( ἀπόσπασμα * )

Αὐτό ! Αὐτό τό Ἄνθος δέ ρωτᾶ. Δέν ἀμφισβητεῖ τίποτα. Δέν διαμαρτύρεται. Δέν παύει νάναι ὡραῖο , δέν ἀλλάζει γνωμη μέσα στό Σκουπιδότοπο. Δέν παρεμβαίνει στή δράση του καμιά “ἑρμηνεία ” . Δέ φοβᾶται τό θάνατο.
Ἄνθος τί θέλεις νά μοῦ πεῖς ; Ἄνθος πού δέν ἀνθεῖς γιά μένα , ἄραγε μπορῶ νά σοῦ μοιάσω ;
Ἄνθος πού δέν ἀρνιέσαι τήν κοπριά στίς ρίζες σου οὔτε τό ἅρωμα στά πέταλά σου, Ἀνθος πού ζεῖς ταυτόχρονα στό Σκοτάδι και στό Φῶς,ἐργάζεσαι σιωπηλά γιά τήν αὔξησή σου , σύμφωνο μέ τούς Νόμους σου.Τέχνη και ἔργο σου εἶναι ἡ Ζωή σου. Ἄραγε μπορῶ
νά σοῦ μοιάσω ;
Δέν διστάζεις νά συμβιώνεις μέ σκουλήκια ἤ σαρανταποδαροῦσες, δέν διστάζεις νά πέσεις νά σαπίσεις, και δέν παύεις νά ἑτοιμάζεις τό νέο δροσερό βλαστάρι τοῦ σπόρου σου γιά τήν ἑπόμενη Ἄνοιξη.
Ξέρεις ὅλο τό Σχέδιό σου : ποῦ ἀρχίζει και ποῦ τελειώνει τό κάθε πέταλό σου, τήν εὐωδιά πού προσκαλεῖ τά ἔντομα, τή θέση και τοῦ μικροῦ κόκκου γύρης…Καί δέν φοβᾶσαι νά ἐκθέσεις τήν ὀμορφιά σου σ’αὐτό τό Σκουπιδότοπο, ἐδῶ ἤ ἀλλοῦ.
Δέν ἑρμηνεύεις . Ἑ ρ μ η ν ε ύ ε σ α ι ! καί κανένας κόμπος θανάτου δέ σ’ ἐμποδίζει ν’ ἀναπνεύσεις τήν Αἰωνιότητά σου, τ ώ ρ α ! Δέν ἐμπιστεύεσαι κανένα ἄλλο. Ἐμπιστεύεσαι τήν ὕπαρξή σου. Ἄνθος, πού δέν ἀνθεῖς γιά μένα, ἄραγε , γιατί νά μή μπορῶ νά σοῦ
μοιάσω ;

Ἡ Σοφία μιλοῦσε ἤρεμα. Ἑγώ ἔκλαιγα…
_ Κουτό ! μοῦ εἶπε. Κουτό, πρός τί τά δάκρυα ; Τίποτα δέν ἔχει καί τόση σημασία, δέν
εἶναι τόσο ἐξαιρετικό ὅσο φαίνεται : ” ἔσχατο” , “πρῶτο ” ἤ “δεύτερο “…Ἵσως αὐτό πού μετράει εἶναι μιά ἀδιόρατη κίνηση. Μιά κίνηση πού ἑρμηνεύεται μέ τόσους διαφορετικούς τρόπους ἀνοίγοντας ἕναν κύκλο σ’ ἕναν ἄλλο κι ἀυτός σ’ἕναν ἄλλο κι ἄλλο … Ὅπως στούς κορμούς ὅπου εἷναι θαυμαστά εὐδιάκριτη κι ἀποκαλύπτει πώς τό καθετί ἔχει ἐργαστεῖ γιά τήν ἀθόρυβη , συνολική μετάβαση τοῦ δέντρου ἀπό ἡλικία σέ ἡλικία, ἀπό καιρό σέ καιρό. Τό καθετί πού ἀνθίζει πάλι καί πάλι , ἔτσι κι ἀλλιῶς .
Λοιπόν, δέν ἦταν κι ἄσχημη ἡ ἰδέα τῆς Πανδώρας νά μᾶς μαζέψει ἐδῶ, ἀπόψε ξανά. Ἔλα , ἄς πιοῦμε :
Εἰς Ὑγείαν ! Κύριοι, ἡ Παράσταση συνεχίζεται . Κι οἱ εἰσπράξεις …ὑπέρ τῆς Ζωῆς ! Μή φοβᾶστε, τά δέχεται ὅλα ! Κάθε ἑρμηνεία εἶναι δυνατή, ἀκόμα καί…παρερμηνεία . Ἄς παίξουμε τό ρόλο μας. Ἐμπρός συγγενεῖς : κανένας , μιᾶς καί ἦρθε, δέ μπορεῖ νά τ’ ἀποφύγει. Ὅ,τι κι ἄν κάνει ἤ δέν κάνει , ἄν χάσει ἤ κερδίσει τήν Πρωτιά , κι ὅσο ἀκριβά κι ἄν τό πληρώσει , οἱ εἰσπράξεις και πάλι θάναι …Ὑπέρ τῆς Ζωῆς ! Κατάλαβες, μικρό μου ;

Τήν κοίταξα μέ ἔκπληξη. Νόμιζα πώς θά΄ταν ἀνεξιχνίαστη ἤ κυνική. Ἀλλ’ ἀστράφτανε τά ὡραῖα της μάτια τόσο κεφάτα, τόσο ἔξυπνα και μαζί τόσο βαθιά ἀτάραχα, πού μοῦ φάνηκε πώς εἶδα στό βάθος τους τό Ἄνθος νά λουλουδίζει μέσα σέ μιά ὑπέροχη Πασχαλιά, μιάν Ἄνοιξη μέ παπαροῦνες και εὐλαβικά χαμομήλια.
Μιά θεραπευτική, μακριά Ἄνοιξη, ὅταν ὁ Κύριος γυρίζει καί περπατᾶ στούς Ἐλαιῶνες μέ τούς Μαθητές. Λάμπει στά Ὄρη. Ἀναπαύεται στίς Κυκλαδίτικες Θάλασσες. Α υ τ ό ς π ο ύ δ έ ν
ἔ χ ε ι φ ύ γ ε ι π ο τ έ , φανερώνεται ξανά καί ξανά στούς ἐξοχικούς δρόμους τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων, στό βῆμα κάθε ὁδοιπόρου πρός τούς νοητούς Ἐμμαούς, σ’ ὅλα τά σταυροδρόμια τῆς Γῆς κ ι ἀλλοῦ…Καί χτυπᾶνε οἱ ὡραῖες μυστικές καμπάνες τό Ἑωθινό και τ’ Ἀπόδειπνο στά ναϊδρια της Μεγάλης Φύσης πού ἐπιμένει νά μᾶς δέχεται , σά νά μᾶς συμπονᾶ ἀ κ ό μ α . Κ ι εἶναι εὐρύχωρη, εὐέλικτη, δυνατή, ἄρτια, σοφή, ἀκαταπόνητα εὐφάνταστη καθώς δοκιμάζει τίς μορφές της.

* Ἀπό τήν συλλογή διηγημάτων ” Ἡ Βίργκω τῆς Ἐρημιᾶς καί τά κρυφά Κελαϊδόνια ”
Νεφέλη, 1996 .

από Σωτήρης Παστάκας
3 Comments