ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΟΙΗΤΗΣ: 21 ερωτήσεις υπό Σωτηρίου Κ. Παστάκα
1.Γράφετε μόνο ξύπνιος;
Μόνον όταν νιώθω χαζός..
2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση , γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;
Παίρνεις δύο μεθαδόνες, ήτοι μια συλλογή του 70 ,και μία του 80 και την ακούς.
3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;
Και όταν θέλω να απωθήσω θαυμάστρια.
Το ποιητής είναι σωσίβιον γι αυτούς που φέρουν βαρέως το άνδρας.
4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;
Το περίεργο είναι που τα αποτυχημένα αρέσουν και τα υιοθετείς.
5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας; , β) ένα
ηλιοβασίλεμα; , γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;
Στα πόδια μιας γυναίκας, ένα θεσπέσιο γεύμα το ηλιοβασίλεμμα.
Μόνο μια γυναίκα μπορεί να ανανεώσει το φλεγόμενο πορνείο του ηλιοβασιλέμματος.
6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με
ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφύγετε;
Οι λέξεις είναι δόλωμα στη σιωπή που τις περιβάλλει.
Σιωπές πάω να πιάσω γι αυτό και αποτυγχάνω συνεχώς.
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε
η συντεχνία;
Η συντεχνία. Αυτοί έκαναν πως μου την έδωσαν,
κι εγώ έκανα πως την πήρα. Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνια.
8.Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι
κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;
Οι φίλοι μου δεν γράφουν κακά ποιήματα, όσο για τις κριτικές… στην πουτάνα
πουτανιές δε χωράνε.
9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;
Γράφω από τότε που ξέχασα γιατί γράφω.
10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, ποια είναι η δική σας;
Κι αν δεν σε είχα γκόμενα και μούσα, έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.
λέει στη Μνηστή της Κορίνθου… Για να εξιλεωθώ έγραψα τη Μάσενκα…
11. Σας έχει επισκεφθεί η έμπνευση τώρα τελευταία και πότε ήταν η
τελευταία φορά που σας κορόιδεψε;
Η έμπνευση είναι κενό χρόνου που εξαρτάται από τη σκιά του τελευταίου γραμμένου και το επόμενου άγραφου. Με κοροϊδεύει διαρκώς με Ρίλκε.
12. Ποιος ήταν ο τίτλος του πρώτου σας ποιήματος και για ποιο πράγμα
μιλούσατε;
Κουβέντα με φίλους, έτσι το έλεγαν. Ακόμα το πληρώνω.
13. Είστε ερωτευμένος αυτόν τον καιρό;
Μέχρι σιωπής.
14. Πως αισθάνεστε όταν σας αποκαλούν ποιητή;
Ότι δεν θέλω να έχω σαν ποιητής αυτό που δεν μπορώ σαν άντρας.
15. Σας ώθησε κάτι ώστε να ασχοληθείτε με την ποίηση ή ήταν δική σας
απόφαση;
Μια γυρισμένη πλάτη ωθεί. Μετά ήρθαν πολλά καλοκαίρια κορίτσια και ποιήματα.
16. Πιστεύετε ότι για να είναι κάποιος ποιητής πρέπει να έχει κάποιο χάρισμα
ή απλώς πολλά ελαττώματα;
Το χάρισμα να κάνει τα ελαττώματα αστερισμούς αθώωσης.
17. Στη ζωή σας έχετε αφοσιωθεί μόνο στην ποίηση ή έχετε και κάποια
κατοικίδια ή ακριβά αυτοκίνητα ή ερωμένες/ους;
Με 21 ερωτήσεις δεν θα τα μάθετε όλα.
18. Γράφετε καθαρά μόνο δικές σας σκέψεις ή κλέβετε και τις σκέψεις
άλλων ατόμων;
Ότι γράφω ψάχνω επισταμένως να το ακυρώσω σε κάποιον άλλον.
Σπάνια δεν βρίσκω κάποιον.
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
Στην ελληνική, πολλά. Για παράδειγμα η λέξη κωλοτρυπίδα…
20. Ποιος πιστεύετε πως είναι ο χειρότερος χαρακτηρισμός για έναν ποιητή;
Μιμή Ντενίση της ποίησης.
21. Πως ορίζεται η ποίηση, σήμερα;
Βαρύτητα της πληροφορίας











κύριε Μίχο, σας συγχαίρω για τις ωραίες και ποιητικές απαντήσεις σας.
Επίσης, σας συγχαίρω και για τον ωραίο Bacon του post, που μάλλον εσείς επιλέξατε. Όποτε αντικρύζω το θολό πασαλειμματικό χάος της ζωγραφικής του προβληματίζομαι και θαυμάζω.
Είσθε μια όασις μέσα στην βαρεμάρα του αναμενόμενου… 🙂
Αλλά… τον στίχο:
“Κι αν δεν σε είχα γκόμενα και μούσα, έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμούσα.”
τί τον θέλατε; Δεν είναι ούτε ευρηματικός, ούτε σατυρικά και λαϊκά φιλοπαίγνων. Κάπως σαν μίμηση Εμπειρίκου προσαρμοσμένη σε ρεμπέτικo μου φαίνεται… 🙂
Υ.Γ.
Ρεμπέτικου; Υπερβάλλω.
Μίμηση Εμπειρίκου σε Βασίλη Καρρά. 🙂
Συγγνώμη για τη διόρθωσις…
Εδώ τίθεται θέμα παρατατικού: Γαμούσα ή γάμαγα; Ποιο είναι ποιητικότερον;
Ήτοι: Εκείνη που γαμούσες
ήταν απ’ τις Οινούσες;
ή
Όλη τη νύχτα γάμαγα
την κόρη του Οσμάν – Αγά;
σίγουρα αυτή η λέξη που αρχίζει από γ…δεν πρέπει να χρησιμοποιείται στα ποίηματα όσο άθλια και αν είναι ως συνήθως η συμπεριφορά της μούσης απέναντι στο μέντορά της ποιητή…και οι ρεμπέτες παλιά την τραγουδούσαν μεθυσμένοι αυτή τη λέξη αλλά ιδιωτικά ποτέ σε δίσκο…με τις μούσες λοιπόν πολλά τραβούν οι εύαισθητοι ποιητές και οι άσημοι μα και οι διάσημοι…ακόμα και οι περιοδικάρχες τραβούν τα μαλλιά τους ακόμα και οι κλίκαρχοι τραβούν τα διάσημα γκρίζα τους γένια…όμως αυτό δεν είναι λόγος να γράφουν κακά λόγια…πρέπει να κρύβουν τον πόνο τους μέσα στη σιωπή
Το ρήμα απαντάται και σε β πρόσωπο !
Γιώργη αυτό για σένα
Κάτω απʼ το φως του φεγγαριού
σε σκέπτομαι και καίω
Μετά το ξανασκέπτομαι
και δε γαμιέσαι λέω
Κύριε Ριτσώνη, χαίρομαι γιατί η παρέμβασή σας μου θύμησε μια πολύ αγαπημένη στιγμήτης νιότης μου, όταν ο Σταύρος Κουγιουμτζής μας χάριζε πολύ αγαπησιάρικες στιγμές.
“Καμιά φορά όταν κοιμούνται κουρασμένα
κάτι παιδιά που αγαπάνε το τραγούδι
ζηλεύουνε τη δόξα σου και βλέπουν στ’ όνειρό τους
πως τραγουδούν στα κέντρα και στις συναυλίες
με την δική σου τη φωνή
Μα ξημερώνει και τελειώνουν τα τραγούδια
Ήρθε η ώρα να ετοιμαστούν
και στην δουλειά τους βιαστικά να πάνε”
Να είστε καλά!
“δεν θέλω να έχω σαν ποιητής αυτό που δεν μπορώ σαν άντρας”
Απέναντι σ’ αυτό, βάλε όλη τη γαμο-λογία που προηγήθηκε – και βγάλε συμπέρασμα.
Να ‘σαι καλά ρε Μίχο, που μας δανείζεις την πούτσα σου πότε-πότε και γαμάμε κι εμείς.
Ένας όμως Μίχος που γράφει σαν ποταμός και θέλει να δίνει την εντύπωση ότι γνωρίζει τα πάντα & δεν δέχεται αμφισβήτηση από κανέναν ,γιατί κρατά το δικαίωμα αυτό μόνο για τον εαυτό του καλά θα κάνει να ενημερώνεται και για τις ανορθογραφίες του και να ρωτά, όταν δεν ξέρει,γιατί έτσι θα τον αμφισβητήσουν. Δεν το γλιτώνει.
Δεν μπορεί να εκδίδει συλλογή με ανορθόγραφο τίτλο. Ας μάθει ότι είναι ” Poste Restante” και όχι “Post…”. Καλά τα αγγλικά αλλά δεν είναι πανάκεια πάντοτε για την άγνοιά μας…
Αγαπητή κυρία Βλαζάκη, σάς διαβεβαιώ ότι αυτό που εσείς θεωρείτε αβλεψία ή ανορθογραφία του κυρίου Μίχου έγινε σκοπίμως. Post λατινιστί σημαίνει ύστερος ή εκ των υστέρων και όλη μαζί η συνεκφορά post restante δικαιολογείται από το περιεχόμενο του βιβλίου.
Ευχαριστώ και συγνώμη για την παρέμβαση.
Αν τελικά υπάρχει ένα πρόβλημα μ’ αυτές τις υποτιθέμενες “αντιποιητικές-απρεπείς” εκφράσεις-προσωπικά δεν πιστεύω πως υπάρχουν τέτοιες-είναι επειδή οι πιο πολλοί επικεντρώνονται-γιατί, άραγε;…-σ’αυτές, ενώ θα μπορούσαν σε τόσα άλλα να σταθούν.
Εδώ τίθεται το ερώτημα αν τελικώς επιλέγονται ακριβώς για το θόρυβο που θα προκαλέσουν ή γιατί είναι ποιητικώς αναγκαίες…
Η σεμνοτυφία ως κριτήριο επιλογής των λέξεων είναι άκρως αντι-λογοτεχνική…
Από την άλλη μια άμετρη παράθεση γαμολογιών ως στοιχείο πρόκλησης θα μεταμορφωνόταν σε στρακα-στρούκα που μετά από λίγο κανένα δε θα ξάφνιαζε.
Νομίζω λοιπόν πως αν πρέπει να κριθεί κάποιος “ασυνήθιστα τολμηρός” στίχος θα έπρεπε να κριθεί ως προς την ποιητική του δικαίωση, την αισθητική του μπολιάσματος της ποίησης με λεξιλόγιο “του δρόμου”-σκεφτείτε πόσο πετυχημένα το διαχειρίστηκε στα ποιήματά της αυτό η Γώγου- την πρωτοτυπία του νοήματος-εικόνας κτλ.
Το συγκεκριμένο σημείο του κ. Μίχου δε βρίσκω να διαθέτει ιδιαίτερη ποιητική πνοή. Για τη συγκεκριμένη μορφή του στίχου επιτρέψτε μου να υποθέσω πως ευθύνεται η ομολογουμένως επιτυχημένη ομοιοκαταληξία “Μούσα” “γαμούσα”…
Αν πάντως κάποιος διέκρινε το κλείσιμο του ματιού και το χαμόγελο του συνεντευξιαζόμενου πίσω απ΄όλα τα λόγια της συνέντευξής του, θα κατανοούσε φαντάζομαι γιατί επέλεξε την παράθεση του συγκεκριμένου στίχου εδώ.
(Ο κ. Μίχος απαντά βγάζοντας τη γλώσσα του στις ερωτήσεις. Δεν παίρνει τίποτε στα σοβαρά προφανώς γιατί τα πράγματα αποκτούν απροσδόκητα γελοίες διαστάσεις υπό το πρίσμα της περιρρέουσας ποίησης των ημερών μας.)
Μίχε Μίχε
Ας είχα τις φιλο-λογο-τεχνικές γνώσεις σου
και ας μου έλειπαν και τα δύο μάτια
να μη βλέπω τις ανορθογραφίες σου
και μάλιστα τις αγγλιστί
Απύλωτο στόμα.
Επηρμένη οφρύς.
“Ἔξω ἀλαλάζουν οἱ καμπάνες
ἔξω μὲ περιμένουν ἀφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλὰ στριφογυρίζουνε μιὰ χαραυγὴ
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ἕνας ἀετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τὰ μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
ἡ ὀρχήστρα παίζει κίβδηλους σκοποὺς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναῖκες
τί ἔρωτες τί φωνὲς τί ἔρωτες
φίλε ἀγάπη αἷμα φίλε
φίλε δῶσ᾿ μου τὸ χέρι σου τί κρύο
Ἤτανε παγωνιὰ
δὲν ξέρω πιὰ τὴν ὥρα ποὺ πέθαναν ὅλοι
κι ἔμεινα μ᾿ ἕναν ἀκρωτηριασμένο φίλο
καὶ μ᾿ ἕνα ματωμένο κλαδάκι συντροφιὰ”
Η παρατήρησή μου ήταν αισθητικής φύσεως. Οι βωμολοχίες και οι γαμολογίες δε με πειράζουν καθόλου και πιέζομαι με τους καθωσπρεπισμούς.
Αλλά, ως προς την ουσία του θέματος, όσοι έχουν νιώσει τί εστί Μούσα, δύσκολα μπορούν να αναφερθούν έτσι σε αυτήν. Μάλλον η Μούσα γαμεί και ο ποιητής απολαμβάνει…
Επίσης, ακόμα και στην περίπτωση της ανδροπρέπειας – αρρενωπότητας που εμφανίζει ο στίχος σας (Μούσα μου, σε γαμώ!), πώς μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι θα την γαμούσε έτσι, ακόμα και αν δεν ήταν Μούσα του; Δεν είναι τούτο μέγα κρίμα κι άδικο; Εκτός αν μιλάμε για υποκριτικούς λεονταρισμούς…
ΓαΜουσο-σκέψεις… 🙂
κ. Μιχο
Τα σεβη μου!!!
Ποιητικη αστοχια γαρ, παιδευσιν ποιητο-παιζοντες…
αφήστε ρε τη λέξη να γίνει κορμί άνευ όρων.μπράβο, μίχο, άλλη μια, μπράβο.
Kύρια Αλέξανδρε ο Σταύρος Κουγιουμτζής ήταν ανεπανάληπτος συνθέτης … κρίμας που τον χάσαμε νωρίς… άνθρωπος σεμνός και καλός που ακόμα τον λατρεύουμε
Μια τρικλοποδιά
να πέσει ο φίλος να γελάσουμε
να σκιστεί το παντελόνι του
και να τρέχει να κρυφτεί
για να γελάσουμε
να δούμε τη ντροπή του ρυάκι αίμα
στο πεζοδρόμιο
και να το πηδάμε γελώντας
να τον φανταστούμε μπρούμυτα πεσμένο
στη χλόη της χλεύης να κλαίει
για να γελάσουμε
κι ας μπούμε ύστερα στο δάκρυ του
να συνεχίσουμε αγέλαστοι μιαν άλλη πτώση
τη δική μας.
… Αγαπητέ “Γιώργο”, η συνέντευξή σου είναι αναμενομένως απολαυστική.
Ίσως αν την είχα διαβάσει νωρίτερα, κάποιες ερωτήσεις να τις απαντουσα (και) διαφορετικά!
Τέλος, χαίρομαι και για τις αντιδράσεις, αφού φανερώνουν τις ποιητικές σου δράσεις!
Τυρταίε (το «κύριε» δεν το χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι ως προσφώνηση),
μην εύχεστε να χάσετε τα δυο σας μάτια. Αρκεί που μαθητεύετε δίπλα στον κύριο Μίχο και ακούτε την φωνή του, για να πάρετε κάτι από τις φιλο-λογο-τεχνικές γνώσεις, τη σοφία και τη λάμψη του.
Μούσα Γαμούσα,
δεν είμαι σίγουρη αν ο κύριος Μίχος έβγαζε τη γλώσσα του όταν απαντούσε στις ερωτήσεις. Το σίγουρο είναι ότι το κάνετε αυτή τη στιγμή εσείς και άλλοι από τους σχολιαστές.
Το ότι ο κύριος Μίχος είναι ανορθόγραφος και βωμολόχος είναι γνωστό. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι μικροαστός.
Πολύς ο ντόρος και η συλλογή θα πουλήσει. Θα κάνει φραγκάκια καλά σε καιρούς κρίσης,όταν μάλιστα συνδέεται με τόση γαμολογία. Το κοκό πουλάει πάντα & ανά τους αιώνας.
Ευχαριστώ κύριε Πάκο, για την ερμηνεία. Γνωρίζω τη λατινική καλά και εγώ. Το θέμα είναι ότι η συλλογή κυκλοφορεί και κάθε διόρθωση είναι αδύνατη τώρα.
Πάντως καλή η ερμηνεία σας. Ας το δούμε το θέμα και έτσι.
Κα Βλαζάκη δεν καταλαβαίνω την εμμονή σας έπειτα από την εξηγηση του Παναγιώτη Πακου εκ των συντελεστών του βιβλίου (στοιχειοθεσία).
Μήπως είστε εσείς ανορθόγραφη ως προς την έμπνευση;
Αγοράστε τη συλλογή αφού έχετε περιέργεια και γράψτε αν άξιζε ο ντόρος και τα λεφτά της.
Αλλά τσάμπα μάγκας με τον ιδρώτα των άλλων δεν γίνεται.
κ, Μιχο η λεξη γκομενα ερχεται απο το woman;
παντα μενοχλουσε
κατα ταλλα αξιο τεκνο των μεγαλων πορνογερων της τεχνης
Κύριε Αραβανή, δεν θα συμβάλλω άλλο στη διαφήμιση…εξάλλου τα μπλογκς του Μίχου είναι γεμάτα ανορθογραφίες και δη όταν πάει να γράψει κάτι στα αρχαία ελληνικά.
Και φυσικά δεν θα αγοράσω μια συλλογή, την οποία μετά από 2-3 μήνες ο ίδιος ο Μίχος θα δίνει την δυνατότητα να την κατεβάσει κανείς από το γνωστό μπλογκ του δωρεάν. Είναι γνωστή η τάση του για αυτοπροβολή.
Σας αφήνω λοιπόν να ιδρώσετε μόνος σας με όσα σχόλια ακολουθήσουν και σας καληνυχτώ. Αν δεν σας φτάσουν οι πετσέτες για σκούπισμα, έχει ο Μίχος θα σας στείλει κι άλλες.
Και πάλι αποφεύγετε να μιλήσετε για τα γραπτά και όχι για τα διαδικαστικά ή ψυχολογικά του Μίχου. Μάλλον ως εκεί φτάνει η ερμηνεία σας.
Καλή σας νύχτα ,κύριε Αραβανή !
@20
Αγαπητή Esmeralda
Με την εξάλειψη της προσφώνησης “κύριε”
σε θεωρώ φίλη μου .
εάν είχες εγκαταλείψει και τον πληθυντικό
(γιατί ούτε με αυτόν εκφράζονται οι αρχαίοι )
θα έφθανα μέχρι έρωτος , Πλατωνικού για να μην παρεξηγηθώ !!!
Κυρια Βλαζάκη, πώς γίνεται να μην τον γουστάρετε καθολου τον κ. Μιχο, και να γνωρίζετε μέχρι πότε ανεβάζει στο ιστολόγιο του δωρεάν βιβλία;:)))
Νομίζω πως η όλη διένεξις αφορμήθη εκ του στίχου “κι αν δεν σε είχα γκόμενα και μούσα/έτσι όπως σε γαμώ θα σε γαμουσα”. Με τον στίχο αυτο υπάρχει το εξής προβλημα: αφήνει περιθώριο στη διεκδικηση. Μαζεύει γυρω του κοσμο, ο οποίος διαγκωνίζεται διερωτωμενος ασυνείδητα: “γιατί αυτός γαμάει; “, “τι της βρηκε αυτής και τη γαμάει; ” και πάει λέγοντας. Η λύση βρίσκεται μπροστά σας. Αρκεί επιτέλους μέσα στην τόση δοτικότητα, να υπάρξει μια άρνηση: βάλτε ένα υστερόγραφο που να λεει απλώς “εσένα ομως δεν θα σε γαμούσα, ακόμα κι αν σε είχα γκόμενα και μούσα”
μέχρι σιωπής.
Μούσα
“Η πολυαιώνια παρουσία του Ελληνισμού πάνω στα δώθε ή εκείθε του Αιγαίου χώματα έφτασε να καθιερώσει μιαν ορθογραφία, όπου το κάθε ωμέγα, το κάθε ύψιλον, η κάθε οξεία, η κάθε υπογεγραμμένη, δεν είναι παρά ένας κολπίσκος, μια κατωφέρεια, μια κάθετη βράχου πάνω σε μια καμπύλη πρύμνας πλεούμενου, κυματιστοί αμπελώνες, υπέρθυρα εκκλησιών, ασπράκια ή κοκκινάκια, εδώ ή εκεί, από περιστεριώνες και γλάστρες με γεράνια. Είναι μια γλώσσα με πολύ αυστηρή γραμματική, που την έφκιασε μόνος του ο λαός, από την εποχή που δεν πήγαινε ακόμα σχολείο. Και την τήρησε με θρησκευτική προσήλωση και αντοχή αξιοθαύμαστη, μέσα στις πιο δυσμενείς εκατονταετίες. Ώσπου ήρθαμ’ εμείς, με τα διπλώματα και τους νόμους, να τον βοηθήσουμε. Και σχεδόν τον αφανίσαμε. Δεν αναφέρομαι σε καμιά χαμένη γραφικότητα. Απλώς, δεν ανέχομαι τις ανορθογραφίες” (Ελύτης, Τα δημόσια και τα ιδιωτικά)
Σιγά μην ανέτρεψε και τη θεωρία της σχετικότητας, όπως μαγείρευε με γκαζάκι..Αλλά έτσι ειναι οι μεγάλες προσωπικότητες. Αλλάζουν τον κοσμο, χωρίς να έχουν επίγνωση της σπουδαιότητάς τους…
Τη σπουδή να υπερασπιστούμε τον εγωισμό και τον ανδρισμό μας πού την είδατε;
Προσωπικά είδα ένα τσούρμο άρρωστους με τη Μούσα…Γαμωσχόλια.
Σας πληροφορώ, σε περίπτωση που το αγνοείτε, πως οι απόψεις έχουν βαρύτητα γι’ αυτό που υποστηρίζουν και όχι εξαιτίας εκείνου που τις διατυπώνει. Απελευθερωθείτε από τα ονοματεπώνυμα, κύριε Καρτάκη, για να οδηγηθειτε σε πιο σοβαρές απόψεις…Συμφωνούμε σε κάτι τουλάχιστον;ότι ο ένας δεν απασχολεί τον άλλο. Εσάς δεν σας απασχολει η μάσκα μου, κι εμενα μου ειναι αδιάφορο το όνομά σας.
Μάλλον η Βλαζάκη σας έχει ταπώσει κανονικά και ασχολείστε όλοι μαζί της. Αλλιώς δεν εξηγείται τόσο κόλλημα.
Το δε επίπεδο συζήτησης χείριστο του πεζοδρομίου και δεν αρμόζει σε τέτοιο σάιτ. Μάλλον η Βλαζάκη χτύπησε πτέρνα αχιλλειο και τρεχετε να μαζέψετε τα ασυμμάζευτα.
Είδατε σύμπτωση; Έχουμε το ίδιο επίθετο:) Περιμενατε τέτοια συνωνυμία;
R. R., για όνομα…!
Θα έπρεπε να ξέρετε πως οι άρρωστοι με την Μούσα είναι οι ποιητές… Και η θεραπεία τους είναι η Ποίηση…
Τους “ιεροκήρυκες” και τους “ηθικολόγους” δεν τους πάει κανείς, γιατί δεν είναι της μόδας…
Αλλά εγώ εξακολουθώ να πιστεύω πως άλλο γκόμενα και άλλο Μούσα. Το “Όνειρο στο Κύμα” του Παπαδιαμάντη, όπως και κάποια αποσπάσματα απο τον Φαίδρο του Πλάτωνα, είναι ωραία παραδείγματα αυτού που θέλω να πω.
Όταν η Μούσα γίνεται γκόμενα ή η γκόμενα γίνεται Μούσα, τότε νομίζω πως υπάρχει πρόβλημα…: πάει και η γκόμενα, πάει και η Μούσα…
Εντάξει, μπορεί να ζήλεψα λίγο την μίχεια ένωση γκόμενας, μούσας, ούτε γκόμενας, ούτε μούσας, εις εν και (γαμω)ταυτό. Ο καλός ο μύλος… 🙂
Τέλος, ευχαρίστως να συμφωνήσω με το υστερόγραφο που προτείνατε…
κ. Καρτάκη, ευχαριστώ για την ευγένεια και την φιλοφροσύνη σας. Η σημειολογία και η έμπνευση των λεγομένων (όχι μόνο “Eγώ”), δίνουν όντως τη δυνατότητα ηθελημένων και αθέλητων νοητικών προεκτάσεων.
Θα συμφωνήσω μαζί σας ως προς την ανωνυμία και τα ψευδώνυμα. Μπορεί τα ονόματα να μην μετράνε (ή να μην πρέπει να μετράνε), αλλά η αυθαιρεσία και η ανευθυνότητα των λεγομένων (που ενθαρρύνεται συνήθως απο την ανωνυμία), μετράει και κρίνεται.
@Κύριε Καρτάκη, προς Θεού…Έτσι όπως χάνετε την ψυχραιμία σας και διολισθαίνετε σε χαρακτηρισμούς, είσθε πολύ κοντά στο να σας κάνει μαθήματα ήθους ένας κουκουλοφόρος…Για σκεφθείτε το λίγο…Τι όνειδος για το όνομά σας:)
@ Αχ, θα σας μαλώσω, κύριε Ράπτη! Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει. Οι ποιητές είναι άρρωστοι με την ποίηση και η Μούσα είναι η θεραπεία τους:) Όσο για τις θεωρίες περί γκόμενας και Μούσας, ξαναδιαβάστε τον “επίμαχο” στίχο πιο προσεκτικά. Θα διαπιστώσετε ότι ο συνδυασμός των δυο ιδιοτήτων δεν είναι υποχρεωτικός. Το δια ταύτα; Αν δε σ’εγκαταλείψει ταυτόχρονα η γκόμενα (ή ο γκόμενος) και η Μούσα, είσαι λιγότερο εμπαθής:)
Με συγχωρείτε διά την παραιμβολίν, που θα έλεγε και ο Μποστ, αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ και να μην θυμηθώ αυτό το ποίημα:
ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΤΙΠΟΤ’ ΑΛΛΟ
Άντε γαμήσου και χάσου,
πουτανίτσα φτιαγμένη στο Γαίηλ.
Θα κτενίσω τη νύχτα με κοκταίηλ
μολότωφ τα μαλλιά σου.
Χορεύουν σ’ ένα βελόνο
τρεις μονόχειρες χωροφυλάκοι –
ανοιχτοί μας προσμένουν δυο λάκκοι,
της χαράς μου τρυγόνι.
Ο συρφετός των αχρείων
μες στα ματάκια σου ανασαίνει.
Θα ζήσω λοιπόν τη ναρκωμένη
νύχτα των Εξαρχείων.
Κι όταν η μέρα ξυπνήσει
σε μια λαμαρίνα της Μεθώνης
θα με δει, θα σε δει να καυλώνεις
α! στουπί στο μεθύσι.
Ίσως και να ‘χεις εφεύρει
τους πεθαμένους που μας κοιτάνε.
Ήσυχα θ’ αποδημήσω και θα ‘ναι
πρωινό του Νοέμβρη.
Θα ‘ναι στα μπαρ του Παραδείσου
νυφούλα ραντισμένη με ρύζι
η ψυχή μου – κι εκεί να σφυρίζει
θε να βρει τη δική σου.
Το φως θ’ ανάψει πνοούλα,
απαλή σαν το χάδι μκι η μνήμη,
και η νύχτα θα μοιάζει απ’ ασήμι
και θα γίνει δροσούλα.
Ένα από τα άνθη που προσέφερε σ’ εκείνη την αλησμόνητη ΑΝΘΟΔΕΣΜΗ ποιημάτων ο ΗΛΙΑΣ ΛΑΓΙΟΣ
Οι διορθώσεις εξυπακούονται 🙂
Ποιος φιλεύει ποιον και γιατί; Παρ’ όλα ταύτα, θέλοντας και μη, αναγνωρίζω ότι ο ζόφος είναι σημαντική παράμετρος, πλην όμως όχι καθοριστική, πάντοτε. Π.χ.
Ά ναψε μια φωτιά κείνο το βράδυ.
ο φίλος που τον είχα συναντήσει
στης χθεσινής της νύχτας το μεθύσι.
Στον κήπο του την άναψε πελώρια –
οι φλόγες δραπετεύσαν μέχρι τ’ άστρα.
Φώτα ζωηρά στα κοντινά τα κάστρα.
Με τρόμαξε η ένταση της σκέψης,
το βάθος της ιδέας, η καλοσύνη.
Ανέλεγτη η σπίθα που αφήνει
καρδιά σαγηνεμένη να μη σβήσει,
αλλά να λ’αμπει εκεί, πάνω στο λόφο,
σκορπίζοντας ακτίνες μες στο ζόφο.
Ευχαριστώ.
Σας ευχαριστούμε όλους για τα σχόλια και τις επισημάνσεις: έχετε δίκιο όλοι σας, αλλά μου δίνετε την ευκαρεία να επαναλάβω (μην ανησυχείτε, δεν κουράζομαι), δύο βασικές αρχές του ΠΟΙΕΙΝ (είναι καταγεγραμμένες και σε γιουτιουμπ. δημοσίως)
1. Προτιμώ τον ανορθόγραφο λόγο από το ορθογραφημένο τίποτα
2. Πρέπει να επαναφέρουμε το παιγνίδι στην ποίηση γιατί μπουχτίσαμε από Ποιητές που παριστάνουν τα αγάλματα του εαυτού τους εν ζωή
3. Και βέβαια την πρώτη στιγμή που θα κάτσουμε να τα πιούμε το βιβλίο θα σας το χαρίσουμε
(σας ευχαριστούμε για την εκτίναξη των επισκέψεων στο σάιτ μας, με τα κακόβουλα σχόλιά σας)
καλημέρα!
Μια διευκρίνηση, ας την έχετε υπόψη σας, και μετά αν θέλετε τη σβήνετε: το σχόλιο 39 δεν είναι δικό μου.Προέρχεται μάλλον από κάποιον που διέπεται από ορθογραφημένη κακοήθεια. Ευχαριστώ.
(πάντα από τα μέηλ μπορεις να καταλάβεις, υποθέτω…)
Σας ευχαριστούμε και μεις κύριε Παστάκα.
Προσωπικά, συμφωνώ και με τις 3 αρχές σας.
Τους κανόνες της διαφήμισης, τους γνωρίζουμε μάλλον ενστικτωδώς. Άρα ξέρουμε ότι δουλεύουμε και για σας.
Καλή ή κακή, τουλάχιστον ας υπάρχει μια βούληση…
Το τερπνόν μετα του ωφελίμου… 🙂
@31 Αγαπητέ μου Γιώργη
Μη ταμπουρώνεσαι πίσω από μύθους !!!
Καλλίτερα να τους πεις πως ο Σολομός όσο και ο Κάλβος
καθιερώθηκαν σαν μεγάλοι ποιητές , λόγω του ότι αυτό που
έγραψαν δεν είχε ορθογραφική-γραμματική-συντακτική αξία
παρά μόνο ποιητική και αυτό με αιτία πάντοτε την ελλιπή
γνώση της Ελληνικής γλώσσας !!!!!
Τώρα σε ότι αφορά την κ. Βλαζάκη έχω την αίσθηση
ότι είναι άριστη χειρίστρια της “γλώσσης” !!!!
Εκείνο που ίσως της λείπει η “ποιητική” ?????
το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι αυτή η στήλη του ποιείν απέτυχε παταγωδώς.ακόμα κι αν δεν είχε κανέναν στόχο, πάλι απέτυχε.
Η επιστημονική έρευνα που διεξάγει το ΠΟΙΕΙΝ, περί ταυτοποιήσεως του ποιητικού υποκειμένου στις μέρες μας, απευθύνεται (το επαναλαμβάνω για άλλη μια φορά σε όλους-ακόμη και σε όσους αισθάνονται ποιητές αλλά δεν έχουν γράψει ούτε ένα στίχο στη ζωή τους).
Απαντήσεις ευπρόσδεκτες λοιπόν από όλους στο μέιλ του περιοδικού…
Ι
Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν
γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας
Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη
Ανάσα και χειρονομία καμμιά μεσ’ στα αδειανά φωνήεντα
κι ούτε ένα τρίξιμο απ’ τα σύμφωνα
και μήτε τρέμισμα κορμιού ή κεριού
και μήτε σάλεμα σκιών στους τοίχους
Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο
βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά
πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δήμιων
όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά
μιλάει μόνο με σήματα
μεσ’ στην οχλαγωγία της ερημιάς
στις φαντασμαγορίες του τίποτε
Έτσι κι εμείς αδειάσαμε
και μας ψεκάσαν με αναισθητικό
έτσι που αποξενωθήκαμε απ’ τον πόνο
-αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση…-
κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ’ τον πόνο
Σμιλεύουμε σμιλεύουμε πληγές
σκαρώνοντας μνημεία και μπιμπελό
Αλλά το τρομερό καραδοκεί
Ό,τι δεν είναι τέχνη μεσ’ στην τέχνη
αυτό
το ανθρώπινο
αυτό
κι εμάς κι αυτήν θα μας ξεκάνει
ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ
ΕΝ ΓΗ ΑΛΜΥΡΑ
To Ποιείν είναι το Πραγματικό. Μας ακυρώνει. Η τέχνη είναι η επινόηση του εαυτού μας απ’ τον καιρό του Μπωντλέρ.
Πατώντας και στις δυο αναρτήσεις – κάνοντας μια πικρή διαπίστωση :
Ναι , δεν είναι η ώρα της ποίησης κ. Μίχο και κ. Ράπτη – είναι ολοφάνερο : είναι η ώρα των σιδερόφρακτων καγχασμών των μέτριων πέρα απ ‘ τα όρια του πόνου .
Και όλοι θεατές , ενημερωμένοι και ασφαλείς ελέγχοντας το πληκτρολόγιο .
Κάνει κρύο σ’ αυτόν τον παράξενο κόσμο όπως έγραψε κι ο Θεσσαλονικιός…
Και αλλού : κανείς δεν είναι έτοιμος για μοίρασμα ή για μαρτύριο θυσιάζοντας τη σίγουρη μικρή του ελευθερία.
Να είστε όλοι καλά.
Deadcandance
άδεια η αγορά –
μετακόμισαν σε πιο θερμά κλίματα
οι αθηναίοι πολίτες ‘
σπασμένα αγάλματα που μας θυμίζουν
εκείνη
πριν απ’ την έλευση των μηχανών
με εγκατέλειψε
γιατί τη φώναξα Αγάπη
ενώ αυτή , Αγαύη την έλεγαν
αλλά
αυτός είναι αιώνια ο έρωτας των αρσενικών :
θα παραμένει πάντα ένας γρίφος στις γυναίκες
Ερωτήσεις για ν’ απαντήσεις (ναι, εσύ!):
1) Η Βλαχάκη Μαρία είναι φίλη και υπαρκτό πρόσωπο. Η Βλαζάκη όμως;
2) Στο κουπόνι του Στοιχήματος το Σάββατο οι 65 αναρτήσεις στη συνέντευξη του Μίχου θα τιμούνται με συντελεστή 25, ενώ οι 100 με 223. Τι να ποντάρω; Τι λες; (ναι, εσύ!)
3) Αν οι αναρτήσεις, βλ. ποστ, είναι τόσες πολλές πώς μπορείς να μην αγοράσεις μετά το ποστ ρεσταντ; (ναι, εσύ! – κι ας είναι τζάμπα μετά από δυο μήνες, αφού το θέλεις πρώτος;!)
4) Τα περισσότερα σχόλια εδώ, με υποτιθέμενη αφορμή τη συνέντευξη του Μίχου δεν θυμίζουν τη σχολική ρήση “από την πόλη έρχεσαι και στην κορφή κανέλα”;
5) Αν η επιτυχία μιας στήλης έχει άμεση σχέση και με τον αριθμό των αναγνωστών της και την πρόκληση στο αναγνωστικό κοινό σχολίων και σκέψεων, τότε πώς να αμβισβητήσει κανείς ότι η στήλη αυτή είναι εξαιρετικά επιτυχημένη; (ναι, και πάλι, εσύ!)
“Κάτω απ’ το ουράνιο τόξο της ουράς του παγωνιού,
χάσκει αμείλικτη η κωλοτρυπίδα του”
Αργύρης Χιόνης
από τη συλλογή
“Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέπτη”
Σημ. Μολονότι η λέξη “ταμπού” εκφράζει μια συγκεκριμένη ιδιότητα και όχι κάποιο συγκεκριμένο ψευδώνυμο πρόσωπο, το πρόσωπο είναι εντούτοις σε μένα γνωστό.
Γι’ αυτό και του αφιερώνω ένα στίχο από την αγαπημένη του ποιητική συλλογή “Τα ημερολόγια μιας γκέι γκέισσας”:
“Χωρίς ταμπού πηδιόσουνα
και πάντοτε αφηνόσουνα-
σε μένα.”
7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;
Η συντεχνία. Αυτοί έκαναν πως μου την έδωσαν, κι εγώ έκανα πως την πήρα. Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνια.
19. Πιστεύετε ότι υπάρχουν ταμπού στην ποίηση;
Στην ελληνική, πολλά. Για παράδειγμα η λέξη κωλοτρυπίδα…
21. Πως ορίζεται η ποίηση, σήμερα;
Βαρύτητα της πληροφορίας