” Χαλκεδαμά ” φαίνεται θά πεί ἑβραϊκά Ἀγρός Αίματος. Ὅλοι τό ξέρετε, ἐκεῖνο ὅμως
πού δέν ξέρετε, εἶναι τό γιατι ἀποτελεῖ πιά τό χωράφι γιά τήν ἀσφάλειά μας. Ξένοι καθώς εἴματστε και Περεγρῖνοι, ἐξασφαλίσαμε, μέσα ἀπό τόση , σκολιά πορεία, ἕναν τόπο, ἀκριβοπληρωμένο, πού θά βροῦμε , ὅσο ἀνήσυχη κι ἄν εἶναι , μιάν ἀνάπαυση. Ἀντί γιά τή
γέε ννα καί τούς βρυγμούς τῶν δοντιῶν, κάτι ὑπολείφθηκε και γιά μᾶς , ἕνας τόπος προσδοκίας. ” Ἔως ἄν πάλι γενώμεθα “, ὅπως εἶπεν ὁ πολύαθλος. Ἀπό τήν ἴδια θυσία, ἄς μήν γελιόμαστε, προέρχεται κι αὐτη ἡ καταφυγή. Ὅσο κι ἄν τήν συναντοῦμε ἀπο τήν σκοτεινή της πλευρά , στό ἴδιο Αἷμα τήν χρωστοῦμε. Μέσα στήν εὔγευστη οὐσια αὐτοῦ τοῦ νέκταρος, διαλύεται ἡ γεύση ἀπο τά φαρμάκια που ἡ ἀλχημεία μας εἶχε μηχανευθεῖ :
inter nectaris saporem
transiere absinthia.

Ὅταν μοῦ ἀποκαλύφθηκε η παρήγορη βεβαιότητα, που παρέχει ἠ ἀπόκοσμη λέξη
” Χαλκεδαμά ” καί οἱ ἄπειροι δρόμοι τοῦ θεϊκοῦ ἐλέους, που ἀκόμη και γιά τούς παρα-
στρατημένους κάτι μεριμνᾶ, πῆγε ὁ νούς μου, καθώς ἀνάπλαθα μέσα μου τίς σκηνές της φρικτῆς ἐκείνης νύχτας, πού ἐσύρετο ὁ δέσμιος Θεός τῶν ἀνθρώπων ” ἀπο τόν Ἄννα εἰς Καϊάφαν “, και σ’ ἄλλη μιά παράλληλη, ἀλλά πόσο διαφορετική προδοσία. Σκέψου ὅμως, ἄνθρωπε, δειλέ , ἄβουλε, ριγηλέ, φιλήδονε, πόσο διαφορετική, φωτεινή ἔκβαση μπορεῖ νά ἔχει ἡ ἴδια πράξη. Ἀρκει ὁ δράστης της ν’ ἀνανήψει , νά φωτιστεῖ. Σκέψου τούς βαθύτατους στοχασμούς, που στιχούργησε ὁ Ἀκινάτης .
Vide paris sumptionis
quam sit dispar exitus.

Tί σημασία ἔχει , ἄν τούς συνθέτει γιά νά τονίσει τά θαυμάσια τῆς Εὐχαριστίας πού καθαγιάζει ὅσους τήν προσεγγίζουν μέ κατανυγμό, ἐνῶ θανατώνει τούς κατάκριτους, πού , ἀνάξιοι, τολμοῦν νά τήν γευθοῦν. Τό ἴδιο ευχαριστιακή προσέγγιση μή δέν εἶναι , ἤ δέν πρέπει νά εἶναι ἡ κάθε μας πράξη, μέ τό ἴδιο ἀποτέλεσμα ;
Ἡ σκέψη μου πάει , καθώς θά καταλάβατε, στό μαγκάλι ἐκεῖνο, πού ζεσταινόταν ὁ Πέτρος, και στίς παιδίσκες , πού δέν ἦταν ἄμοιρες ἀπο κάποια παιχνιδιάρικιαν αὐταρέσκεια, ὅταν πειραχτικά τοῦ λέγαν ” καί σύ μετ’ αὐτοῦ εἶ “. Ἡ σκέψη μου πάει στήν τριπλήν ἄρνηση, πού τί ἄλλο ἦταν ἀπο προδοσία ; Κι ὅμως ἄρκεσε νά κράξει ὁ πετεινόςκαι νά τόυ ρίξει ἕνα βλέμμα ὁ Κατάδικος , γιά νά συνέλθει , νά βγεῖ ἔξω καί νά κλάψει πικρά.
Αὐτός ἔχυσε τά δάκρυα τ’ἀναγεννητικά , ὁ ἄλλος βουτήχτηκε στήν ἀπόγνωση καί κρεμά-
στηκε στό παλούκι το ξεραμένο. Δροσιά τῆς Χάριτος ἔλουσε τόν ἕνα, στυγνός θάνατος ηὗρε τόν ἄλλον : πόσο ἀνόμοια, ἀληθεια , ἠ ἔκβαση τῆς ἴδιας προδοσίας.Γιά τοῦτο ὀ ἴδιος ὁ Ἀκινάτης, προχωρώντας στόν ὕμνο του , ξεχωρίζει τήν μοῖρα τῶν κακῶν ἀπο τήν μοῖρα τῶν καλῶν , κι ἐπιγραμματικά μᾶς φανερώνει τό :
sumunt boni, sumunt mali,
sorte tamen inaequali.

Καί γι αὐτό ὁ Πέτρος , παρ’ ὅλο του το παραστράτημα, ἀξιώθηκε νά ὁμολογήσει τήν
Θεότητα παροῦσα κι ἐνανθρωπίσασα, και τάχθηκε νά βόσκει, νά ποιμαίνει και να κλειδουχεῖ.
Σ’ ἐμᾶς ὁμως , που δέν πρόκειται ποτέ νά μᾶς ἀνοίξει τίς οὐράνιες πύλες, ἀπομένει ἡ ϋπομονή και ἡ καρτερία, πού ἔχει τίς πηγές της ἀπό τήν ἄλλη προδοσία , που μᾶς ἔχει τουλάχιστον διαθέσει κάποιον τόπο μακρινῆς προσδοκίας, στό κοιμητήρι τῶν ξένων. ” Ἕως ἄν πάλιν γενώμεθα “. Μήπως δέν εἶχε συμπεριλάβει στήν προσευχή του τήν ἐπιθανάτια ὁ Θεός , μέ τό ” ἄφες αὐτοῖς ” και τούς ἀγοραστές τοῦ ἀγροῦ που θά δεχτεῖ τήν κατάπαυσή μας ; Ἄς κοιμηθοῦμε , μέ τήν ἐλπίδα πώς δέν εἴμαστε ὁλότελα ἀπόκληροι. Κοινή μυστική βουλή κατεργάζεται τό καλό ὅλων μας.

Τ. Κ. Παπατσώνης
ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβίο Δοκιμίων μέ τίτλο
” Ὅπου ἦν Κῆπος ” *
Γιά τήν ἀντιγραφή , καί γιά τό Ποιείν ,
Νατάσα Κεσμέτη

* Αθήνα , 1972, Οἱ Ἐκδόσεις τῶν Φίλων

από Σωτήρης Παστάκας
7 Comments