ΔΜ: “The dance of life” η επικείμενη έκθεση που ετοιμάζετε. Μιλήστε μας γι’ αυτή με φόντο τον τίτλο της.
ΒΠ: Η έκθεση The Dance of Life γεννήθηκε από την ανάγκη μου να αποτυπώσω εκείνες τις στιγμές όπου η μουσική και ο χορός γίνονται τρόποι έκφρασης συναισθημάτων που δύσκολα περιγράφονται με λόγια. Με ενδιαφέρει η ένταση, η επιθυμία, η ευθραυστότητα, η χαρά, η απώλεια- όλα όσα συνθέτουν την ανθρώπινη εμπειρία. Ο τίτλος προέκυψε σχεδόν φυσικά, γιατί τελικά η ζωή μοιάζει με έναν διαρκή χορό ανάμεσα σε αντιφατικά συναισθήματα, μεταμορφώσεις και συναντήσεις.
ΔΜ: Αν ο χορός είναι κίνηση, ο πίνακας είναι στατικότητα. Πώς μπορεί να αποδοθεί η δύναμη του χορού σε εικαστικό επίπεδο;
ΒΠ: Ο χορός και η ζωγραφική, παρότι εκφράζονται με διαφορετικά μέσα, μοιράζονται κοινά στοιχεία: τη χειρονομία, τη δράση, την έκρηξη, την αγωνία και το πάθος. Στη δουλειά μου προσπαθώ να εστιάζω ακριβώς σε αυτά τα στοιχεία, φέρνοντας στο προσκήνιο τις κινήσεις, τις χειρονομίες και την αίσθηση της στιγμής. Δεν με ενδιαφέρει να αποδώσω τον χορό με ρεαλιστικό τρόπο, αλλά να μεταφέρω την ενέργεια και το συναίσθημα που μου γεννά.
ΔΜ: Αποφεύγετε, νομίζω, την ακριβή απεικόνιση προσώπων. Επιδιώκετε την εστίαση στο σώμα ή αφήνετε το πρόσωπο στη φαντασία του θεατή;
ΒΠ: Επιδιώκω, πάνω απ’ όλα, ο θεατής να νιώσει. Συχνά, όταν παρατηρώ τους ανθρώπους, εστιάζω σε μια λεπτομέρεια: ένα μισόκλειστο, διστακτικό στόμα, ένα παράξενο βλέμμα, σφιγμένα χέρια. Απομονώνω αυτά τα στοιχεία από το σύνολο και αναρωτιέμαι πόσες ανείπωτες λέξεις, πόσα συναισθήματα και πόσες ιστορίες κρύβονται μέσα τους. Συχνά συνδέονται στο μυαλό μου με μια μελωδία ή έναν στίχο που αναδύεται ασυναίσθητα. Ίσως γι’ αυτό δεν με ενδιαφέρει η ακριβής απεικόνιση του προσώπου, αλλά η απόπειρα να αποδώσω, με έναν πιο αφαιρετικό τρόπο, όσα υπονοούνται πίσω από αυτό.
ΔΜ: Η ένταση κυριαρχεί τον τρόπο που χρησιμοποιείτε τα χρώματα. Εγώ τη διαβάζω ως αισιοδοξία. Μιλήστε μας για τη θέση του χρώματος στην τέχνη και τη ζωή.
ΒΠ: Το χρώμα προκύπτει για μένα ως δύναμη, ζωή και παλμός. Δεν ξέρω αν θα το χαρακτήριζα αισιοδοξία. Έχω την αίσθηση πως, όσο χρώμα κι αν χρησιμοποιήσω, πάντα συνυπάρχει μια σκοτεινή πλευρά. Ίσως γιατί έτσι αντιλαμβάνομαι και την ίδια τη ζωή: ως μια διαρκή συνύπαρξη φωτός και σκιάς. Αυτή η αντίφαση με γοητεύει και είναι κάτι που θα ήθελα να εξερευνήσω ακόμη περισσότερο στη δουλειά μου.
ΔΜ: Ο χορός και η μουσική ενυπάρχουν προδήλως στο έργο σας. Ποιες άλλες τέχνες φορτίζουν τον καμβά σας;
ΒΠ: Στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζω τη ζωγραφική, η λογοτεχνία και ιδιαίτερα η ποίηση, είναι πάντοτε παρούσες. Αποτελούν καταφύγιο, τροφή για σκέψη και πηγή έμπνευσης. Εκεί συναντώ τα όνειρα και τους εφιάλτες, τα λάθη, τις παρεξηγήσεις και τους διαχρονικούς προβληματισμούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπάρχουν ποιήματα που με συνοδεύουν για χρόνια, που επιστρέφουν ξανά και ξανά στη σκέψη μου και δεν παύουν να με συγκινούν. Ανάμεσά τους ξεχωρίζω την Κίχλη του Γιώργου Σεφέρη. Στα μάτια μου, η ποίηση είναι η ανώτερη μορφή τέχνης, γιατί με ελάχιστα μέσα μπορεί να χωρέσει έναν ολόκληρο κόσμο.
ΔΜ: Αποδίδετε υπέροχα την ορμή του χάους. Το χάος είναι μέσον να εκφραστεί κανείς ή και νόημα που αξίζει να μεταφέρει ο καλλιτέχνης;
ΒΠ: Πιστεύω πως το χάος είναι μια θεμελιώδης δύναμη της ύπαρξης. Από αυτό γεννιούνται η αλλαγή, η δημιουργία και η μεταμόρφωση. Δεν το αντιλαμβάνομαι ως κάτι αρνητικό, αλλά ως μια ενέργεια που υπάρχει μέσα και γύρω μας. Όπως συμβαίνει με όλα τα ισχυρά ένστικτα, θεωρώ ότι αξίζει να τα ακούμε και να τα εξερευνούμε, γιατί συχνά κρύβουν αλήθειες που δεν μπορούν να εκφραστούν με τη λογική μόνο.
ΔΜ: Εκφράζετε τα νοήματά σας επιστρατεύοντας κυρίως γυναικείες μορφές. Σας αδικώ ή είναι μια επιδιωκόμενη μεροληψία που εξυπηρετεί το νόημά σας;
ΒΠ: Είναι μια συνειδητή επιλογή. Η γυναικεία μορφή είναι το μέσο μέσα από το οποίο κατανοώ τον κόσμο και τον εαυτό μου. Δεν με ενδιαφέρει ως σύμβολο ομορφιάς αλλά ως φορέας εμπειρίας, ευαισθησίας και δύναμης. Στα μάτια μου, η γυναίκα είναι ένα περίπλοκο, χαρισματικό και μυστήριο σύμπαν που ανά τους αιώνες αγωνίζεται ενάντια στη σκληρότητα και την αδικία. Γι αυτόν τον λόγο, μέσα από την μορφή της, προσπαθώ να προσεγγίσω συναισθήματα και καταστάσεις που θεωρώ διαχρονικές.
ΔΜ: Ζωγραφίζετε υπό το βάρος της εσωτερικής πίεσης ή του κοινωνικού προβλήματος; Πώς ισορροπούν μέσα σας τα εσωτερικά και εξωτερικά ερεθίσματα;
ΒΠ: Δεν ζωγραφίζω με αφετηρία την ανάλυση ενός κοινωνικού ζητήματος ούτε με πρόθεση να διατυπώσω ένα κοινωνικό σχόλιο. Η δημιουργία για μένα ξεκινά από μια εσωτερική παρόρμηση, από την ανάγκη να αποδώσω συναισθήματα, επιθυμίες, φόβους και αναζητήσεις. Ωστόσο, πιστεύω πως το προσωπικό και το κοινωνικό είναι συχνά αλληλένδετα. Οι ρόλοι που μας επιβάλλονται, οι προσδοκίες, η αναζήτηση της ελευθερίας, η εικόνα που καλούμαστε να προβάλλουμε επηρεάζουν βαθιά τον ψυχισμό μας. Έτσι, ακόμη κι όταν το σημείο εκκίνησης είναι εσωτερικό, ο κόσμος γύρω μας βρίσκεται πάντα παρών στο έργο.
ΔΜ: Πώς επιδρά στην έμπνευση η καθημερινότητα ή/και η ρουτίνα; Ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι μόνος ή να ιδιωτεύει μες στο θόρυβο;
ΒΠ: Ο καλλιτέχνης πρέπει να δουλεύει διαρκώς, να αναζητά, να πειραματίζεται και να αμφισβητεί τον εαυτό του. Αυτό το θεωρώ σημαντικότερο ακόμη και από το ταλέντο. Όσο για τη μοναξιά, δεν νομίζω ότι υπάρχει μία απάντηση, εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του καθενός. Προσωπικά αντλώ έμπνευση από την καθημερινότητα. Ένα βιβλίο, μια μελωδία, μια ασυνήθιστη ματιά, οι ατελείωτες ιστορίες των παιδιών μου για τη μέρα τους. Τα παιδιά έχουν αυτό το μοναδικό χάρισμα να σου θυμίζουν πως κάθε μέρα μπορεί να ιδωθεί με περιέργεια και λαχτάρα.
ΔΜ: Μιλήστε μας για τα μελλοντικά σας σχέδια.
ΒΠ: Δεν έχω κάποιον συγκεκριμένο προορισμό στο μυαλό μου. Με ενδιαφέρει να συνεχίσω να ζωγραφίζω, να εξελίσσομαι και να ανακαλύπτω νέους τρόπους έκφρασης. Αν κάτι έχω μάθει μέχρι σήμερα, είναι ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ευκαιρίες εμφανίζονται συχνά εκεί που δεν τις περιμένεις. Γι’ αυτό προσπαθώ να παραμένω ανοιχτή στις αλλαγές, να δουλεύω με συνέπεια και να ακολουθώ την περιέργειά μου.
