ΥΠΟΠΤΟΣ ΔΙΑΦΥΓΗΣ
μια άλλη εκδοχή του ποιήματος «Ύποπτος Φυγής» του Σωτήρη Παστάκα
Όλα κοντά τα θέλω,
προσιτά και εύχρηστα υλικά της πρόγνωσης:
βιβλία, πένες και χαρτί,
να προσθέτω κείμενα
σʼ έναν διαρκώς ατελεύτητο κατάλογο
κι ύστερα να τα διαγράφω μεμιάς,
με μία απλή μονοκοντυλιά,
έτσι που ένας θριαμβευτικός λεκές
το μέλλον έχει γίνει.
Βυθισμένος, λοιπόν, στην πολυθρόνα της γνώσης,
αγνοούμενος σαν τον Ρεμπώ σε καπνούς, αλκοόλ
και μια αιωνίως σβησμένη μαύρη οθόνη,
εύκολο μου φαίνεται πλέον νʼ αποσυρθώ,
να εγκαταλείψω το σαρκίο μου,
χωρίς να το αντιληφθεί κανείς πως βγήκα πια,
εξήλθα,
γεμάτη η κούπα του καφέ και το πακέτο των τσιγάρων μου εκεί
μαζί με το κορμί μου και η τηλεόραση κλειστή
κι εγώ δεν σε χαιρέτησα, δεν είπα
“adieu”, «στο επανιδείν», «καληνύχτα».
ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ
στην Κική Δημουλά,
έστω κι αν η αφιέρωση μοιάζει με ιεροσυλία
Η αποχώρηση εδιατάχθη
με συνοπτικές
διαδικασίες
μέσα από ένα κωδικοποιημένο
διαφημιστικό φυλλάδιο των Lidl.
Στο φυλλάδιο αναγραφόταν
καθαριστικό μπάνιου 0,89?, ανεμιστήρας δαπέδου 5,60?, γάλα υψηλής διαρκείας 1 λίτρο 0,70?
διάλυση ψυχής δωρεάν.
Το φυλλάδιο έφθασε μʼ έναν πουνέντε
στους ανεμόμυλους του Δον Κιχώτη.
Όμως ο Δον Κιχώτης δεν ήταν πια εκεί.
Ακολουθώντας τη συμβουλή του Κάρλος Φούεντε
Είχε βαλθεί να πολεμάει τώρα
εναντίον υπερηρώων
τύπου Spiderman και Superman
στη χώρα του Α ή του Β.
Έτσι λοιπόν ο τελευταίος ανεμόμυλος
διέταξε και το φυλλάδιο να αποχωρήσει επίσης.
Η αποχώρηση πρέπει να είναι κοινή πλέον
του εδήλωσε
«κοινή».
«Και τι θα γίνει με το αίμα στον αριστερό σου τοίχο;»
το φυλλάδιο ρώτησε απορημένο.
«Το αίμα θα μείνει»
ο ανεμόμυλος απάντησε
«για να δείχνει το δρόμο στον επόμενο ταξιδιώτη».
ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΟΝ WALLACE STEVENS
(τις «Μεταφορές ενός Magnifico»)
Δύο άντρες που περνούν μια πύλη,
Για να μπουν σʼ έναν κόσμο
(στον Κόσμο των Μυστηρίων της Έλενας)
Είναι δύο άντρες
που περνούν δύο πύλες
για να μπουν σε δύο κόσμους
ή ένας άντρας
που περνάει μια πύλη για να μπει σʼ έναν κόσμο;
Αυτό είναι ένα παλιό τραγούδι
που δεν φανερώνει ακόμη και τώρα
τον σκοπό του…
Δύο άντρες που περνούν μια πύλη,
Για να μπουν σʼ έναν κόσμο
(στον Κόσμο των Μυστηρίων της Έλενας)
Είναι
δύο άντρες που περνούν μια πύλη
Για να μπουν στον ονειρικό κόσμο της Έλενας;
Αυτό είναι ένα παλιό τραγούδι
Που ούτε τώρα φανερώνει τον σκοπό του.
Σαν νόημα όμως είναι σίγουρο…
Οι αρβύλες των δυο αντρών ηχούν βαριά
Πάνω στο δερμάτινο πάτωμα της πύλης
Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου
και η οθόνη του
ξεπροβάλλουν ανάμεσα στις Μηλιές του Έρωτα.
Τι είναι εκείνο που σκεφτόμουν;
Τι είναι εκείνο που κάνει το νόημα να δραπετεύει;
Ο πρώτος υπολογιστής του κόσμου
Και η οθόνη του…
η εικόνα σου να με κοιτά στην οθόνη….
ΕΣΥ.
Ο Κωνσταντίνος Μελισσάς είναι, μεταξύ άλλων, ερασιτέχνης συγγραφέας. Από μικρή ηλικία έχει εθιστεί στην αρνητική κριτική. Οι «Αθώες Λογοκλοπές» αποτελούν την πρώτη, εν εξελίξει, «ποιητική του συλλογή». Ονειρεύεται, εντούτοις, να λάβει το κρατικό βραβείο ποίησης το 2012 ή λίγο αργότερα, αφού η ζωή είναι μια σπουδαία φάρσα και ο ίδιος το ξέρει.
”Το αιμα θα μεινει.Για να δειχνει τον δρομο στον
επομενο ταξιδιωτη”.Σπουδαιος στιχος.Αυτο που
αφηγηστε ειναι η ποιηση.Το αιμα.Αλλα δεν ειναι
ο δρομος.Ειναι ο λογος.Ο λογος που σε εφερε
εδω.Ο δρομος ειναι παντα του επομενου ταξιδιωτη.Για αυτον γραφουμε.Κανεις μας δεν
μπορει να λυτρωθει απο τα γραπτα του.Θελουμε ανταποκριση.Η αξια που εχει το κειμενο για τον γραφοντα ειναι ελαχιστη.Αλλου παιχτηκε το παιχνιδι.Στους λογους για τους οποιους γινανε ολα αυτα.Το αιμα.Αναπτυσουμε συμπεριφορες μονο
και μονο για να υπενθυμισουμε οτι καποτε ειχαμε
αιμα.Και ο ταξιδιωτης ποτε δεν περναει.Και εμεις
ειμαστε ανικανοι να δειξουμε τον δρομο σε τιποτα και σε κανεναν.Μην δινεις σημασια στον ταξιδιωτη μην δινεις.Αλλα τωρα που δεν εχεις πια αλλο αιμα τι σου μενει να δωσεις;Να ειστε καλα.
Σας ευχαριστώ για την ανάγνωση και τα σχόλια σας. Ευελπιστώ η συλλογή να ολοκληρωθεί σύντομα καθώς έχει εκδηλωθεί κάποιο εκδοτικό ενδιαφέρον!
μιμητισμό βγάζουνε τα ποιήματα κι αδυναμία
“Ονειρεύεται, εντούτοις, να λάβει το κρατικό βραβείο ποίησης το 2012 ή λίγο αργότερα, αφού η ζωή είναι μια σπουδαία φάρσα και ο ίδιος το ξέρει.”
Κρατικό βραβείο ?…ποιός αληθινός καλλιτέχνης νοιάζεται για βραβεία αφού ξέρει πως το μεγαλύτερο βραβείο είναι να μιλά στις καρδιές των ανθρώπων….πολύ δηθενιά ρε παιδί μου ακόμα απορώ με τα κριτήρια αυτής της ποιητικής επιθεώρησης…που αντί να μαζεύει νέους ποιητές να μένουμε έκπληκτοι διαβάζουμε πολλά αδύναμα ποιήματα…
Αγαπητέ κ. Πετράκο,
Δεν σκοπεύω να υπεισέλθω στη γνώμη σας για τα ποίηματα “μου”, η οποία είναι βέβαια καθόλα σεβαστή.
Αυτό όμως που μπορω με βεβαιότητα να πω είναι ότι παρεξηγήσατε το χιούμορ μου όταν αυτοβιογραφικά σημείωσα “Ονειρεύεται, εντούτοις, να λάβει το κρατικό βραβείο ποίησης το 2012 ή λίγο αργότερα, αφού η ζωή είναι μια σπουδαία φάρσα και ο ίδιος το ξέρει.”
Κι αυτό μου γεννά κάποια αμφιβολία για το τι τελικά καταλάβατε συνολικά..ας είναι όμως…καλο σας βράδυ!