας και μια φορά που την άκουσα να μιλάει σε μια παρουσίαση την βρήκα ενδιαφέρουσα.
Εύχομαι καλή και απρόβλεπτη συνέχεια.
Θα συμφωνήσω με την στάση του Β. Καλογήρου, του Δ. Μουζάκη και, βέβαια, με το διεισδυτικό σχόλιο του Γ. Μίχου.
Η κυρία Γκίτση, θα ήταν καλό να αφήσει τις δημόσιες σχέσεις και την αυτοπροβολή της, και να δει λίγο την ουσία της τέχνης της… Οι δυσαναλογίες βγάζουν μάτι!
Η ποίηση είναι βασανιστική ακροβασία ανάμεσα στο άρρητο και στο ρητό. Μα η γραφή αυτή φαίνεται να έχει επιλέξει την εύκολη ρητορεία και την κάπως ημερολογιακή εξομολόγηση.
Βέβαια, θα πρέπει να επιλέξει και το “κοινό” της. Γιατί, αν αρκούμαστε σε ένα μέτριο κοινό, που χαϊδεύει τις μετριότητές μας, τότε όλα είναι, ή μάλλον φαίνονται, ωραία. Αλλά, όπως λέει και το τραγούδι, “ό,τι αξίζει, πονάει κ’ είναι δύσκολο”…
Y. Γ. Τα χρήματα (και τα σπουδαία βιογραφικά) πολλοί τα εμίσησαν, την (ποιητική) δόξα ουδείς!
Έχουν μια φρεσκάδα οι εμπνεύσεις. Κι ωστόσο ο πειρασμός της εύκολης γραφής, πίσω σε εδεύτερο επίπεδο;
Ο κ. Γκότσης Δ. @2, θέτει καλά το ζήτημα για μια παράδοση ποιητκή της Σαλονίκης. Και είναι καλό, αν όχι να τη σεβαστεί η νέα ως δημιουργός, τουλάχιστον να την “ακούσει”!
Κι όμως οι στίχοι της ανάρτησης δε μιλάνε πια μόνοι αυτοί για την τέχνη της δημιουργού. Έρχονται και τα γιουτουμπάκια και προδίδουν πολλά απίθανα, που εκθέτουν αντί να βοηθούν: 3 απανθίσματα προβληματικού λόγου [και όχι μόνον!]:
Εκλεκτ(ικ)ές παραινέσεις:
«…Ένας καθηγητής μου στη Θεολογική είχε ένα οξύ ματιά …» [: ΡΡΤGRS και διέβλεψε το ποιητικό της ταλέντο!]
Εκλεκτ(ικ)ές καταβολές:
«…Η αλήθεια είναι ότι η γιαγιά μου έγραφε…»
Εκλεκτ(ικ)ές ατάκες:
«Ζούμε σε αποιητικούς καιρούς, θα έλεγα, γενικότερα…»
Μετροέπεια γαρ…
Να καταθέσω κάποιες σκέψεις – όχι απαραίτητα σωστές ενδεχομένως , αλλά που με προβλημάτισαν αυτές τις μέρες .
Αν η Αναστασία ήταν Αναστάσιος , θα έπαιρνε τόση έκταση η ανάρτηση ; ( Με δεδομένο πάντα και κάποια σχόλια που διαγράφτηκαν )
Μες στη χρονιά αναρτώνται στο ποιείν εκατοντάδες ποιήματα πολλά από τα οποία είναι πράγματι χάλια. Δεν είδα να ασχοληθεί κανείς τόσο μ’ εκείνα . Είναι οι διασυνδέσεις της Γκίτση αυτές που σε τόσους ξυπνούν την ανάγκη να υπερασπιστούν την ποίηση απ’ αυτό που κινδυνεύει ;
Αν η Γκίτση δεν είχε τις ευλογίες του ιερατείου , αλλά αυτές ας πούμε , της εναλλακτικής αριστεράς , θα τύγχανε τόσο αποδοκιμαστικής κριτικής ;
Από την Γκίτση κινδυνεύει η ποίηση ; Απ’ την αφέλεια της ; Απ’ τα βραβεία που πήρε ή θα πάρει ;
Τα ‘χει αυτά ανάγκη η ποίηση ;
Ποια ανάγκη καλύπτουμε εδώ όλοι και πόσο ανάλγητα μπορεί κανείς να υποδεικνύει σε κάποιον άλλο το δρόμο το σωστό. Ποιος υπακούει στην αυστηρότητα του δείκτη και ποιος αναλαμβάνει υπεύθυνα ρόλο καθοδηγητή ;
Εγώ επιμένω , πως υπάρχει τρόπος να προσεγγίσεις τον άλλο και να του πεις αυτό που θες χωρίς να τον προσβάλλεις. Όσοι έχουν παιδιά μπορεί να τον ξέρουν.
Και ίσως κάποιες φορές θα ήταν προτιμότερη η σιωπή. Ή μήπως συχνά φωνάζουμε σε κάποιους , γιατί δεν μπορούμε να τα πούμε σ’ αυτούς που τους αξίζει να τ’ ακούσουν ;
Αναγνώστη, εγώ, όπως και οι άλλοι νομίζω, τη γνώμη μου είπα. Ίσως κάπως αυστηρά και απόλυτα, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου.
Δεν θέλω να το παίζω ούτε καθηγητής και κήνσορας, ούτε καθοδηγητής και σπουδαίος. Επίσης όμως, δεν μου αρέσει να το παίζω και “παιδαγωγός”…, δηλαδή να χαϊδεύω αυτιά και να υποκρίνομαι. Υπάρχουν πολλές “παιδαγωγικές” μέθοδοι άλλωστε…
Το φύλο της κυρίας Γκίτση δεν παίζει κανένα ρόλο. Ούτε οι θρησκευτικές και πολιτικές της πεποιθήσεις, που άλλωστε τις αγνοώ. Οι δυσανάλογες αξιώσεις της είναι που παίζουν ρόλο. Τίποτε άλλο.
Φίλτατε Αναγνώστη, δεν ξέρω αν το πρόσεξε και κάποιος άλλος, ή αν είναι δική μου αντίληψη, αλλά η αμεσότητα και η ετοιμότητα σας προς υπεράσπιση επιδέχεται διάφορες ερμηνείες. Εσείς μπορείτε να απαντήσετε για τον εαυτό σας στα ερωτήματα που εσείς θέτετε ανωτέρω;
Αγαπητή Sophie,
θα έλεγα πως η ειλικρινής κατάθεση προβληματισμού με αφορμή μια ανάρτηση και όχι προς υπεράσπιση μιας ανάρτησης , όπως λέτε , δημιουργεί τα πλείστα ερωτήματα όπως φαίνεται σε πολλούς .
Στον καθένα για δικό του λόγο ( ίσως και γιατί άγγιξα τη φλέβα που πονά )
Άλλα κίνητρα δεν έχω και δεν καταλαβαίνω για ποιές ερμηνείες μιλάτε.
Πρέπει πάντα πίσω από μια άλλη προσέγγιση να κρύβεται κάτι σκοτεινό ;
Αγαπητέ κ. Ράπτη , αυτό προάγει τον διάλογο.
Κατά τον ίδιο τρόπο επιδέχεται κριτικής και η παροχή πληροφοριών. Από μια πρόχειρη έρευνα διαπίστωσα , ότι πάνω από δέκα δήμοι κάνουν κάθε χρόνο λογοτεχνικούς διαγωνισμούς : ανακοινώσεις στον τύπο , συνεντεύξεις συγκινητικές των βραβευθέντων , ρεπρτάζ στα κατά τόπους τηλεοπτικά δίκτυα , ευκαιρία δημιουργίας μερικών ακόμα ιστοσελίδων. Το Νόμπελ περιμένει στη γωνιά.
Εμένα αυτό με κάνει να γελώ και είναι λόγος να κρατήσω αποστάσεις , σαν άνθρωπος , όχι σαν λογοτέχνης που δεν είμαι . Συμβαίνει απλά να διαβάζω ποίηση . Αυτό είναι το κουσούρι μου.
Προτιμώ να διαβάζω λοιπόν και να αδιαφορώ , αν ονειρεύονται οι ποιητές που διαβάζω δάφνες. Κι εγώ πολλά όνειρα είχα , μα τ’ άφησε όνειρα η ζωή . Για κάποια ήταν καλύτερα έτσι : )
Όποιος είναι να ξεχωρίσει , θα ξεχωρίσει για άλλους λόγους κι όχι γιατί ανάβει το κεράκι του.
Ερωτήματα τέθηκαν , απαντήσεις δόθηκαν , κάποιες άλλες είναι καθ’ οδόν. Για όλους.
Να είμαστε όλοι καλά να τα λέμε. Καλή σας μέρα.
οι παρέες πια επιτελούν το μαξιλάρι εκτόνωσης της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης…πάρτε το χαμπάρι, δεν θα συναντιόμαστε για ένα ποτήρι ρακή, αλλά θα παίζουμε κλωτσομπουνίδια μεταξύ μας πάνω και κάτω από τη μέση…οι εύθικτοι παρακαλούνται να προσαρμοσθούν λίαν συντόμως…καθώς και οι διαχειριστές…
Δεν προσδοκώ να δω το σχόλιό μου αναρτημένο. Έτσι κι αλλιώς αυτό (η διαγραφή σχολίου μου) έχει συμβεί αρκετές φορές τους τελευταίους μήνες.
Εάν μολοταύτα, δεν το διαγράψετε και αυτό, θα ήθελα να απευθύνω στους δύο διαχειριστές μία απλή ερώτηση: γιατί υβριστικά σχόλια ή τουλάχιστον ακραίως επιθετικά ενάντια σε πρόσωπα (και καταστάσεις) δεν διαγράφονται από εσάς, όταν αυτά προέρχονται από τους κ.κ Βουτυρόπουλο (με το κανονικό του όνομα ή με τα κατά καιρούς ψευδόνυμα που χρησιμοποιεί), Μουζάκη, Μίχο και Καλογήρου;
Σπεύδω να διευκρινίσω πως δεν έχω καμμία αντιδικία προσωπική με τους παραπάνω σχολιαστές και το εννοώ. Απλά μου φαίνεται περίεργο και μεταξύ μας, όχι και δείγμα δημοκρατίας, να διαγράφεται το σχόλιο για την ποιότητα των αναρτήσεων του Καλογήρου καθώς και να διαγράφονται με συνοπτικές διαδικασίες τα δύο σχόλιά μου, που, πάλι μεταξύ μας, αιχμηρότατα μπορεί να ήταν, αλλά όχι επιθετικά και κακόπροαίρετα και ο Καλογήρου να συνεχίζει απτόητος…
ΥΓ
Σας εύχομαι καλή συνέχεια. Έτσι κι αλλιώς, όπως αναφέρει και ο κ. Παστάκας, η Ελλάδα περνάει κρίσιμες στιγμές. Δεν πρόκειται να σας ‘ξαναενοχλήσω’ με σχόλια-αναρτήσεις μου. Υποθέτω πως και το ‘ποιείν’ μια χαρά θα επιβιώσει και εγώ μια χαρά θα συνεχίσω-ευτυχώς- εκτός Ελλάδας.
Με αγάπη,
Γιώργος
Εγώ θα ήθελα να σχολιάσω το φαινόμενο καλογήρου. Προκειμένου να τραβήξει την προσοχή ένα τέτοιο άτομο το παίζει αντι – συστημικός, κριτής των πάντων (χωρίς κρίση απλά βρίζοντας ή σαρκάζοντας) φτάνοντας ίσως και μέχρι την προσωπική ζωή αυτού που εκθέτει το έργο του εδώ μέσα χωρίς καν να ασχολείται με το έργο δίνοντας του απλά τον χαρακτηρισμό σκουπίδι. Παίρνει λοιπόν αυτό το υφάκι ο καλογήρου χωρίς να του διαγράψει κανείς τα σχόλια (γιατί άραγε;) σιγοντάρουν και δυο τρεις “φίλοι” από δίπλα να πάρουν λίγο απ την δόξα του “επαναστάτη” κατά του κατεστημένου, καλογήρου κι έτσι έχουμε μια ωραία σούπα που αρέσει σίγουρα σε πολλούς από τους εκατοντάδες αναγνώστες του ποιείν για να φύγουν κι αυτοί ικανοποιημένοι και χορτασμένοι από εδώ μέσα αδιαφορώντας βέβαια αν έχει προσβληθεί και ίσως ανεπανόρθωτα, ένας άνθρωπος που απλά εκθέτει το έργο του για να ακούσει μια άποψη τεκμηριωμένη πάνω σ αυτό είτε για να επιβεβαιωθεί είτε για να διορθωθεί στον βαθμό των δυνατοτήτων του…
Βεβαίως δικαίωμα στον καθένα να γράφει ότι θέλει (είμαι εναντίον σε κάθε είδους λογοκρισία) αλλά επειδή με τον ίδιο τρόπο που “επιχειρηματολογεί” ο καλογήρου εναντίον της προσωπικότητας του άλλου (και όχι του έργου του) επιχείρησε ο Γιώργος Πρίμπας να αναρτήσει ένα σχόλιο γι αυτόν (να δούμε αν θα του αρέσει βρε αδερφέ) τρεις φορές και τις τρεις διαγράφτηκε δείχνει ότι αυτό το δικαίωμα δεν το έχουν όλοι δυστυχώς (εδώ επίσης πάει το “γιατί αράγε”;).
Κατά τα άλλα πολύ θα ήθελα να δω να καλούνε τον καλογήρου σε μια απ αυτές τις εκπομπές περί ποίησης που απευθύνονται στην πλέμπα γιατί είμαι σίγουρος πως θα του τρέχαν τα σάλια να πάει για να την καταγγείλει από τα μέσα να κάνει και ντόρο.
“Αναγνώστη” μην πας να βγάλεις άκρη, η εικόνα που εισπράττει κανείς από τα σχόλια στην ανάρτηση αυτή είναι επιπέδου πάτου ελληνικής οικονομίας.
Κυρίαρχη μάλιστα μορφή ο μέγας ΓΕΛΟΙΟποιητής Καλογήρου που μπαίνει μόνο για να βρίσει. Ο εν λόγω βέβαια πλην μίας φοράς (πίσω στο 2008) όπου προσέφερε στο χώρο ένα πόνημα για τις νύχτες που έρχονται σαν τρελές καμαριέρες και το πρωί τα δάκτυλά του έχουν σχήμα αλλόκοτο [πως λέμε ποίηση και ξενύχτι στο youporn;] δεν έχει ποτέ πει μία καλή κουβέντα για κανέναν.
Κάπου μάλιστα διάβασε το παλικάρι το “πόνημα” του μισογύνη Μπουκόφσκι:
…τα θηλυκά κρατιούνται καλά,
ζουν επτάμισι χρόνια παραπάνω
απ’ τα αρσενικά και πίνουν ελάχιστη μπύρα μιας και ξέρουν πως κάνει κακό στη σιλουέτα.
Την ώρα που εμείς τρελαινόμαστε,
εκείνες γυρίζουν
γελώντας, χορεύοντας
με σκληροτράχηλους καουμπόυδες!
Πάει καλά! Υπάρχει και η μπύρα.
Κάργα σακούλες μ’ άδεια μπουκάλια,
και όταν τραβήξεις κανένα,
τ’ άλλα πέφτουν απ’ το βρεγμένο πάτο της χαρτοσακούλας κατρακυλώντας, χτυπώντας, αδειάζοντας γκρίζες στάχτες, νοτισμένες κι αποπίματα.
Ή πάνε και πέφτουν στις 4 το πρωί,
κάνοντας τον μόνον ήχο
της ζωής σου
Μπύρα.
Θάλασσες, ποτάμια μπύρα!
Μπύρα, μπύρα, μπύρα…
Το ράδιο παίζει ερωτικά
τραγουδάκια
καθώς το τηλέφωνο σιωπαίνει ακόμα,
κι οι τοίχοι στέκονται ένα σώμα,
πάνω-κάτω,
και παντού
μονάχα μπύρα.
Έφτιαξε κι ένα blog (γκούγκλισε: «μουνιά και μπύρες» και θα γελάσεις… μπαρντόν! …Θα δεις!) να περνάει τα πονήματά του ο άνθρωπος κι έγινε αρνητικός κριτής των πάντων.
Τουλάχιστον ο Μπουκόφσκι ήταν πρωτότυπος, όχι μαϊμού…
ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ…
Είναι αυτονόητο πως από τη στιγμή που ο καλογήρου δήλωσε ότι έκρινε (sic) χωρίς να διαβάσει τα ποιήματα με βάση ό,τι έβρισκε από το γιουτούμπι, το αυτό δικαίωμα έχει και κάθε άλλος να κρίνει (α-sic-ωτο) τον καλογήρου.
ΥΓ. Υποβάλλεται για τρίτη ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φορά.
(σ’ ευχαριστούμε Γιώργο Πρίμπα, και σε καλωσορίζουμε στο ΠΟΙΕΙΝ)
Την αγάπη μου στο κοντινό Λίβερπουλ και στα Πατήσια
Όχι στη λογική της συμφωνίας, αλλά στη λογική του ειλικρινούς διαλόγου χωρίς δαμόκλειες σπάθες
Δεν έχει νόημα να αναρτήσω το σχόλιο που διαγράφτηκε τρεις φορές.
Καλύπτομαι από τους προλαλήσαντες, ιδιαιτέρως δε από το Νίκο το Βουτυρόπουλο 🙂
Το μόνο που έχω να πω είναι πως είναι ΕΜΕΤΙΚΟ, ΧΥΔΑΙΟ και ΑΝΗΘΙΚΟ κάποιος Καλογήρου που παπαγάλισε το “πόνημα” του μισογύνη Μπουκόφσκι:
…τα θηλυκά κρατιούνται καλά,
ζουν επτάμισι χρόνια παραπάνω
απ’ τα αρσενικά και πίνουν ελάχιστη μπύρα
μιας και ξέρουν πως κάνει κακό
στη σιλουέτα.
Την ώρα που εμείς τρελαινόμαστε,
εκείνες γυρίζουν
γελώντας, χορεύοντας
με σκληροτράχηλους καουμπόυδες!
Πάει καλά! Υπάρχει και η μπύρα.
Κάργα σακούλες μ’ άδεια μπουκάλια,
και όταν τραβήξεις κανένα,
τ’ άλλα πέφτουν απ’ το βρεγμένο πάτο της
χαρτοσακούλας
κατρακυλώντας,
χτυπώντας,
αδειάζοντας γκρίζες στάχτες, νοτισμένες
κι αποπίματα.
Ή πάνε και πέφτουν στις 4 το πρωί,
κάνοντας τον μόνον ήχο
της ζωής σου
Μπύρα.
Θάλασσες, ποτάμια μπύρα!
Μπύρα, μπύρα, μπύρα…
Το ράδιο παίζει ερωτικά
τραγουδάκια
καθώς το τηλέφωνο σιωπαίνει ακόμα,
κι οι τοίχοι στέκονται ένα σώμα,
πάνω-κάτω,
και παντού
μονάχα μπύρα.
που έφτιαξε ένα blog «μουνιά και μπύρες» και που μπαίνει μόνο και μόνο για να αφήσει χολή (τη στιγμή που ο ίδιος δεν στέλνει δικό του υλικό) να γίνεται ο αρνητικός κριτής των πάντων.
(Τουλάχιστον ο Μπουκόφσκι ήταν πρωτότυπος, όχι μαϊμού…)
ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ…
Και βέβαια είναι αυτονόητο πως από τη στιγμή που ο καλογήρου δήλωσε ότι έκρινε (sic) με βάση ό,τι έβρισκε από το γιουτούμπι, το αυτό δικαίωμα έχει και κάθε άλλος να κρίνει (α-sic-ωτο ή sic-ωτό ) τον καλογήρου.
Αναστασία εσύ συνέχισε, διάβασμα ξέρουμε…
Aς μου επιτρέψουν οι υπεύθυνοι να κάνω μεταξύ αστείου και σοβαρού λίγη πλάκα :
Είχα αρχίσει να νιώθω πολύ μόνος και ευτυχώς που υπάρχουν και άλλοι που είδαν αυτό που παρατήρησα κι εγώ.
Ευτυχώς , γιατί απ’ τη μια ένιωσα ενοχές , πως ξύπνησα σε κάποιους φοβικά αισθήματα κι απ’ την άλλη , άρχισα ν’ αναρωτιέμαι μήπως ανήκω στην ΚΥΠ και δεν το ξέρω … ; )
Έτσι είναι… Αργά ή γρήγορα, και οι κατα συρροήν κατακρίνοντες κρίνονται… Γιατί ο ΤΡΟΠΟΣ, πολλές φορές, βαραίνει περισσότερο απο την όποια ουσία…
Χαίρομαι για την παρουσία του κ. Πρίμπα και του κ. Πατιου. Ο οξύς αλλά και ΜΕΤΡΗΜΕΝΟΣ λόγος τους είναι σημαντικός…
Προς σφενδουράκη: ουδέποτε έκρινα την προσωπική ζωή κάποιου, μιας και δεν γνωρίζω κανέναν απʼ όσους βάζουν ποιήματά τους εδώ στο ποιείν.αλλά και να γνώριζα, πάλι δεν θα το έκανα.μπορεί να είμαι «αγενής» αλλά δεν είμαι πουστράκι.
Εσύ με κρίνεις χωρίς να με ξέρεις και δεν έχεις και καμιά εκπομπή να με καλέσεις να ρθω να σου δείξω τα σάλια μου.
Προς πρίμπα: σε είχα πει άσχετο από ποίηση στο παρελθόν και μάλλον μου το κρατάς.εμένα δεν με ενοχλεί.ο μπουκόβσκι δεν ήταν μισογύνης.εσύ είσαι άσχετος από μπουκόβσκι και όχι μόνο.
Τα ποιήματα της ανάρτησης τα διάβασα.είπα πως είναι κακά ποιήματα όπως άλλοι είπαν ότι είναι καλά.μετά έκρινα μια δημόσια συμπεριφορά με βάση ένα βίντεο από τηλεοπτική εκπομπή.τα υπόλοιπα βγαίνουν απʼ το μυαλό σας, σαφώς.
Προς Μουζάκη:τα μισά και πλέον σχόλια μου έχουν σβηστεί απʼ το ποιείν.προφανώς βαρέθηκαν οι άνθρωποι να ασχολούνται με τα σχόλια μου και το κακό εξαπλώθηκε.
Αυτά.κατα τʼ άλλα, δεν με ενοχλεί τίποτα.
Για τον Καλογήρου:Κάτι σίγουρα θα φταίει που είναι γενικά στράβας, αλλά έτσι είναι. Ο Καλογήρου δεν είναι κανας φτασμένος τύπου Χριστιανόπουλου να μπορεί να φέρεται έτσι χωρίς να κοστίζει στον ίδιο.Ούτε φαντάζομαι έχει φιλίες με εκδότες, δημοσιογράφους κτλπ. Δηλαδή κάθε του σχόλιο θα σταθεί απέναντι του σε προσπάθειες δημοσίευσης , έκδοσης ,εισχώρησης σε κύκλους κτλπ.Σκεφτείτε πως κυρίως ασχολείται με το ποιειν και εδώ δεν τον χωνεύει κανένας.
Και εγώ λοιπόν εδώ θα υπερασπίζομαι τον Καλογήρου μέχρι να τον δω να γίνεται αυτά που καταγγέλλει.
Και δεν μιλώ για ποιήματα.Αυτός είναι ,αυτά λέει!
Και μένα αν δείτε τι μου έγραψε στα πρώτα μου κιόλας ποιήματα που είχα γράψει…
—–
Με ενοχλεί πολύ περισσότερο ποιητές ,δήθεν αριστεροί ή αναρχικοί, που δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε μια σύγκρουση είτε στον δρόμο είτε ενάντια στην εργοδοσία είτε ενάντια σε αυτόν τον πολιτισμό, να φορούν σε συνεντεύξεις και σε μπαρ τον μαγικό μανδύα της επανάστασης και να μιλούν για την πτώση του καπιταλισμού.
(Πάντα αόριστα φυσικά.Είναι πιο γοητευτικό για τον ανίδεο αναγνώστη.)
Είναι οι ίδιοι που συνήθως έχουν κολλητιλίκια με οποιωνδήποτε μπορεί να προωθήσει το ονοματάκι τους.
Ακόμα και οι πιο “αιρετικοί” στο χώρο της λογοτεχνίας υποκύπτουν πολλές φορές σε συνεργασίες άθλιες για εκείνους για λίγη προβολή.
Αναγνώριση όμως με τι όρους?
Και η ιστορία γράφει όπως λέει μια φίλη.
Μου τη δίνουν επίσης οι συνεντεύξεις δημόσιες σχέσεις όπως π.χ
“Κυρία Γκίτση, υπήρξαν κάποια πρόσωπα ή γεγονότα που διαμόρφωσαν τη σκέψη και τη ζωή σας;
Υπήρξαν, κυρίως, αξίες ανθρώπων που με τη συμπεριφορά τους έπλασαν και συνεχίζουν ακόμη να σμιλεύουν τη σκέψη μου και τον τρόπο ζωής μου. Η ηθική και η αγάπη για τους πάντες και τα πάντα, που μου εμφύτευσαν οι γονείς μου, η τρυφερότητα του αγαπημένου μου, η βιωματική πίστη και ο προσωπικός αγώνας που έβλεπα στους δικούς μου της “τρίτης ηλικίας”, η αξιοπρεπής επιμονή και άμιλλα που μου δίδαξε η θεία μου, ένα άτομο με ειδικές ανάγκες. Η κρυμμένη ή αποκεκαλυμμένη ομορφιά του Θεού πίσω από κάθε πρόσωπο, που διδάχτηκα από σπουδαίους Θεολόγους Καθηγητές της Σχολής μου, με κυριότερο τον Νίκο Ματσούκα, η απλότητα και ταπεινότητα του καθημερινού ανθρώπου, η ανάγκη και η ευλογία συντροφιάς πολύτιμων φίλων.
Όλα αυτά συνθέτουν μιάν ευαίσθητη, αλλά και –με τρόπο πραγματικά παράδοξο– μιά δυναμική ύπαρξη και μιά σταθερά ανθρωποκεντρικά προσανατολισμένη σκέψη.”
Μα καταλαβαίνεις, λίγο έξυπνος να είσαι, λίγο, το καταλαβαίνεις.Όλοι σχεδόν το καταλαβαίνουν, μα όποιος το πει θα είναι ο αγενής…
Μου θυμίζουν πολιτικό να λέει “Το μεγαλύτερο ελάττωμά μου είναι πως δεν μπορώ να πω ψέμματα.”
Να ξέρετε(μα το ξέρετε!) σήμερα στην ποίηση δεν υπάρχουν σταρ.
Πέρα απο αυτούς που γράφουν , λίγοι γνωρίζουν και ποιος είναι ο Παστάκας και ποιος είναι ο Ρακόπουλος και οποιοδήποτε όνομα είναι γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους.Υπάρχει μόνο η Δημουλά και η ποίηση της νοικοκυράς.Όλοι αυτην ξέρουν.Την διαβάζουν οι αριστεροί, την διαβάζουν οι δεξιοί ,την διαβάζουν όλοι.
Τι θέλω να πω…Θέλω να πω ,πως αντι να φύγει η δηθενιά, η ηλίθια κουλτούρα, να γίνουν κινήσεις να πολεμηθούν οι πρακτικές εκδοτών και μεγαλοβιβλιοπωλείων, οι περισσότεροι πορεύονται ως ουρά κάποιου άλλου και αυτός ο άλλος ως ο χωμένος στα πράγματα προωθεί μαζί με αυτόν και αυτούς στην ουρά του.
Κάποιοα-ος όταν γεράσει θα γίνει Δημουλάς στη θέση της Δημουλας
Μπράβο!!!Υπάρχει και ο αγώνας για τις ουρές να γίνουν κεφάλι.Δίνουν ένα 3χίλιαρο να εκδώσουν και βάζουν απο τα είκοσι τα σακάκια τους.
Ποίηση σαλονιού λοιπόν ο προορισμός.
Προσφερόμενη απο τους ποιητές με Όνομα
στους πιο πίσω.
Υγ.Θεωρώ πως η σκατά νοοτροπία ενός ανθρώπου που γράφει, είναι κάτι το πολύ χειρότερο απο μία άσχημη λογοτεχνική δουλειά.Γιατί το πρώτο συνήθως είναι επιτηδευμένο.
πολύ ωραία
Αρκετά με τη ψυχοσύνθεση και τις προθέσεις του Καλογήρου. Σεβαστείτε την κα Γκίτση ακόμα και αν δεν σας αρέσουν τα ποιήματά της.
Κάθε σχόλιο από εδώ και πέρα που θα επανέρχεται σε αυτό το θέμα, θα διαγράφεται, από όπου κι αν προέρχεται.
Αναστασία, έχουμε συμπορεύσει χρόνια. Μπροστά εσύ, πίσω εγώ. Εσύ ραψωδός, εγώ παραμυθάς ατελείωτος. Ίδιο μονοπάτι, διαφορετική τεχνοτροπία. Όλο και ανεβαίνει η κλίμακα. Ανεβαίνουμε σκάλες από πολυκατοικίες χρόνια τώρα. Διορθώνουμε τα αδιόρθωτα. Ετεροχρονισμένα βέβαια. Σου μαζεύω τα ρούχα που ξεχνάς, μου αφήνεις βιβλία στην άκρη. Τα σκαλιά είναι σπασμένα και αγκάθια ξεφυτρώνουν σε αρμαθιές. Παίρνουμε βελόνες-σχόλια και ράβουμε στα χέρια ποίηματα. Η δυσκολία είναι χειρότερη όταν στα σκέλια φέρνεις την κατάρα να γεννάς παιδιά, που σημαίνει ότι θα αποδεικνύεις πάντα την εξίσωση του ποιείν. Γυναίκα είσαι και με το φόρεμά σου λευκό ή ξεσκισμένο θα ανεβαίνεις σκάλα. Σαν πέφτουν τα κεφάλια των ανδρών μη σκύψεις να δοκιμάσεις. Είναι μάστιγα, γλυφό το νερό της παγίδας. Καταιγίδα η δίψα σου κρατήσου. Γυναίκα, συγκρατήσου μη κλαις. Οι λυγμοί πέφτουν σε κρυστάλλινες μπάλες. Χοροπηδούν και χάνονται στο κενό. Κενά λόγια και ελιγμοί.
Αναστασία, όποτε προφταίνεις άφησε σημείωμα με λέξεις σου και το ροζάριο της σκεπτόμενης λήθης. Θα το ανοίξει η επόμενη γυναίκα που παρόμοια μοίρα θα ακολουθήσει. Το αντίδοτο της αυτοκτονίας μοίρασε. Το ύπουλο δηλητήριο στα ρούχα του αγαθού γίγαντα Ηρακλή. Ξέρεις ότι ήμασταν συνοδοιπόροι επτά χρόνια. Αλογοσκουφίτσα εγώ, εσύ η όμορφη Χιονάτη και σκάλες-νάνοι πολλαπλάσια του επτά. Τότε, δεν ήξερες. Τώρα όμως ναι. Δέκα σκαλιά πιο πίσω και άλλες φορές σε προσπέρναγα αθόρυβα όταν απόκοιμόσουν στα παγωμένα σκαλιά. Σε σκέπαζα και προχωρούσα σηκώνοντας τον δικό μου πλανήτη. Είμαι μάρτυράς και εγγυητής σε είδα να πορεύεις γυμνή στο κρύο και αφυδατωμένη στον κάψο.
Δεν χρειάζεται κάποιος να πιστεύει σε Παρατηρητές για να γνωρίζει ότι ο χαρισματικός άνθρωπος θα λάμψει. Θα εγείρει τα ξένα χέρια σε γροθιές, νυχιές και ξέφρενους πανηγυρισμούς τον όχλο. Θα φέρει ανατροπή. Λάμπει γλυκά μέσα σε εκπομπές μαγνητικών κυμάτων. Ξέρει ότι όταν βαδίζει μόνος ο εαυτός πληγώνεται. Αφού σε έρημους δρόμους περικυκλώνεται το εγώ από τον κλοιό των κυνικών. Σκύλος είναι και ουρλιάζει. Το κόκαλο και το μεδούλι του Αδάμ επαιτεί. Εσύ που σε πλασμένη με δαύτο. Πέτα το πίσω. Τίποτα δεν χαρίζεται. Τον χρυσό της ζωής θα τον ξεπληρώσεις με αίμα. Με αίμα θα γεννάς τον ποιητή που κυοφορείς μέσα σου.
Το κόκαλο και το μεδούλι του Αδάμ
που σε πλασμένη πέτα το πίσω.
[Γιατί ο ευεργέτης άντρας φαίνεται όταν σε πονά πλευρό από το πλευρό του.]
υ.γ. I dedicate a meta post rock song to all readers. Anastasie In Wonderland: Easily a woman is falling in dark woods, especially the intellective one! With her goes the readers.
http://www.youtube.com/watch?v=uSjY_xW6T3U&feature=related
καλή συνέχεια σε όλους
και ευχαριστώ που με διαβάσετε
Κασσάνδρα Αλογοπόνυ
Πάντοτε ένα ιστολόγιο χρειάζεται και τους διαχειριστές του, αλίμονο αν δεν τυος είχε να λειτουργουν και να βάζουν την τάξη.
Τα ποίηματα της κυρίας Γκίτση, τα βρίσκω συμπαθητικά, το τελευταίο δε αξίζει κατά την ημιμαθή μου γνώμη πολλά.
Υ.Γ. Ας ευθυμήσουμε λίγο: ποιος είναι ο συνεκτικός κρίκος μετξύ κ. Βασίλη Καλογήρου και κ. Αναστασίας Γκίτση; Το “περιοδικόν” Βακχικόν! (Αντικείμενο αυτοκριτικού χλευασμού από τα μέλη του ΕΚΕΒΙ στο Φεστιβάλ των νέων λογοτεχνών. Ήταν το μόνο περιοδικό που έστειλε ως υποψηφίους τα μέλη της συντακτικής του ομάδας!)
Η εποχή που η τέχνη ήταν συλλογική έκφραση είτε της κοινότητας είτε της κοινωνικής τάξης πέρασε και το ατομιστικό στοιχείο κυριαρχεί (οι διαγωνισμοί και οι βραβεύσεις και όλα αυτά είναι τα συμπτώματα μιας αρρώστιας που αφορά όλους).
Σε αυτό το περιβάλλον, που κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει μόνος του, αν ο δημιουργός κατακτήσει τη δική του ταυτότητα, αλλά όχι απλώς για την ταυτότητα, μέσω της οποίας θα καταφέρει, η τέχνη του, να τον ξεπερνά (αφού όλοι έχουμε δεσμεύσεις ή επιρροές και η ποίηση τελικά έρχεται από την πάλη – ακόμα και υποσυνείδητα – με αυτές) και να αγγίζει διαφορετικούς ανθρώπους, τότε αυτό το έργο αξίζει. Πολλοί από αυτούς που εκφράστηκαν θετικά για αυτά που διάβασαν δεν είναι και πολύ θρήσκοι και αυτό είναι σημείο αξίας της δημιουργού.
Κι επειδή θεωρώ τη μουσική ως η κορυφαία των τεχνών αλλά και ως παράδειγμα και για να αναφερθώ στον κορυφαίο της μπορούμε να ευθυμήσουμε περαιτέρω αν σκεφτούμε πως κάποιος θα έλεγε: «έλα μωρέ, ο Μπαχ τώρα, όλη την ώρα στις εκκλησίες με τα όργανα και τους παπάδες ήταν»
Για κοίτα ρε κόσμε που θα πρεπει να απολογηθούμε γιατί δεν μας αρέσει η ποίηση της κας Γκίτση…
Στρογγυλεύω τις λέξεις μην τραυματιστούν τα παιδιά
έτσι εκείνα απλά χορεύουν ξέγνοιαστα
μα σαν δεν τρέξει αίμα με τι θα πλυθεί η πληγή;
Έβρεξε σήμερα
Κάθε που κλαίω βρέχει
– σαν να με αγαπά ο Θεός και με συντροφεύει – .
Μονάχοι μας μοιάζει να μοιραζόμαστε το πένθος.
Το απόγευμα ως συνήθως θ’ ακούσω τις καμπάνες.
Κάποιον κηδεύουνε πάλι.
Κανείς δεν ξέρει πως έζησε ούτε πως πέθανε
μόνο ότι δεν θα τον ξαναδούν.
Είναι τα όρια που δεν θα περάσουμε
γι’ αυτό κάθε απόγευμα κάνουμε το Θεό δυστυχισμένο.
– Τι μας φταίνε και τ’ αεροπλάνα
αφού εμείς δεν πετάμε –
Εύγε Μαρία Ανδρεαδέλλη, έπιασες όλο το νόημα.
Πάντως αν ήταν ο (συγχωρεμένος) μέγιστος Ματσούκας (για όσους γνωρίζουν) αυτός που ενθάρρυνε την κα Αναστασία Γκίτση να ασχοληθεί με την ποίηση (διακρίνοντας καθώς φαντάζομαι ταλέντο), υποκλίνομαι.
@60: Do you mean Nikos Matsoukas, that great professor of theology?
Exactly
Κύριε Γιάννη σας ευχαριστώ. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, οι στίχοι που παρέθεσα είναι δικοί μου και βρίσκονται στο βιβλίο μου.
Καλό σας απόγευμα.
ευτυχως που κάποιος επανέφερε την τάξη
είχα αρχίσει να πιστεύω πως βρίσκομαι στα σκαλια της ακαδημίας, όπου άσχετοι γάϊδαροι μάλωναν για ξένο αχυρώνα…
ευχαριστω κυρία Ανδρεαδέλλη!
🙂
Σας ευχαριστώ όλους.
Στη μεγάλη λαϊκή στιχουργό Αναστασία Γκίτση:
πίσω στο βαρύ ωραίο με τη βοήθεια της επιστροφής κάναμε
το πλύσιμο, στριφτό και με μπαλώματα στους θάμνους
όταν τρέξαμε για τα πιό ωραία ήταν η απόσταση ερημωμένη
ήταν το μεγάλο ωραίο με κουτιά και σε εκτάσεις που τελευταία ήταν
ήταν το μυαλό βαλμένο
σίγουρα ποιός έσκισε το ποτέ και ποιός ήρθε στο ενώ;
με το με και το έρθει μία βούληση εκτός αυτών
σκέψου οτι το δικό του εύρημα ήταν η καριέρα
με τους πρωτοπόρους και με τους πάνω να έχουν κάτι καινούριο κάτι
φαινόσουνα σα σπόρος μπορεί και με περιβλήματα αλλά πολύ φυσικότητα δεν χαλάει τον άνθρωπο
περίπου για το κουδούνι ήταν να λέει το έφερε
ο νεαρός του γραφείου για λόγους αυτή με το σε στο κάνει
ήταν καιρός να αγοράσουμε το ενάντια στον κανόνα
και πηγαίνοντας με τόνους άνεσης σκεφτόμασταν το ευγενικό
πράμα να κολλήσουμε στις διαδηλώσεις και στο κλέψιμο
ελαφριά ήταν η πόρτα και αποφασίσαμε με χάρη να εποχοποιηθούμε
δε θα το όριο; ε; το άγνωστο μαθαίνει και γαλλικά και συναναστροφή
στο πιάτο ήταν το πίσω και ο κανονικός φονιάς
πυροβολήθηκε πάντα ένα λεπτό πριν περπατήσει
και το διαμέρισμα ήταν πάντα στα χέρια του υποδεκανέα μικρό φυτό
–
το ακανόνιστο, η σοβαρότητα του ακόμα συναντιόνταν στην πόλη για ζωή
φαινόταν σα να πιάναμε το Εκεί απαντημένο
την άνοιξη αγνοήσαμε τους ισχυρισμούς για ερώτηση, και στην κουζίνα και στην αποθήκη
φαινόταν ο καιρός δικός τους, φαινόταν ελαφρά
το χτύπημα τη νύχτα ήταν καλά αποδεγμένο
το απόγευμα το χαρτί χαιρόταν να λέει οτι έστριψε τις βίδες
αποφασίσαμε οτι μπορούσαμε τη χαζομάρα και ήταν σημαντική και θα μπορούσαμε με τη σειρά να την έχουμε μόδα
αυτοί οι διαχωρισμοί ήταν προληπτικοί
με φυσημένο τον ένα φίλο και λίγη γνωριμία ενδιαφερόμασταν για το υπέρ
ή, ερχόμενοι να βάλουμε ένα, θα μπορούσαμε και τον αέρα να πιάσουμε στα αυτοκίνητα
σα να θέλαμε περισσότερο και πηγαίναμε με τη νόρμα
λες στους υπαλλήλους οτι η παραπέρα τέχνη για τον εαυτό σας
οι σταθμοί συνέβαιναν αργότερα και η ανάγκη στο ενώ έφερε τα πράματα με το με
από σίγουρος με τα χέρια δολοφονημένου ήταν κλειστό το όλα
συνεχίζει η τύχη και το ο βασισμένο