Ακάλυπτος
Απομένοντας θηρία
Στις σπηλιές των ματιών
Κατάγματα στους λεπτοδείκτες
Που χαρτοκόβουν το μέλλον
Λύτρα στα σκλαβοπάζαρα της σάρκας.
Εν πνεύματι απωλείας
Ίσως ότι χάνουμε
Να σώζεται κάπου αλλού.
Στις συνοικίες των υπογείων
Παράθυρα φιμωμένα στο δρόμο
Υπό την επήρεια της όρασης
Με την ασώματη λύσσα των αγγέλων
Υφαρπάζοντας περαστικά κορμιά
Ακούσιους πρωταγωνιστές
Όλο το υπογάστριο του ύπνου
Ίσαλος στίχος
Χειλικόληκτη ηδονή.
Narcotango
Ανίδεοι ως νεκροί
Άφωνοι και αναιδείς
Ολοσέλιδοι και πληγωμένοι
Σφάγια στη Βαρβάκειο
Στα σαλόνια των εφημερίδων
Ουρανόφωνη σάρκα στα σεντόνια
Νεκροτομεία της αγάπης
Στο κέντρο της πόλης
Η Άκρη του Κόσμου.
Το αντάρτικο πόλης ως μια εκ των καλών τεχνών
Στρατόπεδα συγκέντρωσης
Υποδοχής μεταναστών
Στα τσιγκέλια των σφαγείων
Πέτρου Ράλλη και Κηφισού.
Στη Στάση του Ήττα.
Τσιγάρο και γραφομηχανή
Κάλυκες αποτσίγαρα
Οδοφράγματα χάρτινα
Διασχίζοντας ερπύστριες τις νύχτες
Το φως συρματόπλεγμα
απόηχοι, απόμερες εκρήξεις.
Μιλάω μόνο τα βήματα
Στις διαλέκτους της πληγής
Στους σπασμούς
Μέσα στον ειρηνόφιλο ζόφο
Η Επιθυμία Απελευθερώνει
Βραχύβιες μάχες με το θάνατο
Χωρίς τον τρόμο της Ιστορίας.
Στενογραφημένες ημέρες
Απαρέμφατες εικόνες
μια ψυχική ναρκοληψία
Γουλιές από ένα αλκοολικό
σημειωματάριο.
Αυτοκίνητα στάζουν βενζίνη
φανάρι κόκκινο,
Άνεμος ή θάλασσα
αντηχεί άδεια μπουκάλια;
Πανσέληνος πάνω από τα Προπύλαια,
το φάντασμα της μαυροκόκκινης
σημαίας στην Πρυτανεία.
Τα εσώρουχά σου γυμνά
στο βρώμικο πάτωμα της αγάπης.
Η πόλη μυρίζει ψοφίμι στον ήλιο
Νεκρούς αριθμούς, αντωνυμίες,
Πτώσεις και Πρόσωπα
Γραμματική στο κρεματόριο.
Ανα(σ)τολή
Παραγραφές της αυγής.
Λέξεις άρρυθμη αναπνοή,
ναυτία της αφής στην πόλη
Δες τη,
χαμηλώνει στα γόνατα.
Αδέσποτη,
χωματερή
Αποσταγμένη σιωπή
Σπασμένα αστικά τοπία.
Δεμένη στα στρώματα
Καίνε τις φυλακές.
Πυροβολισμοί.
Ρημαγμένα κρανία
Πολυκαιρισμένες αφίσες,
σάρκες ξεκολλημένες,
χέρια αναρριχητικά
με νεύρα τεντωμένα.
Μας αρπάζουν,
Ταπεινώνοντας
το σώμα στην ομορφιά.
Βλέμμα μυωπικό και δόντια
καθρεφτίζουν το σκοτάδι.
Έχει γεμίσει το στόμα μας αίματα
Ακούς;
Τελείως Αθήνα του σήμερα.Μπράβο!!
την ποίηση με τα πολλά επίθετα και χωρίς ρήματα ποτέ δεν την συμπάθησα.δεν ξέρω αν είναι καν ποίηση ή ,απλά, ένα είδος γραπτής εικαστικής τέχνης.
αυτός τρόπος γραφής μπορεί να εξιτάρει κάποιες στιγμές τον γράφοντα(ίσως βλέπει όλες αυτές τις εικόνες στο μυαλό του) αλλά κουράζει τον αναγνώστη.τον μπουκώνει με εικόνες, σαν φωτογραφικό slide με λεζάντα.
θα ήταν καλύτερο να ψάχνατε τις αιτίες αυτών τον εικόνων και να μας γράφατε γι’ αυτές, παρά να μας δίνετε το αποτέλεσμα.
σωστη παρατηρηση, συμφωνω
Αυτόνομοι στίχοι-ο κάθε ένας και σαν τίτλος ανεξάρτητου ποιήματος- και ταυτόχρονα οργανικά δεμένοι με την ιδέα του ποιήματος κι ας μην φαίνεται ξεκάθαρα. Σύγχρονη γλώσσα, τηλεγραφική, αιμάσουσα και καταγγελτική σαν πρωινό ανακοινωθέν.
Για την ιστορία ο Παναγιώτης Χαχής ήταν η 3η επιλογή του ΠΟΙΕΙΝ στο πρόσφατο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών όμως η προυπόθεση να υπάρχει τυπωμένη συλλογή μας στέρησε τη συμμετοχή του.
“δεν θα ήθελα να στερήσω έστω και άθελα μου τη θέση απο κάποιον άλλο που πληρεί τα απαιτούμενα προσοντα”
ήταν η απάντησή του.
Έτσι, για να ξεκαθαρίζουνε οι “ήρωες” από τους “ήρωες”….
“
Τα έχω ξαναπεί και παλιότερα ότι μου άρεσε η ποίηση του Παναγιώτη Χαχή και χαίρομαι και για το “ποιείν” για το κουμάντο που φαίνεται ότι κάνει.
Είχα γράψει ότι βρίσκω πολύ κουράγιο σε αυτούς που έχουν μονάδα μέτρησης τη λέξη με μια μουσική ευθύνη.
Μια γραφή διάστικτη από μικρές τραγωδίες και ένα βαθύτερο πανανθρώπινο ζόρι.
Πολύ τσίφτης.
Καλημέρα σε όλους.
Δηλώνω προσωπικός φαν του Παναγιώτη Χαχή, κι ίσως το ότι δεν έβγαλε ακόμη βιβλίο να τον έχει κάνει ουσιαστικό κι ευθύβολο…Όπως έλεγε κι ο Έζρα Πάουντ, αφήστε ένα νέο ποιητή στην ησυχία του…είναι η καλύτερη τοποθεσία για να ριζώσουν τα λουλούδια…
Αφού σας ευχηθώ Καλό Μήνα, λοιπόν, ας ευλογήσουμε τα γένια μας…Για το μήνα Ιανουάριο 2012, το ΠΟΙΕΙΝ δέχθηκε 59.645 επισκέψεις… μεθερμηνευόμενον “τουτέστιν” 1.924 σε ημερήσια βάση με ρεκόρ τις 2.416 μόνο σε μια μέρα (στις 25/1/2012)
Σας ευχαριστούμε όλους…που μας βοηθάτε να ανεβάσουμε τον πήχη ακόμη πιο ψηλά…
Πολύ έντονη γραφή, σχεδόν Αποκαλυπτική. Πυκνή, ιδιαίτερα ουσιαστική, και με υποβλητικό εσωτερικό ρυθμό.
Όμως, αυτό το “καταγγελτική σαν πρωινό ανακοινωθέν”, Σπύρο Αραβανή, με προβληματίζει…
Πιστεύω πως η ποιητική γλώσσα, αφού καταγγείλει το σύμπαν, εν τέλει, θα πρέπει να μάθει και να (αυτο)-καταγγέλλεται ή, έστω, να χαμογελάει…
Συγγνώμη για το “πρέπει”, αλλά αυτή είναι η γνώμη μου όσον αφορά τις κοινωνικο-πολιτικές και ψυχολογικές προεκτάσεις των συγκεκριμένων ποιημάτων.
Καλή συνέχεια στον Π. Χαχή.
Τέτοιες μέρες του χιονιά, που να βρει κανείς τα ρήματα;
Και πως αυτά μπορούν να υπάρξουν χωρίς τα ουσιαστικά;
Επουσιώδη ερωτήματα.
Μέσα σε μια Τρελοαθήνα πλαστικής επικοινωνίας.
Αφιερώνω σε όλους εμάς τους κριτές των ποιητών,
το παρακάτω απόσπασμα από ποίημα του Ηλία Τανταλίδη.
Αὐτὸν ἐδῶ τὸν βλέπετε μὲ φρύδι’ ἀνασυρμένα,
Μὲ σουφρωμένο μέτωπον, μὲ μάτια βουληγμένα;
Σωπᾶτε κ’ εἶναι Ποιητής!…
Μὲ τῆς πικρίας τὸ ραβδὶ τὰ σύμπαντα θὰ δείρῃ•
Γιανίτσαρος τῶν Ποιητῶν, ἁρπάζει τὸ σατίρι,
Καὶ θὰ φανῇ Σατυριστής.
Σατυριστής… Ὡς κεραυνὸς βαστᾷ τὸν κάλαμόν του,
Τὰ βέλη του ἐβούτησε ‘ς τὸν βραστερὸν θυμόν του,
Φαρέτραν κρέμασε διπλῆν˙
Ἀπόλλων νυκτοπρόσωπος τεντώνει τὸ δοξάρι,
Τὸν κόσμον ὅλον σύσσωμον ὁ Διάβολος θὰ πάρῃ.
……………………………………………
Ποίηματα “υπό την επήρεια της όρασης” με μια μετωνυμική διάθεση αρνητισμού. Χαρακτηριστικό νεότητας με μια γενικότητα που μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων. Δεν είναι τυχαία η έντονη χρήση “εικονιστικών” επιθέτων και η απουσία ρημάτων που συνιστούν την απουσία της δράσης. Είναι η θλιβερή διαπίστωση για τον τρόπο θέασης του κόσμου από νέους ανθρώπους (τώρα βέβαια με την Kρίση όλοι “σκατά” τα βλέπουμε).
Ο Παναγιώτης Χαχής είναι ταλαντούχος και πιστεύω πως με το πέρασμα του χρόνου ο λόγος του θα τον επινοήσει σε βαθύτερες και πιο ενδιαφέρουσες διαδρομές.
υ.γ. Φίλε Βασίλη Καλογήρου ο εξέχων κριτικός λογοτεχνίας της τσαρικής Ρωσίας Αλεξάντρ Βεσελόβσκι έλεγε πως η ιστορία του επιθέτου-είναι η ιστορία του ποιητικού ύφους σε συνοπτική έκδοση. Kαι βέβαια όπως έλεγε ένας άλλος Ρώσος, ο Μαγιακόβσκι: ποιητής είναι αυτός που ο ίδιος δημιουργεί τους κανόνες της ποίησης.
Χωρις να γνωριζω το βιο του ποιητη, τον τροπο που ζει και κινειται, αδυνατω να κρινω αντικειμενικα τη ποιηση του.
Αυτος εδω ο ενδιαφερον ποιητης εχει στησει το σκηνικο του αναμεσα σε μια ηπιοτερη Κατερινα Γωγου και σε μια λιγοτερο παραλογη Δημουλα.
Σιγουρα ειναι ταλαντουχος.
Κ.Β