Ζώνη αγνότητος
Τα μαλλιά της είχαν από καιρό ασπρίσει
και η καρδιά της μετρούσε τους τελευταίους της κτύπους.
Το μυαλό όμως “εκεί” κι ίσως με περισσότερη θέρμη από “τότε”
στους εικοσάχρονους φαλλούς της νιότης της.
Κι εκείνη η μυρωδιά από ιδρώτα και σπέρμα
ήταν πιο ζωντανή από ποτέ στα ρουθούνια της.
Μονάχα σαν το βλέμμα της έπεφτε στο είδωλο της
στον απέναντι καθρέφτη τα μάτια της σκοτείνιαζαν.
Έπρεπε από καιρό να τον είχε πετάξει, όπως πέταξε και τα χρόνια της
στην ηθική και την σκλαβιά των βελούδινων σαλονιών
Απουσία
Όλα βρίσκονται ακόμα εκεί,
σε μια σιωπηλή συγκατάβαση.
Τα γυάλινα γοβάκια της,
οι μοβ μενεξέδες απάνω στο κρεβάτι
οι άδειες προθήκες των αστεριών στο ταβάνι.
Κι ίσως η απουσία της να μη γινόταν αισθητή
αν το γυμνό κορίτσι στο διπλανό δωμάτιο
δε φώναζε συνεχώς τʼ όνομα της.
Διάβαση
“Το χνότο της βρομάει” έλεγαν και ξαναέλεγαν
καθώς περνούσε γρήγορα το δρόμο.
Δεκάδες σιωπηλές ανάσες κάρφωναν λόγια στο κορμί της.
Εκείνη σκυφτή, η αιώνια έρημη,
έκανε πως δεν άκουγε σιγοψιθυρίζοντας ένα σκοπό
ανάμεσα στα χείλη της.
Το χέρι της όμως πάντα εκεί, στο λαιμό της, να κρατήσει κλειστό το γιακά.
Μονάχα ο τυφλός ζητιάνος στη γωνία όταν ένιωσε την παρουσία της
έπεσε στα γόνατα.
Ήταν ο μόνος που έβλεπε το αγκάθινο στεφάνι
Κόκκινη λάμπα
Όλο το βράδυ έμεινε κάτω απ’ το μπαλκόνι.
Ήθελε να κερδίσει ένα βλέμμα,
κάτι για να κρατηθεί.
Εκείνη άναβε κάθε τόσο τη λάμπα
για να υποδεχθεί ή ν’ αποχαιρετήσει τους μνηστήρες,
που κάθε τόσο έρχονταν και έφευγαν.
Εκείνος, στην είσοδο, καθισμένος στο σκαλί,
τους έβγαζε το καπέλο και καθώς τον χαιρετούσαν
ανάσαινε βαθειά μήπως και κλέψει λίγο από το άρωμα της
στο ιδρωμένο κορμί τους.
Αγια αμαρτία
Την είχα δει, κρυφά
ανεβασμένος στο παράθυρο.
Ήταν στα γόνατα μπροστά στο εικονοστάσι.
Δεν έδειχνε δακρυσμένη
κι όμως, η μεταμέλεια ήταν χαραγμένη στο βλέμμα της.
Η ηλικιωμένη γυναίκα χτύπησε τη πόρτα
“ήρθε ο επόμενος” είπε κι έφυγε.
Η Παναγία της χάιδεψε το μάγουλο
έγνεψε συγκατανευτικά και γύρισε στο εικονοστάσι.
Γυάλινη σχεδία
Τραβήχτηκε πάλι πριν τελειώσει
δεν ήθελε μπελάδες -αρκετούς είχε ως τώρα-
γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε.
Δίπλα του η νεκρή γυναίκα σκούπισε το στήθος της,
έσβησε το φως και ξάπλωσε.
Σε λίγο άρχισε ξανά να ζει το ταξίδι της φυγής της
στη γυάλινη σχεδία κάτω απ τον ουρανό με τα δύο φεγγάρια.
Ωραία πένα! Προσεγγίζει τη γυναίκα όπως άνθρωπος άνθρωπο, με σεβασμό, ενδιαφέρον, με διάθεση ανακάλυψης και παρουσίασης ενός μυστηρίου σε λίγες από τις εκατοντάδες εκδοχές του. Θα με ενδιέφερε να διαβάσω περισσότερα. Καλή συνέχεια.
τραβήχτηκε πάλι πριν τελειώσει
δεν ήθελε μπελάδες
……………………….
όμορφη αληθινή
γυναικεία γραφή
συμπεριφορές γυναικών
«Dans Le Port d’ Amsterdam», Jacques Brel
οι ευαισθησίες αγγίζουν το πεδίο του συναισθηματισμού
αντιμετωπίζουν προασπίζοντας φανατικά καταστάσεις
ευχόμενες άπιστες να οδηγηθούν την αγιοσύνη της αμαρτίας
όμως ο άνθρωπος είναι από τη φύση του σκοπός
η σήψη εμφανίζεται ή εξαφανίζεται κατά τρόπο μυστικό
η επάρατος σαφώς συγκινεί αλλά δε ριγεί τα ειλημμένα
Κώστας Ρεούσης, Λευκωσία 11.10.2010
Βιωμένα τα ποιήματά σας για τη Γυναίκα κύριε Ορφανουδάκη και συναντούν το γούστο μου. Το παραπάνω θεωρείστε το άτυπα αφιερωμένο σε εσάς.
Κύριε Ορφανουδάκη
Ασύλληπτα ανθρώπινη ποίηση
και εξαγνισμός μιας δήθεν αμαρτίας
επιβεβλημένης από σκοπιμότητες !
Θα ’θελα να ξέρω αν κυκλοφορούν
ή αν θα κυκλοφορήσουν .
Υπολείπονται τα πέντε συν ένα ποιήματα για τους άντρες. Ποιοί θα τα γράψουν; Γαλιάντρες;
@ σχόλιο 4
Ο πρώτος στίχος να αντικατασταθεί και να διαβαστεί αντ’ αυτού ως εξής:
η ευαισθησία αγγίζει το πεδίο της συναισθηματικής βασάνου
Σημείωση: Από τα Νέα Ποιήματα από τον “Κρατήρα του Γέλιου μου”, θα συμπεριληφθούν στη δεύτερη διορθωμένη και επαυξημένη έκδοση από τις εκδόσεις Φαρφουλάς σε μερικά χρόνια, ίσως 5. Σας ευχαριστώ.
Κύριε Τυρταίο αυτή είναι η πρώτη δημοσίευση της συλλογής και η πρώτη δημοσίευση ποιημάτων μου γενικά.
Σας ευχαριστώ
Ευπρόσδεκτη η διευκρίνηση κύριε Ορφανουδάκη. Καλό θα ήταν να συνοδευόταν και με κάπιο βιογραφικό, έτσι για να κατατοπιστούμε κι εμείς οι άρρωστοι με την Ποίηση. Σας ευχαριστώ.
Το βιογραφικό μου είναι πολύ φτωχό
κύριε Ρεούση καθοτι ειμαι 22 ετών,
αυτό είναι το κανάλι που διατηρώ απο το 2007 στο
youtube: http://www.youtube.com/user/japan88gr
για να κατατοπιστείτε κάπως.
Ευχαριστώ.
Κύριε Ορφανουδάκη έκανα κλικ και εμφανίστηκαν “Εκείνος & Εκείνος”. Μια ματιά μου έφτασε να καταλάβω το τωρινό σας πεδίο. Συμπαθάτε με αλλά είμαι ολίγον Νεάτερνταλ με τις νέες τεχνολογίες. Πάντως σας ευχαριστώ εκ νέου για το info. Εύχομαι να τυπώσετε σύντομα την πρώτη σας ποιητική συλλογή, και αν κρίνω από τη σημερινή ανάρτηση προμηνύεται τουλάχιστον Δυνατή. Να είστε πάντα καλά.
βρήκα ωραία αυτά τα ποιήματα.
άλλωστε, μιας και είμαι και γυναίκα μιας κάποιας ηλικίας, μη σας πω ότι ταυτίστηκα με το αίσθημα της ζωής που πλησιάζει το τέλος, τέτοιο τέλος που θέτει την ανικανοποίηση ως βάση της ιστορίας της και της εξέλιξής της.
ήταν σαν ποιήματα-αθόρυβα βήματα, στοργικά με τη γραφή τους.
δε μου άρεσε το γεγονός ότι μια δυο φορές έβρισκα στον τελευταίο στίχο κάτι σαν ‘κου ντε τεάτρ’ (π.χ. στο δεύτερο και το πέμπτο), σε σχέση με τους άλλους στίχους του ποιήματος.
αυτό δεν υπήρχε καθόλου στο προτελευταίο ποίημα, όπου το τέλος ήταν πιο καλά συνυφασμένο με όλο το υπόλοιπο.
επίσης εντυπωσιάστηκα από την ανδρική γραφή των σχολιαστών…:)
Δίπλα του η νεκρή γυναίκα σκούπισε το στήθος της,
έσβησε το φως και ξάπλωσε.
Σε λίγο άρχισε ξανά να ζει το ταξίδι της φυγής της
στη γυάλινη σχεδία κάτω απ τον ουρανό με τα δύο φεγγάρια.
Κύριε Ορφανουδάκη πού μπορώ να βρω τα βιβλία σας;;;;;
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
Το κανάλι σας στο youtube κ.Ορφανουδάκη είναι αρκετά κατατοπιστικό και μάλιστα πολύ περισσότερο από κάποιο βιογραφικο με περγαμηνές πτυχία θέσεις κ.λ.π. τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με την ποιηση κατά την ταπεινή μου άποψη.Ευφυές να μας παραπέμψετε εκεί.Τα ποιήματά σας μου άρεσαν πολύ…Να στε καλά
Κύριε Ορφανουδάκη
Εάν σας ενδιαφέρει την Κυριακή 17/10
και περίπου 11.00 με 11.30 εσπερινή
θα απαγγείλω κάποια από τα ποιήματα σας
εις τον ερασιτεχνικό ράδιο-σταθμό που
ακούει εις το όνομα Play-Boy και
εκπέμπει εις τους 945 χιλιόκυκλους
στα μεσαία κύματα MW .
Συντονισθείτε !
Με εντυπωσίασαν τα ποιηματά σας καλέ μου φίλε..Και ακόμα πιο πολύ εντυπωσιάστηκα με την ανάγνωση των αριθμών της ηλικίας σας..
Εχουμε να κάνουμε με μια καθαρή περίπτωση ποιητή έχω την γνώμη..Πρόωρο βέβαια να ειπωθεί κάτι τέτοιο ,αλλά έχω την εντύπωση ότι τα σημεία είναι πολλά που οδηγούν σε μια τέτοια άποψη..
Τα ποιηματά σας αγκαλιάζουν τον χώρο τους με έναν τρόπο που νομίζει κανεις πως δεν περισσεύει τίποτα..Μεταχειρίζεστε ακριβώς τον χώρο που σας χρειάζεται.Και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό διότι και στην ποίηση παρατηρείται πολλές φορές μια υπερκατανάλωση διαθέσιμου τόπου που συνήθως μένει ανενεργός στο τέλος επιβαρύνοντας έτσι την ποιότητα των χαρακτηριστικών του ποιήματος..
Παρατηρείται επίσης μια εγκαιροφλεγής ικανότητα να διακατέχει τον δημιουργό..Πυροβολεί΄την στιγμή ακριβώς που χρειάζεται ..Εχει επιλέξει τον στόχο του και οδηγεί σίγουρος το ποιημά του προς το σημείο της δικαίωσης των λεγομένων του ..Υποβοηθιέται βέβαια σε αυτό και από την σωστή επιλογή της έκτασης που διαλέγει να δώσει..Και ως γνωστόν το ποίημα είναι σαν την συνουσία.Πρέπει να ξέρεις το πότε ακριβώς θα τελείωσεις..
Ως προς το περιεχόμενο των ποιημάτων τώρα και πέρα από την “σοφία” που διακρίνει κανείς και που δεν παρατηρείται εύκολα σε γραφές από άτομα τόσο μικρής ηλικίας ,αυτό που προσωπικά εμένα μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι που δεν μπαίνει στον πειρασμό να διαβουκολεί τις ηρωίδες του με κάτι ψεύτικο που δεν περιέχει την αληθινή κατάσταση των στιγμων που βιώνουν..
Ανέγγιχτες τις αφήνει μπρος στην νεκραμάρα τους,στην συντριβή τους ,στην πικρή ανάμνηση που σαν μπαλτάς τις ξεκοψε μια και καλή από το προηγούμενο τους παρελθόν..Ακόμα και η Παναγιά μπορεί να τις χαιδεύει στο μαγουλο για μια στιγμή ,αλλά ξαναγυρνά γρήγορα κι αυτή στην ασφάλεια του εικονοστασιού της..
Είναι φοβερή η αίσθηση που αφήνει το πέρασμα αυτών των γυναικών μέσα από τα ποιήματα τούτα..Σαν να βουλιάζει κανείς σε βελούδα και να ξυπνά ειδωμένος από τα βλέμματα μιας πληγής!
Kαλέ μου Μάνο
( ελπίζω να μου επιτρέπεις να σε αποκαλώ
με αυτόν τον τρόπο , μιας και διαφέρεις
μόλις δυο χρόνια από τον εγγονό μου )
Θέλω να σε παρακαλέσω να ξεχάσεις
ότι διάβασες στο ΠΟΙΕΙΝ , την στιγμή
που θα πιάσεις τον κονδυλοφόρο
να (περί)γράψεις το επόμενο κομμάτι
από τα σώψυχα σου!!!!!!
Μάνο Ορφανουδάκη, σε ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σου στην αφετηρία του μαραθωνίου σου.
Μετά την ΕΜΕΤΙΚΗ χθεσινοβραδινή βραδιά του Poetry Slam που δυστυχώς είχα την ατυχία -ας όψεται η βαθιά εκτίμησή μου προς ένα συμμετέχοντα- να παρακολουθήσω,
δεν ξέρω τι άλλο να σου ευχηθώ
παρά καλούς αναγνώστες.
Η ποίηση είναι πολύ πιο σοβαρή υπόθεση από τον ποιητικό θίασο που είδα χθες.
Και επειδή βρίσκω εδώ δημόσιο βήμα λόγου
θα ήθελα να εκφράσω τη βαθιά μου λύπη για τον κύριο παρουσιαστή της βραδιάς
ο οποίος σε όρια χυδαιότητας ειρωνευόταν τους διαγωνιζομένους στα πλαίσια “του ανάλαφρου” πνεύματος του διαγωνισμού.
Ο κύριος Σιώτης, απών και χθες, όπως και στο Bacaro, πριν μήνες, έχασε κι άλλη ευκαιρία να θαυμάσει από κοντά τις ιδέες του.
Μόνο μια φράση για σας, αγαπητέ κύριε Ορφανουδάκη: “Πας στη γυναίκα; Μην ξεχνάς το μαστίγιο!”
Κι αυτό γιατί, από ό,τι αντιλαμβάνομαι από τα εξαιρετικά σας ποιήματα, όταν απομακρύνεστε από αυτή, ξέρετε να τη λατρεύετε.
«(…) Πάνω απ’ όλα του αρέσει, αφότου έκανε έρωτα με τη γυναίκα αυτή
να την αφήνει να μελαγχολεί και αυτός να γυρνάει στον εαυτό του.(…)»
για να θυμηθούμε το μεγάλο Cesare Pavese από το «Μια εποχή»
Η ικανότητα ενσυναίσθησης (για την αξία της οποίας είχα αναφερθεί σε παλαιότερο σχόλιο) του κυρίου Ορφανουδάκη με εντυπωσίασε. Ο κ. Ορφανουδάκης έχει ήδη αφήσει πίσω του κάτι πολλαπλάσιας ηλικίας του «ποιητές» που ξέχασαν ότι η γυναίκα υπάρχει και κάτω από τα 1-2 χιλιοστά του δέρματος αλλά και «ποιήτριες» που ακόμα κλαίνε για την αγάπη που… δεν πήρανε…
ΥΓ. όσο για την ποιητική «εκδήλωση» κάτι θα ‘ξερε η βροχή που την περιόρισε στο διάδρομο. Θα ήθελα ειλικρινά να άκουγα τι λένε οι διοργανωτές. Πόσο προσφέρει στην ποίηση να ειρωνεύεσαι τους στίχους των ποιημάτων που απαγγέλλονται και να σαρκάζεις το σπαρακτικό περιεχόμενο τους; Καλό επίσης θα ήταν να ανακοινωνόντουσαν και τα ποιήματα που έφτασαν στον «τελικό» και η σειρά που τα κατέταξαν οι κριτές…
ΥΓ2. κύριε Ορφανουδάκη έχετε κάποια σχέση με το Πατάρι Λογοτεχνών του κ. Λεωνίδα Ορφανουδάκη στο Χαλάνδρι;
Απ όσο γνωρίζω όχι κύριε Πρίμπα
Κύριε Ορφανουδάκη,
Με μπόλικη θέρμη, αγάπη και θαυμασμό σας εύχομαι καλό ταξίδι στη θάλασσα της ποίησης! Φαίνεται εξάλλου πως διαθέτετε γερό σκαρί!
Τα ποιήματά σας ανάσες καθάριου αέρα και ηλιόφερτες διαυγείς χαραυγές.
Εύχομαι ωστόσο και μπόρες και μπουνάτσες και μελτέμια και φουρτούνες.
Πιστή σας οπαδός κι ακόλουθος,
παγιδευμένη στον
ερωτισμό σας.
Υποκλινόμενη στην δυνατότητα έκφρασης των προηγούμενων σχολιαστών και προσωπικά πολλώ υπολείπουσα, μόνο μια λέξη κυριε Ορφανουδάκη… τα ποιήματα σας ΑΓΓΙΖΟΥΝ.
Και ως προς την “εξαιρετική” εικόνα του μαστίγιου να πέφτει στα καπούλια της γυναίκας(αλόγου) που μας έδωσε ο σχολιαστής @ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ θα ήθελα να προσθέσω ότι η “φωνή” μιας γυναίκας μπορεί να ακουστεί από Bolero του Ravel μέχρι κλάξον αυτοκινήτου… Διατηρείστε την εμφανή ευαισθησία προσέγγισης και εσεις θα ακούτε Bolero… Σας παρακαλώ συνεχίστε να γράφετε…
omorfa
poihmata vlepw edw
poihmata
omorfa vlepw edw mesa omorfa
Μπράβο σας κύριε Ορφανουδάκη. Πολύ αξιόλογη δημιουργία.
Εύχομαι να συνεχίσετε την προσπάθειά σας με ακόμα περισσότερο ζήλο.
Ο αριθμός 88 στο nickname του λογαριασμό σας στο “YouTube”, δηλώνει το έτος γεννήσεώς σας?
Μπράβο Μάνο ! 🙂
Και μια που θυμήθηκα τα ποίηματα αυτά και τα ξαναδιάβασα, μου ‘ρθε στο νου ο αγαπημένος Γιάννης Υφαντής, με τις Φωνές Γυναικών. Ας ακούσουμε κ αυτές.
ΦΩΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
Α
Η Εκκλησία να ευλογά την συζυγο-πορνεία.
Κι ο νταβαντζής να μας πουλά στου πάρκου τη γωνία.
Β
Μας θέλουν στα ναρκωτικά και στα ψυχιατρεία
παρά νʼ αναστενάζουμε στου πούτσου τη λατρεία.
(Υ.Γ Ποιητικής αδείας: Προσφιλή Μαρία , αν ποτέ δεις αυτό το μήνυμα,σταμάτα να αυτοεκθέτεσαι πανελλαδικώς σε ολές τις πόζες ,για μερικά like. Είσαι και μεγαλοκοπέλα και στην ηλικία μας η υπερέκθεση κραυγάζει απελπισία.Φιλικούς ασπασμούς).