Μεταμεσονύκτια πτήση Άμστερνταμ-Αθήνα
Η στενότητα των θέσεων
ίδια με τ’ ασφυκτικό πλαίσιο του συστήματος
Η επαφή με τους διπλανούς
ίδια με τις κοινωνικές σχέσεις: άλλοτε αδιάφορη, άλλοτε υποκριτική και ενίοτε προσβλητική
Η πλαστική τροφή
ίδια με την προσφερόμενη πνευματική τροφή
Η αναπόφευκτη αγκύλωση
ίδια με την συντηρούμενη κοινωνική αδράνεια
Ο φόβος για ατύχημα
ίδιος με τον φόβο για δυστυχία
Η προσμονή για την άφιξη
ίδια με την ανυπομονησία για κατανάλωση της ζωής
Η επιβεβαίωση της άφιξης: επιβεβαίωση της αγάπης
Μετεωρίτης
Ποια η μοίρα του μετεωρίτη που δεν μπορεί να συγκρουστεί;
ίδια με του ταξιδιώτη με την δερμάτινη βαλίτσα
Προορισμός το διηνεκές
Οι εικόνες εναλλάσσονται με ταχύτητα φωτός,
η ανθρώπινη μάζα μετατρέπεται σε ενέργεια
Οι εποχές συμβαίνουν ταυτόχρονα,
τα χειμωνιάτικα ρούχα αγκαλιάζονται με τα καλοκαιρινά
Τα συναισθήματα δίχως βαρύτητα
Γύψος
Ανίκητος εχθρός ο εαυτός
δηλητήριο η καθημερινότητα
Ευτυχία και δυστυχία στέκουν αόρατες, σιαμαίες
εναλλάσσονται μ’ ένα στραβοπάτημα του μυαλού
Γλυκιά δυστυχία η περαστική, πικρή η ανίατη,
κατάρα αυτή που ‘χει για φάρμακο το γύρισμα του χρόνου
Ο χρόνος το καλύτερο φάρμακο: χορηγείται βιαίως
ανάθεμα σ’αυτόν που λυτρώνεται μόνον απ’το γύρισμα του χρόνου
Καυτός καθρέπτης
Η φλόγα τρεμοσβήνει σαν τη διάθεση
Η απαγόμενη θερμότητα άλλοτε ενισχύει τη δυσφορία και άλλοτε σπάει τη παγωνιά
Το τζάκι: κάδρο συλλογισμού
Γιατί άραγε ο άνθρωπος διαχρονικά τριγυρίζει τη φωτιά;
Τώρα πια, όχι για επιβίωση
Ίσως, γιατί η φωτιά αντανακλά σαν σκοτεινός καθρέπτης τον εαυτό του
Δεν είναι η φωτιά η συντροφιά, είναι ο εαυτός του
Σύντομο βιογραφικό:
Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1976. Το 1994 μετακόμισα στη Πάτρα όπου και σπούδασα Μηχανολόγος Μηχανικός. Το 2003 επέστρεψα στην Αθήνα όπου και εργάστηκα ως Μηχανικός στο Δημόσιο μέχρι το 2010. Από τον Ιανουάριο του
2011 υπηρετώ ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Ζω στη Πάτρα με τη σύζυγο και τα δύο παδιά μας.
Η ” πτήση ” θα μου άρεσε πολύ περισσότερο
αν τελείωνε :
” Η επιβεβαίωση της άφιξης : επιβεβαίωση …του θανάτου ”
Όμως έτσι είναι αν έτσι νομίζεται !
Αξιος
Κύριε Κώστα Τσερπέ, επιτρέψτε μου να σιγοντάρω μουσικά τα βιωμένα (γι’ αυτό ‘αγάπης’ Τυρταίε) και μεστά ποιήματά σας με το παρακάτω τραγούδι. Βρείτε το κι ακούστε το στα γαλλικά από Ζακ Μπρελ, τα αγγλικά από Ντέιβιντ Μπάουι και τα ελληνικά από Κώστα Βόμβολο -εάν δεν το έχετε ήδη στ’ αυτιά σας. Σας ευχαριστώ. Καλό σας Σαββατοκύριακο.
Dans le Port d’Amsterdam
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui chantent
Les rêves qui les hantent
Au large d`Amsterdam
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui dorment
Comme http://lyricstranslate.com des oriflammes
Le long des berges mornes
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui meurent
Pleins de bière et de drames
Aux premières lueurs
Mais dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui naissent
Dans la chaleur épaisse
Des langueurs océanes
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui mangent
Sur des nappes trop blanches
Des poissons ruisselants
Ils vous montrent des dents
A croquer la fortune
A décroisser la lune
A bouffer des haubans
Et ça sent la morue
Jusque dans le coeur des frites
Que leurs grosses mains invitent
A revenir en plus
Puis se lèvent en riant
Dans un bruit de tempête
Referment leur braguette
Et sortent en rotant
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui dansent
En se frottant la panse
Sur la panse des femmes
Et ils tournent et ils dansent
Comme des soleils crachés
Dans le son déchiré
D`un accordéon rance
Ils se tordent le cou
Pour mieux s`entendre rire
Jusqu`à ce que tout à coup
L`accordéon expire
Alors le geste grave
Alors le regard fier
Ils ramènent leur batave
Jusqu`en pleine lumière
Dans le port d`Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d`Amsterdam
De Hambourg ou d`ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu
Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d`Amsterdam
Dans le port d`Amsterdam.
ΚΥΡΙΕ Ρεούση
Εγώ δεν έκανα καμία διόρθωση !!
Απλά εξέθεσα τον ψυχισμό μου !
Τώρα αν δεν σας αρέσει , λυπάμαι
για το πρόβλημά σας .
ʽΌπως και να έχει , είπα ΑΞΙΟΣ
Σε σχέση με τις τελευταίες δημοσιεύσεις νέων ποιητών, βρίσκω αυτή την πιο ενδιαφέρουσα.
Πέρα απο την ευαισθησία που επισημάνθηκε, θα έλεγα πως ξεχωρίζουν για την συγκρότηση και τη δομή τους.
Έχουν μια λογικότητα, λειτουργούν με νοηματικές σχέσεις και αναλογίες (δεν είναι τυχαίο, νομίζω, πως ο κύριος Τσερπές, έχει θετική επαγγελματική κατεύθυνση και παιδεία).
Σε αντίθεση με τις υπερρεαλίζουσες/ρομαντικές φλυαρίες που προσπαθούν να υπερβούν τα ανυπέρβατα, δηλαδή τη γλώσσα και τον λόγο. Ξεχνούν όμως, πως λόγος σημαίνει και λογική και αναλογίες, και πως η ποίηση αποτελεί και επινόηση/εφεύρεση μέσα στο νοηματικό πεδίο του λόγου…
Πολλοί ξεχνούν πως
χρειάζεται και ένα είδος
Μηχανικής του Λόγου…
(όπως διαφαίνεται σε αυτά τα ποιήματα),
αλλιώς, το ποίημα δεν περπατάει…
Διαπιστώνω ότι καταλαβαίνετε ό,τι θέλετε και καλά κάνετε. Δε σου την είπα Τυρταίε. Και του θανάτου που λες, μέσα είσαι. Εσύ πιάστηκες και μου τσαμουνάς διάφορα. Όσον αφορά τον κύριο Ράπτη, προφανώς του διαφεύγει ότι το πνεύμα προηγείται του λόγου. Έρροσθε.
Εύγε αγαπητέ κύριε καθηγητά!