Μεγάλη Δευτέρα
Οἱ ἄνθρωποι βρίσκονται σέ ἀκατάπαυστη κίνηση ,σάν μανιακοί.
Ἄλλοι τρέχουν ἀπό δῶ , ἄλλοι ἀπο κεῖ. Ὅλοι βιάζονται. Δοξάζω τόν Θεό
ἅμα δῶ κανέναν νά πορεύεται ἥσυχα χωρίς νά βιάζεται…
Ὅλοι καταγίνονται μέ ὅλα…γιά νά ξεχάσουνε τόν ἑαυτό τους, γιά νά
μήν ἀπομένουνε μοναχοί και δοῦνε τή γύμνια τους, τή μιζέρια τους,
τό χάος πού τούς ζώνει…
Ως γνωστό, τον Κόντογλου τον πάτησε αυτοκίνητο ή να το πούμε αλλιώς η “ακατάπαυστη
κίνηση” που ξορκίζει το κείμενο. Αν τώρα “όλοι καταγίνονται με όλα”, αυτό ακούγεται: κανείς δεν καταγίνεται με τίποτα, γιατί δεν προλαβαίνει, δεν προλαβαίνει να σκύψει σε ό, τι τον απασχολεί, το προσπερνά, για να πάει παρακάτω, δίχως βέβαια να γνωρίζει τι ακριβώς τον απασχολεί. Δηλαδή η άγνοια είναι αυτή που δημιουργεί τη γύμνια, τη μιζέρια και το χάος. Υπήρξε σίγουρα μια αξεπέραστη εμπειρία για τον Κόντογλου η ζωή στην Αθήνα, μια ζωή που έληξε το 1965 μετά από μετεγχειρητικές επιπλοκές κάποιας απροσεξίας. Γιατί μπορεί πράγματι να βιάζεται κανείς ήσυχα…σπεύδε βραδέως…όταν η αντίληψη βρίσκεται στην κίνηση, κι όχι κάπου αλλού, πράγμα που δε συνέβη εκείνη τη μέρα του Ιούλη το 1965 στην Αθήνα. Πράγμα που συμβαίνει καθημερινά στη Βρωμόπολη.
Σε όλους εσάς που θα παρακολουθήσετε από κοντά
και με κατάνυξη την εξέλιξη του θείου δράματος
με σπρώχνει ο διάβολος να σας υπενθυμίσω και
και κάποιο άλλο δράμα ανθρώπινο που δεν
περιμένει καμία μεγαλοβδομάδα για να εξελιχθεί .
Από 00:01 π.μ της Δευτέρας μέχρι 24:00 μ.μ της Κυριακής
Ο χρόνος θα έχει σπαταλήσει 604.800́́́ ́ (δεύτερα)
Αυτό το χρονικό διάστημα εάν το διαιρέσουμε
διά 7́ ́ (επτά δεύτερα) (τόσο μεσολαβεί μεταξύ
δύο θανάτων πεινασμένων αγγέλων ) έχουμε
το ευτελές πηλίκο του 86.400 .
Ανακεφαλαιώνοντας την σκέψη μου λέγω
πως ο πανάγαθος , τόσες ψυχούλες θα
χρειαστεί να πάρει κατά την ακολουθία του δράματος
του γιου του.
Στην αγαπητή απάντηση εκ Τυρταίου, ας προσθέσω ένα ημιτελές χαϊκού:
Ω! καλά!
Κόκαλα…
…για να το συμπληρώσω με ημιτελέστερο τρόπο:
Υπάρχουν παιδιά πεθαμένα
Πριν γεννηθούν
Σε άνυδρες εκτάσεις
Καθώς και μιά ντουζίνα
Ανοιχτές εστίες πολέμου
Αυτή τη στιγμή
Στη γαλάζια σταγόνα
Της γης των ανθρώπων
Υπάρχουν και παιδιά
πεθαμένα
ψάχνοντας την τροφή τους
ή μάλλον όχι παιδιά
πρόσφυγες
έτσι δεν γράφει το εξώφυλλο της σημερινής Ελευθεροτυπίας (και από το πρωί ακούω στο ραδιόφωνο):
“Βόμβα σκότωσε πρόσφυγα”.
Αν σκότωνε δηλαδή Έλληνα τι θα λέγαμε;
“Βόμβα σκότωσε γηγενή;”
Παιδί ήταν πάνω από όλα. 15 χρονών διαμελισμένο.
Οι Πόνοι Της Παναγιάς
Που να σε κρύψω, γιόκα μου, να μη σε φτάνουν οι κακοί;
Σε ποιο νησί τ’ Ωκεανού, σε ποια κορφήν ερημική;
Δε θα σε μάθω να μιλάς και τ’ άδικο φωνάξεις.
Ξέρω πως θα ‘χεις τη καρδιά τόσο καλή, τοσο γλυκή,
που με τα βρόχια της οργής ταχιά θε να σπαράξεις.
Συ θα ‘χεις μάτια γαλανά, θα ‘χεις κορμάκι τρυφερό,
θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρό,
από το πρώτο ξάφνισμα της ξυπνημένης νιότης.
Δεν είσαι συ για μάχητες, δεν είσαι συ για το σταυρό.
Εσύ νοικοκερόπουλο -όχι σκλάβος ή προδότης.
Tη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ,
να σκύβω την ανάσα σου ν’ ακώ, πουλάκι μου ζεστό
να σου ‘τοιμάζω στη φωτιά γάλα και χαμομήλι,
κι ύστερ’ απ’ το παράθυρο με καρδιοχτύπι να κοιτώ
που θα πηγαίνεις στο σκολιό με πλάκα και κοντύλι
Kι αν κάποτε τα φρένα σου μ’ αλήθεια, φως της αστραπής,
χτυπήσει ο Κύρης τ’ ουρανού, παιδάκι μου να μη τη πεις!
Θεριά οι ανθρώποι, δε μπορούν το φως να το σηκώσουν!
Δεν είν’ αλήθεια πιο χρυσή σα την αλήθεια της σιωπής.
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!
Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ
Κύριοι σας παρακαλώ θερμώς
μη συγχέετε τα πράγματα .
Όλα αυτά που καλώς αναφέρετε λέγονται
παράπλευρες απώλειες , μα δεν έχουν να κάνουν
με το κυρίως δράμα .
Σπύρο Αραβανή πίστεψε με .
Το 15χρονο που διαμελίστηκε ήταν καλότυχο !!!!!!!!
Δεν ξέρεις τι πάει να πει πείνα !!!!!!!!!
Τυρταίε, δεν σε πιστεύω
εκτός αν είσαι πρόσφυγας…
Μάλλον εσύ τα συγχέεις.
Πείνα με δράμα κτλ.
Εγώ ήμουν σαφής σε ένα στόχο.
δηλαδη η αδελφη και η μανα ειναι κακοτυχες
βρεθηκε λοιπον η λυση στην πεινα και την εξαθλιωση
ατυχεστατο το σχολιο με το συμπαθιο δηλαδη
αραγε, αν γινουμε πολλοι οι αδυναμοι θα βρουμε τη δυναμη, εστω, να φαμε ο ενας τον αλλο και να λυσουμε το προβλημα της πεινας……..
Πρόσφυγας δεν είμαι
αλλά έχω κάνει απεργία πείνας !!
γι αυτό γνωρίζω το αντικείμενο .
Μόνο που ήταν επιλογή μου.
Φίλε Μίχε
Οι παραλληλισμοί σου …….
86400 ψυχών (και όχι παιδιών )
και θεανθρώπου ……..
ατυχείς κατ’ εμέ.
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ
“Το να χρεώνουμε στο Θεό την ελευθερία μας να κάνουμε το κακό, είναι μέρος του πάθους των ημερών…”
…κι έτσι, μ’ αυτά και μ’ αυτά, έγινε ο αίρων τας αμαρτίας του κόσμου…
στο θεο σου θεε
πως ταχεις φτιαξει ετσι;
ή εισαι αθεος κι εσυ;
αορατε ποιητη
αγνωστε παντοκρατη
δεσποινα ειναι ηδη οργανωμενο το διεθνες καννιβαλιστικο συμποσιο αιωνες τωρα
ο θεος κι αν ειναι αθεος
παντοκρατωρ και βλακας δε γινεται
οσο για το διεθνες κανιβαλιστικο συμποσιο
χρειαζεται ανατροπη
να γινει δηλαδη πιο οικολογικο, vegeterian και με καλλιτερη αισθητικη
@ 10:35 pm
Απεργία πείνας με δηλώσεις συμπαράστασης; Περάσατε φρικτά. Πεινούσατε ηθελήμενα. Ενώ άλλοι πεινάνε χωρίς να το διαλέξουν αφού ο κόσμος είναι φρικτός. Δυστυχώς οι άλλοι πεινασμένοι ζουν ακόμη και δεν θέλουν να σκοτωθούν από τους σοφιστικέ πεινασμένους. Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι απλά παράπλευρες απώλειες στο μεγάλο δράμα της δημόσια περιφερόμενης πείνας μας. Και επειδή αποφασίσαμε ότι ο θάνατός τους αξίζει περισσότερο από τη φρικτή ζωή τους και τη φρικτή ζωή μας, τους αφιερώνουμε τη συμπάθειά μας, την επανάστασή μας, τα ποιήματά μας, τις βόμβες μας, την απεργία πείνας μας.
ο κοσμος ειναι γεματος απο αθεους θεους παντοκρατορες βλακες
υπαρχει ενα κομικ με ενα χορτοφαγο λιονταρι δεν θυμαμαι το δημιουργο
δεσποινα υπαρχει ελπις!!!
Δεν ξερω αν η ελπιδα βρισκεται στο κομικ η στο χορτοφαγο λιονταρι, δηλαδη σ αυτον που θα κανει τη μεταλλαξη…
στα λεξικα θα πρεπει να ξαναγραφτει η λεξη πεινα και να επεκταθει στη συναισθηματικη – πνευματικη οσο και στη διψα…….
να παψουν να υποτιμουν καθε εγχρωμο αποκαλωντας τον πεινασμενο, νομιζοντας οτι τον τιμουν!!
κε μιχο δηλωνω απελπισμενος βλακας διοτι ομολογω δεν σας καταλαβα
μην στερειτε απο εναν απελπισμενο να ψαχνει μιαν ελπιδα εστω κι αν ειναι βλακας
μεταλλαξη κατα αλλους θεωση
μπορει το λιονταρι να γινει χορτοφαγο;
μπορει και να μπορει
ισως υπαρχει ελπιδα
οσο η πεινα θα ειναι πεινα
η διψα διψα
και η ελπιδα ελπιδα
αλλοιως δικαιωνεται ο τυρταιος
το εχω μεταλλαξει δεσποινα
καλο βραδυ σε ολους
Λοιπόν, θα πρέπει σίγουρα να υπάρχει μια διαφορά μεταξύ μαγκιάς και μαγείας, μόλο που δεν τη ξέρω. Ξέρω όμως πως ανέκαθεν οι ζωντανοί αποζητούσαν την προστασία των νεκρών για να υπερβούν την αβάσταχτη καθημερινότητα. Ναι, τόσο δημιουργικά ηλίθιοι!
Αλλά μετά από το ανατιναγμένο παιδί, αφγανικής προέλευσης, που ήρθε να θυσιαστεί στο Αιγαίο, για να αποφύγει τις εκρήξεις της Άπω Ανατολής, προκύπτουν και τα εξής ερωτήματα: γιατί μιλάμε για όσα ζήσαμε; Για να τα ξαναζήσουμε στην αιώνια ψευδαίσθηση της επιστροφής; Γιατί μιλάμε για όσα δεν ζήσαμε; Για να απασχολούμαστε ελλείψει άλλων δεδομένων; Πάω να βρω τα δικά μου, γχρρρχχχχχ.
“Ευλογημενο καταφυγιο”, “δημιουργικων ηλιθιων”
ποιειν ευτελεια, πασχουσα τετραποδιτιδα
τρεξε σχολιαστη, τρεξε να βρεις τη μαγεια
ισως τα νεα σου δεδομενα!!
Αγαπητή απάντηση 28, όταν τρέχω, δεν ψάχνω ούτε τη μαγεία ούτε κάποια νέα δεδομένα. Προς τι άραγε αυτή η άστοχη προτροπή; Γιατί η σύνδεση του ευλογημένου καταφυγίου με τους δημιουργικά ηλίθιους είναι άτοπη. Η ιστορία των θρησκειών μιλά για μια αξεπέραστη παρεξήγηση στο ανθρώπινο μυαλό και στις εκδηλώσεις του, όσον αφορά τη συγκάλυψη της φοβίας του θανάτου. Πρόχειρα παραπέμπω σε Eliade και Burckert. Γιατί το ξεπέρασμα αυτής της φοβίας δημιουργεί αντιπαλότητα και διχασμό, κι εκτός από τέχνη, δημιουργεί πόλεμο και συμφορά.
αγαπητε σχολιαστη, εχω ονομα σ αυτο το καταφυγιο και υπογραφω αρα εχω την ευθυνη. Δεν εχω στοχο, γραφω αυθορμητα και γι αυτο με θρασος …
για το φοβο του θανατου και το φοβο γενικως εχω να πω, οτι ειναι το πιο σημαντικο συναισθημα για το οποιο εχουν γραφτει απειρα συγγραμματα…
ο πολεμος και η συμφορα ειναι απαραιτητα συστατικα της τεχνης (και της ζωης).
Οι παλιοί λέγανε Μελετάτε τας Γραφάς. Η μυθική αντίληψη για την ίδρυση της πρώτης πόλης στον κόσμο(πόλις-πολιτισμός-πόλεμος) βρίσκεται στη Βίβλο ως η συγχώρεση που δίνει ο Γιαχβέ στον Κάιν, ο οποίος και χτίζει μια πόλη. Παράξενη γενεαλογία, εε; που θέλει τον πολιτισμό στην αιώνια σκιά ενός δολοφόνου; Μελετάτε τας Γραφάς, σχόλιο 30.
30: “εχω ονομα σ αυτο το καταφυγιο και υπογραφω αρα εχω την ευθυνη”
Κι όμως, ειδικά στο καταφύγιο αυτό, είστε (μέχρι στιγμής) τα σχόλια 11, 16, 20, 22, 28, 30 – κι αυτό πάλι θα πάψει να ισχύει εάν διαγραφεί κάποιο ενδιάμεσο σχόλιο. Βλέπετε, όπως όλοι εδώ μέσα, έτσι κι εσείς, υπάρχετε και καθορίζεστε σε συνάρτηση με τα υπόλοιπα σχόλια – και ασυνάρτητος όποιος δεν τα καταφέρνει.
Η δε ευθύνη σας δεν απορρέει από καμιά υπογραφή – κάτι τέτοιο άλλωστε δεν συμβαίνει ούτε στην εκτός του καταφυγίου αυτού ζωή σας.
Των δέκα παρθένων σήμερα – και των φρονίμων και των μωρών, ας μην το ξεχνάμε.
το προβλημα με τα σχολια στο διαδικτυο ειναι οτι υποκαθιστουν φτηνα μια ζωντανη κουβεντα και παρεξηγουνται σκεψεις επειδη ειναι αποσπασματικα
αλλα και παλι κλυτερα απο το τιποτα
καποιος να με πει με τ ονομα μου
παραβλεποντας την ασυναρτησια…..
Μέρες που είναι, εε, ας λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, έστω στην οθόνη, ως οθονάνθρωποι, μεταλλαγμένο είδος του Θεανθρώπου. Και δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος να δικαιολογήσουμε τη τρέλα και τον φόβο του ανθρώπινου γένους, τη στιγμή που τουλάχιστον τα 90% της ανθρωπότητας ζει κάτω από τα όρια της φτώχιας.
σχολιαστη, νικηφορε, παναγιωτη, γιωργο… τι εγινε η παιδικοτητα σας??
που ειναι οι στρακατρουκες, μερες που ειναι??
αφου τις εριξα ολες οταν ημουνα ακομη παιδι τις αντικατεστησα με σφαιρες, βομβες εξ ουρανου, αυτοσχεδιες κι εστησα τους φιλους στη σειρα……
Το φως και η ρωγμή
Στην άκρη του ήταν ο Θεός
Ήταν μια εποχή πολέμων και ξεσηκωμών
τα σπίτια και τα δάση κάηκαν
βγαίναν νεκροί κρατώντας άσπρες φλόγες
μια φοβερή υποψία πλανιόταν μες στην κάπνα,
όταν παρουσιάστηκε το ράγισμα
Δεν είδαμε και δεν ακούσαμε κανέναν κρότο
μα είχε γίνει μια ρωγμή
Μετά ησύχασαν τα πράγματα
Χτίσαμε πάλι σπίτια
κι αποσυρθήκαν οι νεκροί
Μα έκτοτε η ρωγμή έγινε πλέον χάσμα
και βρέχει βρέχει καθημερινά
μας κατακλύζει ένα φως ψυχρό
Αυτό το φως δεν ξεκινάει από πουθενά
δεν καταλήγει πουθενά
Τάσος Φάλκος, Σχεδιάσματα με φως, 2005
Κύριε Τζιμίτζα και κυρία Κολατσιδάκη,θα ήθελα να σας πω,πως τα γραφόμενά σας εδώ μέσα,μου υπενθυμίζουν,γιατί και με πόσο ύπουλο και τρομαχτικό τρόπο έχει αποσιωπηθεί η συνεισφορά της Κατερίνας Γώγου στην ελληνική ποίηση.Καλό βράδυ.
Σας ευχαριστω ΡΟΜΑΚΑΔΟΥΡ που με ειπατε με τ ονομα μου!! (στο ιδιο ονομα ακουν αλοι 3-4 το πολυ) , μπορειτε να αναρτησετε εσεις ποιηματα της Γωγου…..
Η Κατερινα Γωγου εχει τιμηθει δεοντως σε αλλους χωρους και αυτο ειναι το θεμα μου…το περιεργο βιτσιο να δερνουν το σκυλο και μετα να τον φιλουν…
…………………………..!