Το θέατρο Ελεύθερη Έκφραση θα ανεβάσει στις 2 Ιουνίου
μέχρι τις 13 Ιουνίου (ώρα 9) το έργο της Ασημίνας Ρεβύθη
ʽʼ Η Μελαγχολία Του Πιγκουΐνουʼʼ που διακρίθηκε στο διαγωνισμό πρωτοεμφανιζόμενου θεατρικού συγγραφέα.
Το έργο ανήκει στην κατηγορία θέατρο του παραλόγου.
ʽʼ Ξέρω πως μια μέρα θα πληγώσουμε πολύ ο ένας τον άλλον, ο πόνος θα είναι εκείνη την στιγμή. Η μνήμη γερνάει και κόκαλα αφήνει πάνω στον καθρέφτη, η καρδιά νιώθει, σʼαγαπάει. Πια περπατάς με τα πόδια μου κι εγώ με τα δικά σου…
Θέλω νʼαξιωθώ σε κάτι βαθύτερο, να έχει σχέση με τα χρώματα και την γέννηση. Πρέπει να σακατευτώ ακόμα πιο πολύ πάνω στα βράχια και στον παγωμένο ήλιο, κι εσύ θα με κοιτάς; Πρέπει να με κοιτάς.
Δεν θέλω να γίνω ποιήτρια, πιγκουΐνα θέλω, κι εσύ θα γίνεις ο πιγκουΐνος μου.
Θα πέφτουμε στην θάλασσα για να μάθουμε να μην θέλουμε πια να δραπετεύσουμε από το σώμα μας και να πετάξουμε. Θα δεις μέσα στα κύματα θα γίνουμε μικροί, πιο μικροί κι από παιδιά. Κι όταν η θάλασσα μαυρίσει και γεμίσει με κόκκινα φύκια και σταυρούς, και βγάλει άσπρο ανθρώπινο δέρμα, κι ο βυθός μείνει στεγνός, και κάτω από το τέλμα μονάχα ξεραμένα φτερά πεταλούδων, τότε εμείς θα πεθάνουμε όχι ως άνθρωποι, ούτε ως ποιητές, αλλά ως πιγκουΐνοι.
Είμαστε έτοιμοι.
Στην κόρη του ματιού μας έχουν σφηνωθεί μικρά, πολύ μικρά αστέρια,
δεν φαίνονται πρέπει να τα κοιτάξεις από πιο κοντά.
Μπορείς να φιλήσεις τα πόδια μου; Κι εγώ θα σκεπάσω την πλάτη σου.
Η θάλασσα έβγαλε μπλε γλώσσα, κοίτα την μας προκαλεί…
Πες μου ότι θα γίνουμε πιγκουΐνοι
Ισμήνη ʼʼ
Διευθύντρια- Έτσι εξηγείται κύριοι η παράλογη μελαγχολία του, αυτή η γυναίκα με το όνομα Ισμήνη φταίει για όλα.
κ Πανταζόπουλος- Δεν καταλαβαίνω, τι θέλετε να πείτε;
Διευθύντρια- Φαίνεται πως όλα οφείλονται στον έρωτα. Εκείνη του έβαλε αυτές τις ιδέες να γίνουν πιγκουΐνοι, αυτή πρέπει να ήταν εδώ, κι όχι αυτός ο καημένος.
Πιγκουΐνος- Πέθανε.
Διευθύντρια- Τι είπες πιγκουΐνο; Πες το πιο δυνατά.
κ Αργυρίου- Τι θέλετε να πείτε ότι είναι αθώος; Αθώος επειδή ερωτεύτηκε κάποια που ήθελε να γίνει πιγκουΐνα; Μην ξεχνάτε ότι, κυκλοφορούσε στο σύνταγμα ντυμένος έτσι.
Διευθύντρια- Έχετε δίκιο, έχει διαπράξει ύβρη. Θα έλεγα να μείνει ακόμα μια βδομάδα στο άσυλο μας, να δούμε καλύτερα την περίπτωση του, και μετά να αποφασίσουμε για το αν θα τον στείλουμε σε κανονικό ψυχιατρείο.
Πιγκουΐνος- Γιατί αυτό εδώ τι είναι;
κ Αργυρίου- Ψυχιατρικό φοιτητικό άσυλο, ιδρύθηκε πριν πέντε χρόνια από τους φοιτητές της ψυχιατρικής. Εδώ έχουμε βάλει σε εφαρμογή ένα νέο πρόγραμμα, θα προσπαθήσουμε δηλαδή να σου αλλάξουμε την συνείδηση χωρίς την απαραίτητη θεραπευτική αγωγή.
Μεγάλο στοίχημα να καλμάρει αυτή η επιθυμία ν’ αποδράσουμε από τα σώματά μας.
Μπράβο στην Ασημίνα!
Εύχομαι πάντα άφθονη διάθεση για δημιουργία.
(έχω κρατήσει αυτό το μεγάλο σου χαμόγελο παρά την όποια απόσταση)
Κι ίσως η ”μελαγχολία του πιγκουίνου” να μπορούσε να έρθει μια βόλτα και προς το Βορρά, να την απολαύσουμε κι εμείς οι της Σαλονίκης, ναι;
Τη γνωρίσαμε στο “Ποιείν” κάπως επεισοδιακά. Μέσα σε λίγο καιρό τη βλέπουμε να λάμπει με μόνα εφόδια το άπλετο ταλέντο της και το επίμονο πάθος. Θερμά συγχαρητήρια.
Ο θεατρικός λόγος είναι ανώτερος από κάθε άλλο λόγο. Απαιτεί μια ικανότητα να μπορείς να υποδύεσαι (και ο συγγραφέας πρώτα υποδύεται και μετά γράφει) διαφορετικούς χαρακτήρες. Μια μορφή ενσυναίσθησης. Αυτοί συνυπάρχουν μέσα σου και εξελίσσονται ταυτόχρονα και δυναμικά με την πλοκή όπως την εκθέτεις.
Σε υποχρεώνουν να είσαι «εδώ».
Το παράλογο θέατρο θεωρείται παιδί των μέσων του 20ου αιώνα, αλλά προσωπικά ανάγω τις ρίζες του στον Αύγουστο Στρίντμπεργκ.
Σε μια εποχή που οι ποιητές έχουν παραιτηθεί και από την παρακολούθηση ακόμα των γεγονότων
[ Οι ρήτορες του Γκάτσου
Έρημες κι άδειες οι πλατείες
τα καταστήματα κλειστά
Θε μου σαν πόσες αμαρτίες
του ανθρώπου η μοίρα σου χρωστά.
Όλοι τραβάν στην αγορά
κι οι ρήτορες απ’ το μπαλκόνι
ποτίζουν τις ψυχές μ’ αφιόνι
και κόβουν χέρια και φτερά.
Άλλοι κοιτάν αριστερά
άλλοι δεξιά γυρνάν το μάτι
και περιμένουν όλοι κάτι
σα στρατιωτάκια στη σειρά.
Και προχωρούν κι οι ποιητές
με χρώματα κι ουράνια τόξα
να μοιραστούνε λίγη δόξα
με του λαού τους μαυλιστές.
Πότε θα βγει να σκούξει κάποιος:
Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος!]
ίσως να ελπίζουμε κάτι στο θεατρικό λόγο;
Η Ασημίνα με πείθει πως ναι!
Το περίμενα…. και χαίρομαι πολύ με αυτό που διαβάζω κι εύχομαι να χαρώ ακόμα περισσότερο με αυτό που θα δω.
Μπράβο!!
Διαβάζοντας αυτό το απόσπασμα μπορεί να κατανοήσει ο καθένας για ποιον λόγο διακρίθηκε στον διαγωνισμό. Πραγματικά τον τελευταίο χρόνο έχεις ανέβει πολλά επίπεδα. Αν συνεχίσεις με τον ίδιο ζήλο θα κατακτήσεις με μαθηματική ακρίβεια την “αθανασία” . Ταξίδευσε το ίδιο παράλογα και σουρεαλιστικά, κράτα ζωντανό τον πιγκουίνο.
SYGXARHTHRIA!! Nomizw oti h douleia vewv dhmioyrgwv kalo eivai va bgainei mprosta.Sygxarhthria syvama kai sto poieiv!To theatro dev eivai katholou eykolh ypothesh,elpizw va eivai kai ergo didaxtiko va exei kai vohmata. katholou dev me evoxlei pou eivai paralogo arkei va eivai dyvato.egw mexri twra tha goustara va pethavw ws poihths va omws kai mia diaforetikh apoch !Na pethaveis pigouivos !shmasia exei va eisai eleytheros ,erwteymenos…
Στην ανάρτηση θα ταίριαζε ίσως η ακόλουθη ιστορία των ονειρευτών:
Οι ονειρευτές γεννιούνται κοιμισμένοι και περνάνε ολόκληρη τη ζωή τους βλέποντας όνειρα. Ονειρεύονται πως γεννήθηκαν, πως έχουν φίλους, πως μεγαλώνουν, παντρεύονται και κάνουν παιδιά. Ονειρεύονται ακόμη πως ζουν σε ένα κόσμο που έχει ιστορία, διάφορα κράτη, βουνά και θάλασσες, και πως υπάρχει κι ένα σύμπαν με αστέρια και γαλαξίες. Αλλά στην πραγματικότητα κοιμούνται, και όλα αυτά είναι όνειρα που έρχονται και φεύγουν.
Οι ονειρευτές τολμούν ακόμη να ονειρευτούν πως πηγαίνουν για ύπνο το βράδυ, και πως βλέπουν όνειρα όταν κοιμούνται. Αλλά κάποιες φορές βλέπουν ένα πολύ περίεργο όνειρο. Βλέπουν πως γεννιούνται κοιμισμένοι και πως περνάνε ολόκληρη τη ζωή τους βλέποντας όνειρα.
Πάαααρ πολύ ενδιαφέρον. Που βρίσκει κανείς το υπόλοιπο; Εχει εκδοθει; υπάρχει σε πρόγραμμα θεάτρου; Θα ηθελα πολύ να το διαβάσω. Οποιος εχει πληροφορίες εχει και το ευχαριστώ μου.
@7
Ίσως κι αυτή τη φορά να μην κάνω άλλο απ’ το να ψάχνω να βρω το μάθημά μου, κάτω απ’ τους ήχους μιας γλώσσας που δεν είναι δικιά μου. Αντί όμως να λέω αυτό που κακώς είπα, αυτό που δεν θα ξαναπώ, άμα μπορώ, αυτό που ίσως ξαναπώ, άμα μπορώ, δε θα’ κανα καλύτερα να πω κάτι άλλο, έστω κι αν δεν είναι πάλι το σωστό;
Σάμουελ Μπέκετ
“Ο Ακατανόμαστος”
Γιώργος Μίχος
Πάντα ευθύβολος πάντα κεντρωτής!!!
http://www.greek-language.gr/greekLang/literature/bibliographies/to_greek/bibliography.html?start=1&author=%CE%92%CE%BF%CF%83%CE%BD%CE%B5%CF%83%CE%AD%CE%BD%CE%BA%CE%B9,%20%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%B9&show=1
Η μελαγχολία του πιγκουίνου μοιάζει να είναι ένα παράξενο, διαφορετικό έργο. Η γλώσσα βαθιά ποιητική, γι’αυτό και μελαγχολική. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια υπέρβαση, μια μετάβαση απο το σώμα-την πραγματικότητα του ανθρώπου, σε σώμα ποιητική, και τέλος η ποιητική καταξίωση η ανάγκη να γίνουν πιγκουίνοι. Ένας θάνατος και μετά ακολουθεί μια δίκη που δικάζει-εξετάζει την αθωότητα του.
Εξαιρετικό, καλή συνέχεια Ασημίνα.
κ Βλαχογιάννη με τιμάει και με συγκινεί
το ότι θέλτε και το υπόλοιπο έργο…
Σας στο στέλνω μέσω του κ Παστάκα
Ξεκίνησα για να πω
– για ένα ευρηματικό θεατρικό σενάριο όπου οι διαδοχικές σκηνές ονείρου/εφιάλτης και «πραγματικότητας» δεν ήταν σαφές ποια αντιστοιχούσε σε τι για να μην πω, μήπως ήταν όλες από τον «πραγματικό» κόσμο ή μήπως τελικά ήταν όλες από τον κόσμο των ονείρων;
– για μια υποβλητική σκηνοθεσία με πρωτότυπα στοιχεία (όπως εκείνη προς το τέλος του έργου με τις δυο μορφές να φωνάζουν προσπαθώντας να επηρεάσουν τον πιγκουΐνο στα άκρα της σκηνής καλυμμένοι από σελοφάν) σε ένα λιτό αλλά απόλυτα δεμένο σκηνικό με το έργο
– για ένα παίξιμο που θα ζήλευαν επαγγελματίες αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί
– για μια μουσική υπόκρουση που ούτε ακολουθούσε ούτε κάλυπτε αλλά έδενε αρμονικά με το όλο έργο
αλλά,
όλα αυτά διαβάζοντας τα πριν τα στείλω μου φάνηκαν πολύ μίζερα.
Λοιπόν, απλά θα ευχαριστήσω την Ασημίνα Ρεβύθη γιατί με έκανε να αισθανθώ όπως, υποθέτω, μόνον εκείνοι οι θεατρόφιλοι που εκτέθηκαν κάποτε απροετοίμαστοι για το επερχόμενο θέαμα μπροστά σε έναν Στρίντμπεργκ ή έναν Ιονέσκο ή ένα Μπέκετ…
είναι αισιόδοξο νέα παιδιά να προβληματίζονται έτσι και να δημιουργούν μικρά θαύματα….μπράβο Ασημίνα!
Στην αρχή δεν κατάλαβα…προς τί αυτά τα σκηνικά, αναρωτήθηκα και για την σκηνοθεσία, μα γρήγορα με κέρδισε αυτό που έβλεπα….ήμουν και στην πρώτη σειρά, τα είδα όλα από κοντά κυριολεκτικά! Ποτέ δεν μου άρεσενα κάνω κριτικές, ούτε κι όταν έπρεπε για ακαδημαϊκούς λόγους και το μόνο που μπορώ να πώ είναι ότι αν αυτή είναι η πρώτη σου απόπειρα, έχεις να πεις πολλά στο μέλλον. Συνέχισε δυναμικά!
Στέλλα ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σου σήμερα, αλλά και για όλα αυτά που έγραψες, εκτός απο την ματιά του απλού ανθρώπου,και απο την ματιά του σκηνοθέτη που διαθέτεις.
Όσο για την δύναμη μια κουβέντα είναι. Είναι
ιτραγικά δύσκολο όταν είσαι νέος να μπάινεις σε αυτούς του χώρους. Το θέατρο είναι ιερό, αλλά είναι πλήμγα οι επιχειρηματίες των θεάτρων να βάζουν πάνω απ’όλα το κέρδος, και να σε κάνουν να νιώθεις εσύ και το έργο σου απλά ως ένα δόλωμα που τους εξυπηρετεί για να πάρουν αυτές τις περιβόητες πια επιχορηγήσεις, ή γενικότερα να σε εκμεταλλευτούν με το κάθε τι. Κι αν δεν συμβιβαστείς, έρχονται να σου βάλουν τον φόβο του τύπου θα σου κατεβάσουμε το έργο αν…, αν… αν… αν δεν…
Και ξέρετε ο φόβος ενός επιχειτηματία είναι να μην μιλήσει ποτέ ο δημιουργός, να μην πει ποτέ τι είδε, τι άκουσε. Ο φόβος μην μάθει ο κόσμος-ο ανυποψίαστος θεατής τίποτα.
Αλλά αυτός ο φόβος είναι που κάνει καμιά φορά αυτούς τους ανθρώπους να ”γίνονται”-να ”μοιάζουν” υπερβολικά καλοί. Αλλά όπως έγραψα και στο έργο αυτό, το θέμα δεν είναι αν είσαι καλός ή κακός, αλλά αν είσαι αθώος.
Έτσι έχω πολύ αγώνα μπροστά μου, αλλά δυστυχώς αν τα βλέπεις όλα αυτά συναντάς ξανά μέσα σου την ίδια απελπισία που σε έκανε κάποτε να γράψεις αυτήν την κραυγή, αυτό το έργο.