msp461.photobucket.com/…/sbmontano76/tears.jpg
Ι.
Είναι το δάκρυ των ανθρώπων που δε πρόλαβαν
Ν’ αγγίξουν μιαν αχτίδα φως μες τον χειμώνα
Μονάχα για μία στιγμή κι αυτό κλεφτά
Απ’ τη σχισμή της ρημαγμένης πόρτας
Και η σχισμή σιγά-σιγά να κλείνει…
Και η ηλιαχτίδα σιγά-σιγά να σβήνει…
Μαζί με τη λαχτάρα των ματιών τους
Που σαν πεφτάστρο με ορμή πέφτει στο πάτωμα
Τρυπώντας με οργή το σάπιο ξύλο
Κι αυτό το ξύλο μέχρι χθες δεν ήταν σάπιο
Γέρασε μες σε μια στιγμή- σε μία μέρα
Γιατί βήματα οικεία κι αγαπημένα
Δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…
Και η πόρτα κοίτα πώς κλειδώθηκε μονάχη της
Δε θέλει τώρα πια να δει κανέναν
Γνώριμα χέρια που την άγγιζαν ν’ ανοίξει
Δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…
Τώρα πια καμία ηλιαχτίδα
Δε θα μπορέσει να γεννήσει τη λαχτάρα
Όποια θελήσει τώρα να μας έρθει
Να μην περάσει πια, ξανά από’ δω…
Οκτώβριος, 2008
ΙΙ
Είναι κι ο χρόνος που ύστερα έχασε τον δρόμο του
Γιατί είχε μάθει σε ίσιους δρόμους να πηγαίνει
Και δρασκελίζοντας μαύρους φράχτες ετοιμόρροπους
Άφησε ίχνη από λασπόνερα και αίμα
Για όπλο, κράταγε στο χέρι του δρεπάνι
Και θέριζε Μέλλον, το κεφάλι και τα πόδια
Για να μην φτάσει να σκεφτεί, να κάνει βήμα
Κι ύστερα θέρισε με βία όλους τους νέους
Και των παιδιών τα δυνατά κι αθώα γέλια
Ύστερα ψάχνοντας για έδαφος πιο γόνιμο
Μέσα στις γλάστρες των σπιτιών και στα παρτέρια
Φύτεψε σπόρους και βολβούς που είχε στη τσέπη του
Γιους της Απώλειας που ανθίζουν το ξημέρωμα
Οκτώβριος, 2008
VI
Κλεψύδρα αέναη, κοφτερή έγινε η απώλεια
μια κλεψύδρα που ποτέ δεν είδαμε ν’ αδειάζει
μόνο γεμίζει στις ψυχές, μέσα στα άδεια δωμάτια
και η καρδιά μας με παλμούς απώλειας χτυπάει
ο χρόνος στο στήθος μας δειλά σκύβει για να ακούσει
τους ήχους μια θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
κλείνει τα μάτια και τ’ αυτιά κι ύστερα προσπερνάει
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Οι μνήμες γίνονται πληγή στον τοίχο καρφωμένες
γυαλιά σπασμένα και πληγές γεμίζει η κλεψύδρα
μέσα σε δρόμους έρημους γεμίζει η κλεψύδρα
από ένα χάδι τρυφερό, ένα άρωμα οικείο
μια αγκαλιά, ένα φιλί γλυκό κι αγαπημένο
μ’ ένα σπασμένο όνειρο γεμίζει η κλεψύδρα…
Κι ο καιρός πάλι σαν ρθει μέσα στα άδεια δωμάτια
ξανά δειλά στο στήθος μας θα σκύψει για να ακούσει
τους ήχους μίας θλιβερής και πένθιμης καμπάνας
στην αγκαλιά μας πιο σφιχτά θα έχουμε την κλεψύδρα
και τα καρφιά στις μνήμες μας βαθειά πιο καρφωμένα
από ένα δάκρυ και πνοή γεμίζει η κλεψύδρα
ο χρόνος βυθίζεται κρυφά μέσα στην αγκαλιά μας
κι εμείς αναρωτιόμαστε αν πέρασε από εδώ…
Κλεψύδρα αέναη κοφτερή γεμίζει τα δωμάτια
Και η ευτυχία μας πληγή στον τοίχο καρφωμένη
Με χίλια κομμάτια που έσπασαν γεμίζει η κλεψύδρα
Από μια ελπίδα που έσπασε στο πρώτο άγγιγμά μας
Χίλια κομμάτια έγινε μα ποιος να την μοιράσει
Μ’ ένα χαμόγελο ζεστό, βήματα αγαπημένα
με γέλια, μια παλιά γιορτή γεμίζει η κλεψύδρα
με της καρδιάς τους χτύπους μας γεμίζει η κλεψύδρα
με ένα βλέμμα, μια πληγή, μ’ εμάς στα άδεια δωμάτια
Μάρτιος, 2009
Όλα μπορούν να ειδωθούν εν δυνάμει:
“Είναι κι ο χρόνος που ύστερα έχασε τον δρόμο του
Γιατί είχε μάθει σε ίσιους δρόμους να πηγαίνει”.
Υ.Γ.
” Γνώριμα χέρια που την άγγιζαν ν’ ανοίξει
Δε θα περάσουν σήμερα από εδώ…’
Κάτι διαισθάνθηκε: Οι χτεσινές 1.934 επισκέψεις στον ιστότοπο, ας πιστέψετε ότι έγιναν για την ανάγκη απόλαυσης ή για το καλό της ποίησης. Η απουσία σχολίιων σήμερα απορρέει από την κόπωση; την αδιάφορη θέαση; τις γενέθλιες εκτονώσεις και εξόδους; Δε δικαιούμαι βεβαίως να ερμηνεύω ό,τι δεν ειπώθηκε. Είναι άδικο όμως για ένα νέο δημιιουργό.
Τα σχόλια στο ΠΟΙΕΙΝ άρχισαν ήδη να ενδιαφέρουν τους καθηγητές (τις μαθητευόμενες, πρωτίστως) του Παντείου…
Δεν αποκλείεται λίαν προσεχώς, να τύχουνε επιστημονικής διερεύνησης και τεκμηρίωσης…
Η σημερινή ανάρτηση ήταν επί ξύλου κρεμάμμενη..ήταν απ’ αυτές που δεν ξέραμε αν θα την ανεβάσουμε ή όχι…Ίσως, η δική μας αβεβαιότητα μεταδόθηκε τινί τρόπο στους αναγνώστες μας…
Ευτυχώς που υπάρχουν μάτια σαν τα δικά σας…στην αρένα του ΠΟΙΕΙΝ…
Κακό σημάδι το ενδιαφέρον αυτό κατά τη γνώμη μου, πολύ κακό. Οι μελέτες του Παντείου είναι τραγελαφικές. Ένα βήμα σημαντικότερες από διατροφικές μελέτες που αποδεικνύουν ότι η κατανάλωση λαχανικών κάνει καλό.
[@1 Νομίζω ότι το σωστό είναι ”δυνάμει” κι όχι ”εν δυνάμει”. Φυσικά κάνω συχνότατα λάθη στη χρήση της γλώσσας και η παρατήρηση δεν έχει δηκτικό ύφος.]
Κακό σημάδι …ότι με πιστεύετε!
Πρέπει ν’ αλλάξω ρότα…:))
:))
Το ζητούμενο δεν είναι το σχόλιο, είναι η ανάρτηση. Το σχόλιο που θα πει ένα μου αρέσει ή δε μου αρέσει δε λέει κάτι (ούτε καν αδιάφορο, μάλλον ενοχλεί). Και θα πάω παραπέρα. Το ζητούμενο δεν είναι καν η ανάρτηση, είναι να πεισθούν όσο το δυνατό περισσότερα νέα παιδιά, ακόμα και αυτά που το ξέρουν ότι ποτέ δε θα γίνουν «Σολωμός», «Καβάφης», «Κάλβος» ή «Whitman», την ώρα που θα έκαναν οτιδήποτε άλλο, να κάτσουν και να γράφουν. Θα μου πεις και γιατί απλώς να μην κάτσουν και διαβάσουν κάτι;
Διότι πολύ απλά αν κάποιοι σου στερήσουν το «συμμετέχειν», τελικά θα σε θέσουν εκτός. Είναι σαν τη μουσική. Ελάχιστοι μπορούν να πιάσουν το βιολί να παίξουν Παγκανίνι, αλλά αν σου στερήσουν το δικαίωμα να τραγουδήσεις μαζί με «όλους» στον κυκλοτερή χορό στην πλατεία, η μουσική (ως τέχνη και όχι ως προϊόν) θα τελειώσει.
Καμιά φορά (και δε συμμερίζομαι την αβεβαιότητα που ανέφερε ο Σωτήρης) ίσως μερικές τέτοιες γραφές να είναι καλύτερα να μένουν ασχολίαστες…
Ας αφήνουμε την ευαισθησία, όπως αποτυπώθηκε, επί ξύλου κρεμμάμενη…
“Και η ευτυχία μας πληγή στον τοίχο καρφωμένη”…
ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ, ΑΠ ΟΣΟΥΣ ΞΕΧΩΡΙΣΑ, Η ΑΛΛΙΩΣ, ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΚΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
“ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ, ΠΑΡΑ ΕΝΑΣ ΚΑΗΜΟΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΝΑ ΄ΡΘΕΙ,
ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΜΟΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΤΡΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΣΚΟΡΠΑΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ…”
ΔΕΝ ΕΙΝ ΕΥΚΟΛΟ ΓΙΑ ΠΟΝΟ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ
ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ, ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΙΗΣΗ…
ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΣΟΥ ΜΕ ΑΓΓΙΞΑΝ, ΕΝΑ ΜΑΧΑΙΡΙ “ΑΠΟ ΕΞΩ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ”…
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ
Πες μου δεσπ. Φούτου
μήπως γράφεις στο ίδιο θρανίο με τον
κ. Θανασάκη Αθανάσιο .
Η λογοκλοπή είναι τέτοια και όταν
αλλάξεις την κατάληξη και τον τονισμό.
Ποιος πρωτοείδε το φως το αμόλυντο
“αχ πεφταστέρι μου δίχρωμο”
η “που σαν πέφταστρο”.
Θέλω να πιστεύω πως θα βγει άσπιλη
η γυναικεία ευαισθησία .
Στο ίδιο γράφουμε, Τυρταίε.
εσύ;
ποιός έχει το κοπυράιτ στη λέξη “αγάπη”…
Τυρταίε, κίτρινη κάρτα!
Για να τελειώνουμε με το ζήτημα της κριτικής στο ποιείν και όπου αλλού. Έχω δύο σοβαρές ενστάσεις. Πρώτον γίνεται συχνά διάκριση ανάμεσα σε ποιητές νέους και μη. Δεν υπάρχουν νέοι ποιητές. Πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές υπάρχουν δίχως αυτό να αγκυλώνεται σε κάποιου είδους βιογραφικής κριτικής ή να αποτελεί όρο επιείκειας ή και ενός ηθικού εξευτελισμού τους αν θέλετε από οποιουσδήποτε πραίτορες της ενηλικιωμένης ιντελιγκέντσιας. Το καλωσόρισμα σε ένα πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή δε σημαίνει μία a priori θριαμβολογία ούτε το αντίθετο. Δηλαδή ο πρωτοεμφανιζόμενος Rimbaud αντιμετωπίστηκε ως «νέος» ενώ ο πρωτοεμφανιζόμενος Καβάφης ως «γέρος»; Όχι, αντιμετωπίστηκαν και οι δύο με το ίδιο βδελυρό μάτι της εκάστοτε κατεστημένης κριτικής. Να συλλογιστούμε γιατί σχολιάζουμε-κρίνουμε κάθε φορά στο Ποιείν ή αλλού, για να βαυκαλιστούμε και να σαρκάσουμε εγωιστικά ή για να εκτιμήσουμε-αποτιμήσουμε την εκάστοτε προσωπική λογοτεχνική παραγωγή του καθενός;
Δεύτερον, όσον αφορά τη συζήτηση ο Καβάφης καλύτερος από το Σολωμό, ο Whitman μεγαλύτερος από τον Valery, ο τάδε καλύτερος από το δείνα και ο Μαραντόνα καλύτερος από τον Πέλέ..Ας είμαστε σοβαροί αγαπητοί μου. Δε μετριέται με τάλαρα η ποιητική αξία του κάθε ποιητή και κάθε ποιητής πρέπει να κρίνεται με βάση το μέτρο της προσωπικής του μυθολογίας και με βάση την εποχή του φυσικά. Τελοσπάντων.
Υ.Γ. Είμαι 24 και θέλω να μου απαντούν ωσάν να ήμουν ογδοντάρης
Καλή σας συνέχεια
Καλέ μου Παναγιώτη, δεν μπορεί ποτέ να ειπωθεί η τελευταία λέξη…αν εσύ είσαι 24 κι εγώ 56…φταίει το δεκαδικό σύστημα (που θάλεγε κι ο Μπόρχες)…ένας έφηβος δεκαοκτάρης!
ΥΓ:υπάρχει σε γαλλική μετάφραση το βιβλίο “το βέλος του χρόνου”, ή θέλεις να στο χαρίσω;
Σας ευχαριστώ κύριε Παστάκα για την προσφορά. Θα το αναζητήσω.
ΥΓ: δεν είπε κανείς την τελευταία λέξη του, παρεξηγήσατε..