Δημήτρης Παλάζης, ποιήματα

Παλάμες

Τα χέρια
είναι σημάδια της γης
αγκαλιές που ανοίγουν και κλείνουν
σαν τις πόρτες
απ’ την κορφή ως την άβυσσο
ένα βάρος
μαγκώνει το πάτωμα
η γλώσσα κρύβεται από κάποιον
που έγινε καρφί
-τον ψάχνει ο ουρανός
κάτω απ’ τη γη τον ψάχνει
στο χορτάρι που γδύνεται
στις πέτρες των άστρων
που βγάζουν το πετσί τους πέρα δώθε
για να το πάρει ο άνεμος
να κλέψει
κι από ‘να τριαντάφυλλο

*********************

Λέπια

Ρήμαξε ο ουρανός
κι έδιωξε τον ορίζοντα απ’ το δρόμο
το φίδι σφύριζε, απλωνόταν
γύριζε στο παιχνίδι του:
ένα αυγό
μες στην παράφορη αγκαλιά του
άπατο και βουβό
ένα μάτι
μετρούσε την πέτρα του
ένα μυαλό ένα μάγουλο
κοιτάζονταν κρυφά
δεν χόρταιναν
τα παρακαλετά χνάρια τους
στον πρόστυχο κύκλο

************************

Πρωινό

Χαράζει
σαν τη σάρκα το πρόσωπο
σωροί από κύβους
διαστάσεις
γλιστράνε στη σκάλα
μακρόστενα παράθυρα
κρεμάνε τα κομμάτια τους σε δύο φτερά
δύο σπίτια από χρωματιστό χαρτί
προσπαθούνε να δώσουν τη μάχη
ζωγράφοι σε τοίχο γοτθικό
ανακατεύουν τις πέτρες
τρίβουν τις μούρες των αγίων

η Βεατρίκη
νοιώθει τη φρίκη του αμαρτωλού σώματος
απ τις πράσινες πέτρες
που χτυπάνε το στόμα της

Οι κούκλες φωνάζουν
γυρίζουν τα κεφάλια και φωνάζουν
σ ένα άνοιγμα
που υποδηλώνει μια πόρτα
χειρονομίες ανάγλυφες
βιώματα γυαλισμένα στο ξύλο
τρεμάμενες σκέψεις
απ’ τη ζωή των μελισσών
στους ελεύθερους χώρους
μονόλογοι σαν σίδερα
κρατούν το πρωί της Αθήνας
απʼ το μάγουλο

********************************

Μουσική σκηνή

Εύφλεκτες νότες
παιχνίδια των στίχων
χαμένα στη σκόνη
-πέφτει απαλά
το σούρουπο στη συντροφιά
στην ακλόνητη πέτρα
που νόμισες πως λιγοστεύει
απ’ το οξύ των δακρύων
στην απαγορευμένη πόλη
θυμούνται το θάνατο
φωτίζουν το άγνωστο
αγοράζοντας φρίκη
και το τραγούδι μια ηχώ
προστατευμένη απ’ τους δρόμους
τις υπέρογκες σκέψεις
τις σκαλωσιές μες στο σύμπαν
τα φρύδια της Βαβέλ
που σηκώνονται
στη μέση της παντομίμας

************************************

ΒΥΘΟΣ

Η επανάληψη των τοπίων
κολλημένα το ‘να στ’ άλλο
Μια καταπιεστική ηρεμία
αποτυπώνει το θάνατο

Το χτύπημα του κουνουπιού
μια αστραπιαία απώλεια
του αέρα
κι ένα λιώσιμο της σάρκας
στο απρόσωπο μάτι μου

*************************************

Κοντινό πλάνο

Σκέφτομαι τα μάτια σου
δυο συννεφιές κόντρα στον ήλιο
η άμμος, τα χείλη σου υποσχέσεις
και μια φωτογραφία μεσίστια
κυματίζει στο πέλαγο

Λιμάνι στο λιμάνι
θα βρούμε ένα νησί
ή μια παραθαλάσσια πόλη
με φοίνικες και στρατηγούς
να κόβουν βόλτες
σοφίες των τρελών
που δεν πιστέψαμε ποτέ
ούτʼ ένα βράδυ δεν πιστέψαμε
τους χάρτες και τα όνειρα
φυλώντας μονοπάτια
και σχήματα βουβά
χόρτα ξερά στις περασιές και στον ήλιο

Κοντά κι όχι μαζί
πώς να ταιριάξουν οι θάλασσες;

***********************************************

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ποιητής κατά κύριο λόγο, έχει ασχοληθεί με την πεζογραφία, το δοκίμιο και τη θεατρική συγγραφή.
Ποιήματα, πεζά και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί κατά καιρούς σε περιοδικά, εφημερίδες και στο διαδίκτυο.
Έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις ποιητικές συλλογές του, η τελευταία, «Το κόκκινο βιβλίο» από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.
Έχει βραβευθεί στον Θεατρικό Διαγωνισμό του Φ.Σ. ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ το 2007 για το θεατρικό του «Σεισμογενής περιοχή».
Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.